Sprawa C-396/22, Generalstaatsanwaltschaft Berlin (Skazanie pod nieobecność oskarżonego): Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 21 grudnia 2023 r. - w postępowaniu dotyczącym wykonania europejskiego nakazu aresztowania Generalstaatsanwaltschaft Berlin

Dzienniki UE

Dz.U.UE.C.2024.1379

Akt nienormatywny
Wersja od: 19 lutego 2024 r.

Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 21 grudnia 2023 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Kammergericht Berlin - Niemcy) - w postępowaniu dotyczącym wykonania europejskiego nakazu aresztowania Generalstaatsanwaltschaft Berlin

[Sprawa C-396/22 1 , Generalstaatsanwaltschaft Berlin (Skazanie pod nieobecność oskarżonego)] [Odesłanie prejudycjalne - Współpraca policyjna i wymiarów sprawiedliwości w sprawach karnych - Decyzja ramowa 2002/584/WSiSW - Europejski nakaz aresztowania - Artykuł 4a ust. 1 - Procedura przekazywania osób między państwami członkowskimi - Przesłanki wykonania - Podstawy fakultatywnej odmowy wykonania - Wyjątki - Wykonanie obligatoryjne - Kara orzeczona pod nieobecność oskarżonego - Pojęcie "rozprawy, w wyniku której wydano orzeczenie" - Postępowanie obejmujące zmianę wcześniej orzeczonych kar - Orzeczenie, w którym wymierzono karę łączną - Orzeczenie wydane w przypadku gdy zainteresowany nie stawił się osobiście - Uregulowanie krajowe przewidujące bezwzględny zakaz przekazania zainteresowanego w przypadku orzeczenia wydanego pod jego nieobecność - Obowiązek wykładni zgodnej]

(C/2024/1379)

Język postępowania: niemiecki

(Dz.U.UE C z dnia 19 lutego 2024 r.)

Sąd odsyłający

Kammergericht Berlin

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Generalstaatsanwaltschaft Berlin

Sentencja

1) Artykuł 4a ust. 1 decyzji ramowej Rady 2002/584/WSiSW z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie europejskiego nakazu aresztowania i procedury wydawania osób między państwami członkowskimi, zmienionej decyzją ramową Rady 2009/299/WSiSW z dnia 26 lutego 2009 r., należy interpretować w ten sposób, że zawarte w tym przepisie pojęcie "rozprawy, w wyniku której wydano orzeczenie" obejmuje postępowanie, które zakończyło się wyrokiem orzekającym karę łączną poprzez połączenie a posteriori kar orzeczonych wcześniej, gdy w ramach tego postępowania organ orzekający nie może ponownie zbadać orzeczenia o winie zainteresowanego ani zmienić tamtych kar, lecz dysponuje pewnym zakresem swobody przy ustalaniu wymiaru tej kary łącznej.

2) Artykuł 4a ust. 1 decyzji ramowej 2002/584, zmienionej decyzją ramową 2009/299, należy interpretować w ten sposób, że uregulowanie krajowe transponujące ten przepis, które wyklucza w sposób generalny możliwość wykonania przez wykonujący nakaz organ sądowy europejskiego nakazu aresztowania wydanego w celu wykonania kary, jeżeli zainteresowany nie stawił się osobiście na rozprawie, w wyniku której wydano dane orzeczenie, jest sprzeczne z tym przepisem. Sąd krajowy jest zobowiązany, przy uwzględnieniu całości swego prawa krajowego i przy zastosowaniu uznanych w porządku krajowym metod wykładni, interpretować to uregulowanie krajowe, tak dalece jak to możliwe, w świetle brzmienia i celu tej decyzji ramowej.

1 Dz.U. C 359 z 19.9.2022.

© Unia Europejska, http://eur-lex.europa.eu/
Za autentyczne uważa się wyłącznie dokumenty Unii Europejskiej opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.