Dzienniki UE

Dz.U.UE.L.2002.203.5

| Akt utracił moc
Wersja od: 1 stycznia 2007 r.

DECYZJA RADY
z dnia 22 lipca 2002 r.
ustanawiająca program ramowy w sprawie współpracy policyjnej i sądowej w sprawach karnych (AGIS) *

(2002/630/WSiSW)

(Dz.U.UE L z dnia 1 sierpnia 2002 r.)

RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat ustanawiający Unię Europejską, w szczególności jego art. 30 ust. 1, art. 31 i 34 ust. 2 lit. c),

uwzględniając wniosek Komisji(1),

uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego(2),

a także mając na uwadze, co następuje:

(1) Artykuł 29 Traktatu o Unii Europejskiej stanowi, że celem Unii jest zapewnienie obywatelom wysokiego poziomu bezpieczeństwa osobistego w przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości, przez wspólne działanie Państw Członkowskich w dziedzinie współpracy policyjnej i sądowej w sprawach karnych oraz poprzez zapobieganie i zwalczanie rasizmu i ksenofobii.

(2) Konkluzje Rady Europejskiej z Tampere z października 1999 r. wzywają, aby została zwiększona współpraca w dziedzinie zapobiegania i zwalczania przestępczości, łącznie z przestępczością wykorzystującą najnowsze technologie informatyczne i komunikacyjne, w celu osiągnięcia efektywnego europejskiego obszaru sprawiedliwości. Znaczenie współpracy na tym obszarze zostało po raz kolejny podkreślone w planie działania zatytułowanym "Zapobieganie i kontrola przestępczości zorganizowanej: strategia Unii Europejskiej na początek nowego tysiąclecia"(3).

(3) Artykuł 12 decyzji ramowej Rady 2001/220/WSiSW z dnia 15 marca 2001 r. w sprawie pozycji ofiar w postępowaniu karnym(4) wzywa do współpracy między Państwami Członkowskimi w celu ułatwienia bardziej skutecznej ochrony interesów ofiar w postępowaniu karnym.

(4) Właściwe jest poszerzenie wymiaru europejskiego projektów do trzech Państw Członkowskich lub do dwóch Państw Członkowskich i kraju ubiegającego się o członkostwo w celu wspierania powstawania partnerstwa, wymiany informacji i dobrej praktyki krajowej.

(5) Programy Grotius II - Criminal(5), Stop II(6), Oisin II(7), Hippokrates(8) i Falcone(9), ustanowione przez Radę, pomogły wzmocnić współpracę między policją a sądownictwem w Państwach Członkowskich oraz poprawić wzajemne zrozumienie ich systemów policyjnych, sądowych, prawnych i administracyjnych.

(6) Po zatwierdzeniu planu działań Unii Europejskiej w sprawie narkotyków (2000-2004) przez Radę Europejską w Feirze w czerwcu 2000 r. działania dotyczące zwalczania handlu narkotykami są także uwzględnione w niniejszym programie ramowym.

(7) Ustanowienie jednolitego programu ramowego, którego wyraźnie domagały się Parlament Europejski i Rada, kiedy przyjęte zostały poprzednie programy, zwiększy współpracę przez skoordynowane i interdyscyplinarne podejście obejmujące różne podmioty odpowiedzialne za zapobieganie i zwalczanie przestępczości na poziomie Unii Europejskiej. Czyniąc to, niezbędne jest utrzymanie zrównoważonego podejścia między różnymi działaniami mającymi na celu stworzenie przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości.

(8) Pożądane jest zapewnienie ciągłości działań wspieranych przez program ramowy, przez zapewnienie ich koordynacji w jednolitych ramach odniesienia, które usprawnią procedury i poprawią zarządzanie i korzyści skali. Ponadto niezbędne jest pełne wykorzystanie korzyści operacyjnych programu, szczególnie w odniesieniu do organów przestrzegania prawa i wsparcia współpracy między organami przestrzegania prawa Państw Członkowskich oraz zapewnienie takim organom większego wglądu w metody pracy ich odpowiedników w innych Państwach Członkowskich i ograniczeń, którymi mogą być związane.

(9) Wydatki programu ramowego powinny być zgodne z obecnym pułapem w ramach pozycji 3. perspektywy finansowej.

(10) W sprawie rocznych środków programu ramowego decyzje podejmuje organ budżetowy w trakcie procedury budżetowej.

(11) Program ramowy musi być dostępny dla państw ubiegających się o członkostwo, jako partnerów i uczestników w projektach finansowanych w ramach tego programu. W przypadku gdy sytuacja tego wymaga, można rozważyć również uczestnictwo innych państw w tym programie.

(12) Środki wymagane w celu wykonania niniejszej decyzji powinny zostać przyjęte zgodnie z określonymi w niej procedurami przy wsparciu Komitetu.

(13) W celu zwiększenia wartości dodanej projektów realizowanych na podstawie niniejszej decyzji, niezbędne jest zapewnienie spójności i komplementarności między tymi projektami i innymi formami interwencji Wspólnoty.

(14) Regularne monitorowanie i ocena programu ramowego musi być zapewniona, tak, aby skuteczność przeprowadzanych projektów mogła być oceniona w świetle celów i aby priorytety mogły być ponownie dostosowane, w miarę potrzeby.

(15) Finansowa kwota referencyjna w rozumieniu pkt 34 Porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 6 maja 1999 r. między Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej oraz poprawy procedury budżetowej(10) jest objęta niniejszą decyzją przez cały czas trwania programu ramowego, tym samym nie naruszając uprawnień organu budżetowego, jakie zostały określone przez Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł  1

Ustanowienie programu ramowego

1. Niniejsza decyzja ustanawia program ramowy współpracy policyjnej i sądowej w sprawach karnych w kontekście przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości, zwany dalej programem.
2. Program niniejszy ustanawia się na okres od dnia 1 stycznia 2003 r. do dnia 31 grudnia 2007 r. i może być przedłużony.
Artykuł  2

Cele programu

1. Program przyczynia się do osiągnięcia ogólnego celu zapewnienia obywatelom Unii Europejskiej wysokiego poziomu ochrony w obszarze przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości. W tym kontekście jego celem jest w szczególności:

a) rozwijanie, wykonywanie i ocena polityk europejskich w tej dziedzinie;

b) wspieranie i wzmacnianie sieci komunikacji, wzajemnej współpracy w sprawie zagadnień ogólnych będących przedmiotem wspólnego zainteresowania Państw Członkowskich, wymiany i rozpowszechniania informacji, doświadczenia i najlepszej praktyki, współpracy lokalnej i regionalnej oraz poprawy i dostosowania badań szkoleniowych, technicznych i naukowych;

c) zachęcanie Państw Członkowskich do zwiększenia współpracy z państwami ubiegającymi się o członkostwo, innymi państwami trzecimi oraz właściwymi organizacjami regionalnymi i międzynarodowymi.

2. Program wspiera projekty w następujących dziedzinach odnoszących się do tytułu VI Traktatu o Unii Europejskiej:

a) współpraca sądowa w sprawach ogólnych i karnych, łącznie z kształceniem;

b) współpraca między organami ścigania;

c) współpraca między organami ścigania lub innymi organizacjami publicznymi lub prywatnymi w Państwach Członkowskich zajmujących się zapobieganiem i zwalczaniem przestępczości, przestępczości zorganizowanej lub innej;

d) współpraca między Państwami Członkowskimi w celu osiągnięcia skutecznej ochrony interesów ofiar w postępowaniach karnych.

Artykuł  3

Dostęp do programu

1. Program współfinansuje projekty o maksymalnym czasie trwania wynoszącym dwa lata, przedstawione przez instytucje i organy publiczne, prywatne, łącznie z organizacjami zawodowymi, organizacjami pozarządowymi, stowarzyszeniami, organizacjami reprezentującymi przedsiębiorczość, instytutami badawczymi oraz prowadzącymi kształcenie podstawowe i dalsze kształcenie; projekty są skierowane do grup docelowych wymienionych w ust. 3.
2. W celu uzyskania uprawnień do współfinansowania projekty muszą obejmować przynajmniej trzy Państwa Członkowskie lub dwa Państwa Członkowskie i jedno państwo ubiegające się o członkostwo i mieć cele określone w art. 2. Kraje ubiegające się o członkostwo mogą uczestniczyć w projektach w celu zapoznania się z dorobkiem w tym obszarze i przygotowania się do przystąpienia. Inne państwa trzecie mogą także uczestniczyć w projekcie, jeżeli służy to celom projektu.
3. Program jest skierowany do następujących grup docelowych:

a) prawników: sędziów, prokuratorów, adwokatów, urzędników wymiaru sprawiedliwości, oficerów dochodzeniowośledczych, komorników, biegłych, tłumaczy sądowych i innych osób zawodowo związanych z sądownictwem;

b) urzędników organów ścigania: organów publicznych w Państwach Członkowskich, które, na podstawie prawa krajowego są odpowiedzialne za zapobieganie, wykrywanie i zwalczanie przestępczości karnej;

c) urzędników innych departamentów rządowych i przedstawicieli stowarzyszeń, organizacji zawodowych, instytucji prowadzących badania naukowe i instytucji przedsiębiorczości, włączonych w zapobieganie i zwalczanie przestępczości, przestępczości zorganizowanej lub innej;

d) przedstawicieli służb pomocy ofiarom, łącznie z publicznymi departamentami odpowiedzialnymi za służby emigracyjne i społeczne.

4. W ramach celów ustanowionych w art. 2 program może również współfinansować:

a) szczególne projekty przedstawione zgodnie z ust. 1, które stanowią szczególny przedmiot zainteresowania w dziedzinie priorytetów programu lub współpracy z państwami ubiegającymi się o członkostwo;

b) działania uzupełniające, takie jak seminaria, spotkania ekspertów lub inne działania mające na celu rozpowszechnianie wyników uzyskanych w ramach programu.

5. W ramach celów ustanowionych w art. 2 program może również bezpośrednio udzielać pomocy finansowej działaniom objętym rocznymi programami działań organizacji pozarządowych, które spełniają następujące kryteria:

a) muszą być to organizacje o celu niezarobkowym;

b) muszą być powołane zgodnie z prawem jednego z Państw Członkowskich;

c) muszą zajmować się działaniami o europejskim wymiarze i obejmować przynajmniej, jako zasada ogólna, połowę Państw Członkowskich;

d) cele ich działań muszą obejmować jeden lub więcej celów ustanowionych w art. 2.

Artykuł  4

Działania programu

Program obejmuje następujące typy projektów:

a) kształcenie;

b) ustanawianie i uruchamianie programów wymiany i praktyk;

c) studia i badania naukowe;

d) rozpowszechnianie wyników uzyskanych w ramach programu;

e) wspieranie współpracy między organami ścigania i organami sądowymi Państw Członkowskich lub innymi organizacjami publicznymi lub prywatnymi w Państwach Członkowskich uczestniczących w zapobieganiu i zwalczaniu przestępczości, na przykład przez pomoc w tworzeniu sieci komunikacji;

f) konferencje i seminaria.

Artykuł  5

Finansowanie programu

1. Finansowa kwota referencyjna w odniesieniu do realizacji niniejszego programu na okres 2003-2007 wynosi 65 mln EUR.

Wartość rocznych środków jest zatwierdzona przez organ budżetowy w ramach ograniczeń perspektywy finansowej.

2. Współfinansowanie projektu przez program nie obejmuje żadnego innego finansowania przez inny program finansowany z budżetu ogólnego Unii Europejskiej.
3. Wynikiem decyzji o finansowaniu są umowy o finansowaniu między Komisją a organizatorami. Decyzje o finansowaniu i wynikające z nich umowy o finansowaniu podlegają kontroli finansowej Komisji i audytom Trybunału Obrachunkowego.
4. Udział pomocy finansowej z budżetu ogólnego Unii Europejskiej nie przekracza 70 % kosztu całkowitego projektu.
5. Jednakże szczególne projekty i środki uzupełniające określone w art. 3 ust. 4 i działania określone w art. 3 ust. 5 mogą być finansowane do wysokości 100 %, aż do pułapu 10 % całkowitego pakietu finansowego przydzielonego corocznie programowi dla projektów szczególnych zgodnie z art. 3 ust. 4 lit. a) i 5 % w odniesieniu do działań uzupełniających zgodnie z art. 3 ust. 4 lit. b).
Artykuł  6

Realizacja programu

1. Komisja jest odpowiedzialna za zarządzanie i realizację programu we współpracy z Państwami Członkowskimi.
2. Program jest zarządzany przez Komisję zgodnie z rozporządzeniem finansowym odnoszącym się do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich.
3. W celu realizacji niniejszego programu Komisja:

a) przygotowuje roczny program pracy obejmujący poszczególne cele, priorytety tematyczne i, jeśli to możliwe, wykaz szczególnych projektów i działań uzupełniających; program jest zrównoważony między obszarami określonymi w art. 2 ust. 2, przeznaczając przynajmniej 15 % rocznego finansowania na każdy z obszarów określonych w lit. a), b) i c) niniejszego ustępu;

b) ocenia i wybiera projekty przedłożone i zapewnia zarządzanie nimi.

4. Rozpatrzenia przedstawionych projektów przeprowadzane jest zgodnie z procedurą doradczą ustanowioną w art. 8. Rozpatrzenia rocznego programu pracy, projektów szczególnych i środków uzupełniających (określonych w art. 3 ust. 4 i działań określonych w art. 3 ust. 5) przeprowadza się zgodnie z procedurą zarządzania ustanowioną w art. 9.
5. Komisja, pod warunkiem że są one zgodne z odpowiednimi politykami, ocenia i wybiera projekty przedłożone przez organizatorów na podstawie następujących kryteriów:

a) zgodności z celami programu;

b) europejskiego wymiaru projektu i zakresu w odniesieniu do uczestnictwa państw ubiegających się o członkostwo;

c) zgodności z pracą podjętą lub planowaną w ramach priorytetów polityk Unii Europejskiej w sprawie współpracy sądowej w sprawach ogólnych i karnych;

d) zakresu, w jakim projekt uzupełnia inne dawne projekty współpracy, obecne lub przyszłe;

e) zdolności organizatora do zrealizowania projektu;

f) właściwej jakości projektu pod względem jego pomysłowości, organizacji, przedstawienia i oczekiwanych wyników;

g) wysokości dotacji wnioskowanej w ramach programu i proporcjonalności z oczekiwanymi wynikami;

h) wpływu oczekiwanych wyników na cele programu.

Artykuł  7

Komitet

1. Komisja wspierana jest przez Komitet składający się z przedstawicieli Państw Członkowskich, któremu przewodniczy przedstawiciel Komisji, zwany dalej Komitetem.
2. Komitet przyjmuje na wniosek przewodniczącego swój regulamin wewnętrzny, przygotowany na podstawie standardowego regulaminu opublikowanego w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
3. Komisja może zaprosić przedstawicieli z państw ubiegających się o członkostwo na spotkania informacyjne po posiedzeniach Komitetu.
Artykuł  8

Procedura doradcza

1. W przypadku gdy dokonuje się odniesienia do niniejszego artykułu, przedstawiciel Komisji przedkłada Komitetowi projekt środków, które należy podjąć. Komitet wydaje opinię w sprawie projektu w terminie, który przewodniczący może ustalić stosownie do pilności danej sprawy, w razie potrzeby w drodze głosowania.
2. Opinia jest włączana do protokołów; każde Państwo Członkowskie może zażądać, aby jego stanowisko włączono do protokołów.
3. Komisja bierze pod uwagę opinię Komitetu w jak najszerszym zakresie. Powiadamia Komitet o sposobie, w jakim opinia została uwzględniona.
Artykuł  9

Procedura zarządzania

1. W przypadku gdy dokonuje się odniesienia do niniejszego artykułu, przedstawiciel Komisji przedkłada Komitetowi projekt środków, które należy podjąć. Komitet przedstawia swoją opinię w sprawie projektu w terminie, który może wyznaczyć przewodniczący stosownie do pilności sprawy. Opinia zostaje przyjęta większością głosów ustanowioną w art. 205 ust. 2 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską w przypadku decyzji, które Rada jest zobowiązana przyjąć na wniosek Komisji. Głosy przedstawicieli Państw Członkowskich w Komitecie są ważone w sposób ustanowiony w tym artykule. Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
2. Komisja przyjmuje środki, które są niezwłocznie stosowane. Jednakże jeżeli środki te nie są zgodne z opinią Komitetu, Komisja niezwłocznie przekazuje je Radzie. W tym przypadku Komisja może odroczyć stosowanie środków, w których sprawie podjęła decyzję, na okres trzech miesięcy, licząc od dnia takiego przekazania.
3. Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną, może podjąć inną decyzję w terminie przewidzianym w ust. 2.
Artykuł  10

Spójność i komplementarność

Komisja, we współpracy z Państwami Członkowskimi, zapewnia, że projekty uzupełniają inne polityki wspólnotowe oraz są z nimi spójne.

Artykuł  11

Monitorowanie i ocena

Komisja monitoruje program regularnie. Powiadamia Parlament Europejski o przyjętym programie pracy i o wykazie projektów współfinansowanych oraz przedstawia Parlamentowi Europejskiemu i Radzie:

a) roczne sprawozdanie w sprawie realizacji programu. Pierwsze sprawozdanie przedkładane jest dnia 30 czerwca 2004 r.;

b) tymczasową ocenę realizacji programu do dnia 30 czerwca 2005 r.;

c) komunikat w sprawie trwania programu wraz, jeśli to konieczne, z właściwą propozycją do dnia 30 września 2006;

d) ocenę końcową całego programu do dnia 30 czerwca 2008 r.

Artykuł  12

Wejście w życie

Niniejsza decyzja staje się skuteczna w dniu jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym.

Sporządzono w Brukseli, dnia 22 lipca 2002 r.

W imieniu Rady
P. S. MØLLER
Przewodniczący

______

(1) Dz.U. C 51 E z 26.2.2002, str. 345.

(2) Opinia wydana dnia 9 kwietnia 2002 r. (dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym).

(3) Dz.U. C 124 z 3.5.2000, str. 1.

(4) Dz.U. L 82 z 22.3.2001, str. 1.

(5) Dz.U. L 186 z 7.7.2001, str. 1 (Grotius II - Criminal).

(6) Dz.U. L 186 z 7.7.2001, str. 7 (Stop II).

(7) Dz.U. L 186 z 7.7.2001, str. 4 (Oisin II).

(8) Dz.U. L 186 z 7.7.2001, str. 11.

(9) Dz.U. L 99 z 31.3.1998, str. 8.

(10) Dz.U. C 172 z 18.6.1999, str. 1.

* Z dniem 1 stycznia 2007 r. niniejsza decyzja traci moc w zakresie uregulowanym odpowiednimi przepisami decyzji nr 2007/125/WSiSW z dnia 12 lutego 2007 r. (Dz.U.UE.L.07.58.7).

Z dniem 1 stycznia 2007 r. niniejsza decyzja traci moc w zakresie uregulowanym odpowiednimi przepisami decyzji nr 2007/126/WSiSW z dnia 12 lutego 2007 r. (Dz.U.UE.L.07.58.13).

© Unia Europejska, http://eur-lex.europa.eu/
Za autentyczne uważa się wyłącznie dokumenty Unii Europejskiej opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.