Sprawa C-289/24 P: Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 7 lutego 2024 r. w sprawie T-146/22, Ryanair/Komisja (KLM II; COVID-19), wniesione w dniu 24 kwietnia 2024 r. przez Société Air France i Air France-KLM

Dzienniki UE

Dz.U.UE.C.2024.3599

Akt nienormatywny
Wersja od: 17 czerwca 2024 r.

Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 7 lutego 2024 r. w sprawie T-146/22, Rya- nair/Komisja (KLM II; COVID-19), wniesione w dniu 24 kwietnia 2024 r. przez Société Air France i Air France-KLM
(Sprawa C-289/24 P)

(C/2024/3599)

Język postępowania: angielski

(Dz.U.UE C z dnia 17 czerwca 2024 r.)

Strony

Wnoszący odwołanie: Société Air France, Air France-KLM (przedstawiciele: J. Derenne i D. Vallindas, avocats, A. Alvarez Vidal, abogada)

Druga strona postępowania: Ryanair DAC, Komisja Europejska, Republika Francuska, Królestwo Niderlandów, Koninklijke Luchtvaart Maatschappij NV

Żądania wnoszących odwołanie

Wnoszący odwołanie wnoszą do Trybunału o:

- uchylenie zaskarżonego wyroku;

- skorzystanie z przyznanego mu w art. 61 akapit pierwszy zdanie drugie statutu Trybunału Sprawiedliwości uprawnienia do wydania ostatecznego orzeczenia w sprawie i oddalenie skargi o stwierdzenie nieważności wniesionej w sprawie T-146/22;

- tytułem żądania ewentualnego - przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania w celu zbadania zarzutów, które nie zostały jeszcze ocenione; oraz

- obciążenie Ryanair DAC kosztami postępowania odwoławczego i w pierwszej instancji, jeżeli Trybunał wyda orzeczenie kończące postępowanie w sprawie, lub orzeczenie, że rozstrzygnięcie o kosztach niniejszego postępowania nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie, jeżeli sprawa zostanie skierowana do ponownego rozpoznania przez Sąd.

Zarzuty i główne argumenty

W uzasadnieniu odwołania wnoszący je podnoszą trzy zarzuty.

Po pierwsze, Sąd zastosował błędne kryterium w celu określenia beneficjenta pomocy w ramach grupy przedsiębiorstw i w konsekwencji doszedł do błędnego wniosku, że Air France-KLM (holding) i Air France nie mogły zostać wykluczone z beneficjentów rozpatrywanej pomocy.

Po drugie, Sąd zastąpił ocenę Komisji własną oceną ustalenia beneficjenta pomocy, nie wykazując w wystarczający sposób, że decyzja Komisji zawiera oczywisty błąd w ocenie.

Po trzecie, Sąd naruszył prawo poprzez swoją interpretację pojęć korzyści pośredniej i skutków wtórnych w dziedzinie pomocy państwa.

© Unia Europejska, http://eur-lex.europa.eu/
Za autentyczne uważa się wyłącznie dokumenty Unii Europejskiej opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.