Dyrektywa 2010/75/UE w sprawie emisji przemysłowych i emisji pochodzących z chowu zwierząt gospodarskich (zintegrowane zapobieganie zanieczyszczeniom i ich kontrola) (wersja przekształcona)
Dz.U.UE.L.2010.334.17
Akt obowiązującyDYREKTYWA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY 2010/75/UE
z dnia 24 listopada 2010 r.
w sprawie emisji przemysłowych i emisji pochodzących z chowu zwierząt gospodarskich (zintegrowane zapobieganie zanieczyszczeniom i ich kontrola) 1
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(Dz.U.UE L z dnia 17 grudnia 2010 r.)
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 192 ust. 1,
uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego(1),
uwzględniając opinię Komitetu Regionów(2),
stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą(3),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W następujących dyrektywach należy dokonać wielu istotnych zmian: dyrektywa Rady 78/176/EWG z dnia 20 lutego 1978 r. w sprawie odpadów pochodzących z przemysłu ditlenku tytanu(4), dyrektywa Rady 82/883/EWG z dnia 3 grudnia 1982 r. w sprawie procedur nadzorowania i monitorowania środowiska naturalnego w odniesieniu do odpadów pochodzących z przemysłu ditlenku tytanu(5), dyrektywa Rady 92/112/EWG z dnia 15 grudnia 1992 r. w sprawie procedur harmonizacji programów mających na celu ograniczanie i ostateczną eliminację zanieczyszczeń powodowanych przez odpady pochodzące z przemysłu ditlenku tytanu(6), dyrektywa Rady 1999/13/WE z dnia 11 marca 1999 r. w sprawie ograniczenia emisji lotnych związków organicznych spowodowanej użyciem organicznych rozpuszczalników podczas niektórych czynności i w niektórych urządzeniach(7), dyrektywa 2000/76/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 grudnia 2000 r. w sprawie spalania odpadów(8), dyrektywa 2001/80/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2001 r. w sprawie ograniczenia emisji niektórych zanieczyszczeń do powietrza z dużych instalacji spalania(9) oraz dyrektywa 2008/1/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 stycznia 2008 r. dotycząca zintegrowanego zapobiegania zanieczyszczeniom i ich kontroli(10). Dla zachowania przejrzystości należy dokonać przekształcenia tych dyrektyw.
(2) W celu zapobiegania zanieczyszczeniom wynikającym z działalności przemysłowej, ich redukcji i w możliwie najszerszym zakresie wyeliminowania zgodnie z zasadą "zanieczyszczający płaci" oraz zasadą zapobiegania zanieczyszczeniom należy ustalić ogólne ramy kontroli głównych rodzajów działalności przemysłowej, przyznając pierwszeństwo interwencji u źródła oraz zapewniając rozsądną gospodarkę zasobami naturalnymi i biorąc pod uwag ę, w razie potrzeby, sytuację gospodarczą i szczególne lokalne cechy miejsca, w którym prowadzona jest działalność przemysłowa.
(3) Stosowanie odmiennego podejścia w odniesieniu do kontrolowania emisji do powietrza, wody lub gleby traktowanych oddzielnie może stanowić zachętę do przesuwania zanieczyszczeń z jednych elementów środowiska na inne, zamiast zachęcać do ochrony środowiska jako całości. Dlatego należy zapewnić zintegrowane podejście do zapobiegania emisjom do powietrza, wody i gleby oraz ich kontroli, jak również do kwestii gospodarowania odpadami, efektywności energetycznej i zapobiegania wypadkom. Takie podejście przyczyni się również do osiągnięcia w Unii jednakowych warunków prowadzenia działalności poprzez ujednolicenie wymogów w zakresie efektywności środowiskowej instalacji przemysłowych.
(4) Należy dokonać przeglądu ustawodawstwa dotyczącego instalacji przemysłowych w celu uproszczenia i wyjaśnienia istniejących przepisów, zmniejszenia niepotrzebnych obciążeń administracyjnych oraz wdrożenia wniosków zawartych w komunikatach Komisji z dnia 21 września 2005 r. w sprawie strategii tematycznej dotyczącej zanieczyszczenia powietrza (zwanej dalej "strategią tematyczną dotyczącą zanieczyszczenia powietrza"), z dnia 22 września 2006 r. w sprawie strategii tematycznej dotyczącej ochrony gleby oraz z dnia 21 grudnia 2005 r. w sprawie strategii tematycznej dotyczącej zapobiegania powstawaniu odpadów i ich recyklingu, przyjętych w odpowiedzi na decyzję nr 1600/2002/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 lipca 2002 r. ustanawiającą szósty wspólnotowy program działań w zakresie środowiska naturalnego(11). Celem tych komunikatów jest ochrona zdrowia ludzi i środowiska, której nie można zapewnić bez dalszej redukcji emisji pochodzących z działalności przemysłowej.
(5) W celu zapewnienia zapobiegania zanieczyszczeniom i ich kontroli, każda z instalacji powinna być eksploatowana wyłącznie wtedy, gdy posiada pozwolenie lub, w przypadku pewnych instalacji i czynności, w których wykorzystuje się rozpuszczalniki organiczne, wyłącznie wtedy, gdy posiada pozwolenie lub jest zarejestrowana.
(6) Przydzielanie obowiązków operatorom instalacji leży w gestii państw członkowskich pod warunkiem zapewnienia zgodności z niniejszą dyrektywą. Dlatego państwa członkowskie mogą dokonać wyboru, czy udzielić pozwolenia jednemu odpowiedzialnemu operatorowi dla każdej instalacji, czy też rozłożyć odpowiedzialność na kilku operatorów różnych części danej instalacji. W przypadku gdy aktualny system prawny danego państwa członkowskiego zakłada odpowiedzialność tylko jednego operatora dla każdej instalacji, państwo to może zdecydować o utrzymaniu tego systemu.
(7) W celu ułatwienia udzielania pozwoleń państwa członkowskie powinny mieć możliwość ustalania wymogów dla niektórych kategorii instalacji w ramach ogólnych wiążących zasad.
(8) Ważne jest, aby zapobiegać wypadkom i incydentom oraz ograniczać ich konsekwencje. Kwestia odpowiedzialności za konsekwencje wypadków i incydentów dla środowiska regulowana jest przez odpowiednie przepisy prawa krajowego oraz, w stosownych przypadkach, odpowiednie przepisy prawa unijnego.
(9) W celu uniknięcia podwójnych uregulowań, pozwolenie dla instalacji objętej dyrektywą 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 2003 r. ustanawiającą system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie(12) nie powinno obejmować dopuszczalnych wielkości bezpośrednich emisji gazów cieplarnianych wymienionych w załączniku I do tej dyrektywy, z wyjątkiem przypadków gdy jest to konieczne do zapobieżenia powstaniu znaczącego lokalnego zanieczyszczenia lub jeżeli instalacja jest wyłączona z tego systemu.
(10) Zgodnie z art. 193 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, niniejsza dyrektywa nie stanowi przeszkody dla państw członkowskich w utrzymaniu lub ustanowieniu bardziej rygorystycznych środków ochronnych, na przykład wymogów dotyczących emisji gazów cieplarnianych, pod warunkiem że takie środki są zgodne z traktatami i że Komisja została o nich powiadomiona.
(11) Operatorzy powinni składać wnioski o pozwolenia, zawierające informacje niezbędne właściwym organom do określenia warunków pozwolenia. Składając wnioski o pozwolenia operatorzy powinni mieć możliwość wykorzystania informacji wynikających z zastosowania dyrektywy Rady 85/337/EWG z dnia 27 czerwca 1985 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne(13) oraz dyrektywy Rady 96/82/WE z dnia 9 grudnia 1996 r. w sprawie kontroli niebezpieczeństwa poważnych awarii związanych z substancjami niebezpiecznymi(14).
(12) Pozwolenie powinno obejmować wszystkie środki niezbędne do uzyskania wysokiego poziomu ochrony środowiska jako całości i zapewnienia zgodności działania instalacji z ogólnymi zasadami regulującymi podstawowe obowiązki operatora. Pozwolenie powinno zawierać dopuszczalne wielkości emisji dla substancji zanieczyszczających albo równoważne parametry lub środki techniczne, stosowne wymogi ochrony gleby i wód podziemnych oraz wymogi dotyczące monitorowania. Warunki pozwolenia powinny opierać się na najlepszych dostępnych technikach.
(13) W celu określenia najlepszych dostępnych technik oraz w celu ograniczenia występujących w Unii różnic w zakresie poziomów emisji z działalności przemysłowej należy sporządzić dokumenty referencyjne dotyczące najlepszych dostępnych technik (BAT) (zwane dalej "dokumentami referencyjnymi BAT"), dokonywać ich przeglądu i w razie konieczności aktualizować w wyniku wymiany informacji z zainteresowanymi podmiotami, a najważniejsze elementy dokumentów referencyjnych BAT (zwane dalej "konkluzjami dotyczącymi BAT") należy przyjąć w drodze procedury komitetowej. W tym zakresie Komisja powinna ustanowić w drodze procedury komitetowej wskazówki w sprawie gromadzenia danych, sporządzania dokumentów referencyjnych BAT i zapewniania ich jakości. Konkluzje dotyczące BAT powinny stanowić odniesienie przy określaniu warunków pozwolenia. Mogą one być uzupełniane innymi źródłami. Komisja powinna dążyć do aktualizacji dokumentów referencyjnych BAT najpóźniej osiem lat po publikacji poprzedniej wersji.
(14) W celu zapewnienia skutecznej i aktywnej wymiany informacji prowadzącej do opracowania dokumentów referencyjnych BAT o wysokiej jakości, Komisja powinna stworzyć forum działające w przejrzysty sposób. Należy dokonać praktycznych ustaleń dotyczących wymiany in formacji oraz dostępności dokumentów referencyjnych BAT, w szczególności w celu zapewnienia, aby państwa członkowskie i zainteresowane strony dostarczały dane o odpowiedniej jakości oraz w odpowiedniej ilości w oparciu o ustanowione wskazówki; umożliwi to określenie najlepszych dostępnych technik i nowych technik.
(15) Ważne jest, aby zapewnić właściwym organom wystarczającą elastyczność w ustalaniu dopuszczalnych wielkości emisji, zapewniających, aby w normalnych warunkach eksploatacji emisje nie przekraczały poziomów emisji powiązanych z najlepszymi dostępnymi technikami. W tym celu właściwy organ może określić dopuszczalne wielkości emisji odbiegające od poziomów emisji powiązanych z najlepszymi dostępnymi technikami w zakresie zastosowanych wartości, okresów i warunków referencyjnych, o ile można będzie wykazać na podstawie wyników monitoringu emisji, że emisje nie przekroczyły poziomów emisji powiązanych z najlepszymi dostępnymi technikami. Rezultatem zgodności z dopuszczalnymi wielkościami emisji ustalonymi w pozwoleniach jest poziom emisji niższy od dopuszczalnych wielkości emisji.
(16) W celu uwzględnienia pewnych szczególnych okoliczności, w przypadku gdy stosowanie poziomów emisji powiązanych z najlepszymi dostępnymi technikami prowadziłoby do nieproporcjonalnie wysokich kosztów w porównaniu do korzyści środowiskowych, właściwe organy powinny mieć możliwość określania dopuszczalnych wielkości emisji odbiegających od tych poziomów. Takie odstępstwa powinny opierać się na ocenie uwzględniającej dobrze określone kryteria. Dopuszczalne wielkości emisji określone w niniejszej dyrektywie nie powinny zostać przekroczone. W żadnym razie nie należy powodować znaczących zanieczyszczeń, należy natomiast osiągnąć wysoki poziom ochrony środowiska jako całości.
(17) W celu umożliwienia operatorom testowania nowych technik, które mogłyby zapewnić wyższy ogólny poziom ochrony środowiska lub przynajmniej ten sam poziom ochrony środowiska i większe oszczędności niż w przypadku zastosowania najlepszych dostępnych technik, właściwe organy powinny mieć możliwość udzielania tymczasowych odstępstw od poziomów emisji powiązanych z najlepszymi dostępnymi technikami.
(18) Zmiany w instalacjach mogą powodować wzrost poziomu zanieczyszczenia. Operatorzy powinni powiadamiać właściwe organy o każdej planowanej zmianie, która mogłaby mieć wpływ na środowisko. Bez pozwolenia udzielonego zgodnie z niniejszą dyrektywą nie powinno się dokonywać w instalacjach istotnych zmian, które mogą mieć znaczący negatywny wpływ na zdrowie ludzi lub na środowisko.
(19) Rozlewanie gnojowicy w znaczący sposób przyczynia się do emisji zanieczyszczeń do powietrza i wody. Aby zrealizować cele określone w strategii tematycznej dotyczącej zanieczyszczenia powietrza oraz w przepisach prawa unijnego z zakresu ochrony wody, konieczne jest, aby Komisja dokonała przeglądu potrzeby ustanowienia jak najodpowiedniejszych kontroli tych emisji poprzez zastosowanie najlepszych dostępnych technik.
(20) Intensywny chów drobiu i bydła w znaczący sposób przyczynia się do emisji zanieczyszczeń do powietrza i wody. Aby zrealizować cele określone w strategii tematycznej dotyczącej zanieczyszczenia powietrza oraz w przepisach prawa unijnego z zakresu ochrony wody, konieczne jest, aby Komisja dokonała przeglądu potrzeby ustanowienia progów wydajnościowych zróżnicowanych dla różnych gatunków drobiu w celu określenia zakresu stosowania niniejszej dyrektywy oraz przeglądu potrzeby ustanowienia najodpowiedniejszych mechanizmów kontroli emisji z instalacji chowu bydła.
(21) W celu uwzględnienia rozwoju najlepszych dostępnych technik lub innych zmian instalacji, należy regularnie poddawać ponownemu rozpatrzeniu warunki pozwolenia oraz, w stosownych przypadkach, dokonywać ich aktualizacji, w szczególności w przypadku gdy przyjmuje się n owe lub uaktualnione konkluzje dotyczące BAT.
(22) W szczególnych przypadkach, gdy w związku z ponownym rozpatrzeniem i aktualizacją warunków pozwolenia okaże się, że do wprowadzenia nowych najlepszych dostępnych praktyk potrzebny będzie okres dłuższy niż cztery lata od publikacji decyzji w sprawie konkluzji dotyczących BAT, właściwe organy mogą ustalić w warunkach pozwolenia dłuższy okres, jeżeli jest to uzasadnione n a podstawie kryteriów określonych w niniejszej dyrektywie.
(23) Konieczne jest zapewnienie, aby eksploatacja instalacji nie prowadziła do pogorszenia jakości gleby i wód podziemnych. Warunki pozwolenia powinny zatem obejmować odpowiednie środki zapobiegania emisjom do gleby i wód podziemnych oraz regularne nadzorowanie tych środków, ab y uniknąć wycieków, rozlewów, awarii lub wypadków podczas eksploatacji sprzętu i w trakcie magazynowania. Aby wykryć ewentualne zanieczyszczenie gleby i wód podziemnych na wczesnym etapie i, aby w związku z tym podjąć odpowiednie działania naprawcze przed rozprzestrzenieniem się zanieczyszczenia, konieczne jest także monitorowanie gleby i wód podziemnych pod kątem substancji stwarzających zagrożenie. Określając częstość monitorowania, można rozważyć rodzaj środków zapobiegawczych oraz zakres i przypadki ich nadzorowania.
(24) W celu zapewnienia, aby eksploatacja instalacji nie pogorszyła jakości gleby i wód podziemnych, należy w sprawozdaniu bazowym określić stan zanieczyszczenia gleby i wód podziemnych. Sprawozdanie bazowe powinno być praktycznym narzędziem pozwalającym w możliwie najszerszym zakresie na ilościowe porównanie stanu terenu opisanego w tym sprawozdaniu ze stanem terenu w chwili ostatecznego zakończenia działalności, aby stwierdzić, czy nastąpiło znaczące zwiększenie zanieczyszczenia gleby lub wód podziemnych. Sprawozdanie bazowe powinno zatem zawierać informacje wykorzystujące istniejące dane pomiarowe gleby i wód podziemnych oraz dane historyczne związane z wykorzystywaniem terenu w przeszłości.
(25) Zgodnie z zasadą "zanieczyszczający płaci", dokonując oceny poziomu istotności zanieczyszczenia gleby i wód podziemnych spowodowanego przez operatora, który byłby zobowiązany do przywrócenia terenu do stanu opisanego w sprawozdaniu bazowym, państwa członkowskie powinny uwzględnić warunki pozwolenia mające zastosowanie w trakcie prowadzenia danej działalności, środki zapobiegające zanieczyszczeniu podejmowane przez instalację, a także względny wzrost zanieczyszczenia w porównaniu z ładunkiem zanieczyszczeń określonym w sprawozdaniu bazowym. Odpowiedzialność za zanieczyszczenie, którego nie spowodował operator, regulowana jest przez odpowiednie przepisy prawa krajowego oraz, w stosownych przypadkach, przez inne odpowiednie przepisy prawa unijnego.
(26) W celu zapewnienia skutecznego wdrożenia i egzekwowania niniejszej dyrektywy operatorzy powinni składać właściwym organom regularne sprawozdania dotyczące przestrzegania warunków pozwolenia. Państwa członkowskie powinny zapewnić podjęcie przez operatora i właściwy organ niezbędnych środków w przypadku nieprzestrzegania przepisów niniejszej dyrektywy oraz przewidzieć system kontroli środowiskowych. Państwa członkowskie powinny zapewnić dostępność wystarczającej liczby pracowników posiadających umiejętności i kwalifikacje potrzebne do skutecznego przeprowadzania takich kontroli.
(27) Zgodnie Konwencją z Aarhus o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do wymiaru sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska(15) skuteczny udział społeczeństwa w procesie decyzyjnym jest niezbędny do umożliwienia mu wyrażenia opinii i obaw, które mogą mieć znaczenie dla podejmowanych decyzji, oraz do umożliwienia decydentom uwzględnienia tych opinii i obaw, co przyczyni się do zwiększenia odpowiedzialności i przejrzystości procesu decyzyjnego oraz wniesie wkład w zwiększenie publicznej świadomości w zakresie kwestii dotyczących środowiska i poparcia dla podjętych decyzji. Członkowie zainteresowanej społeczności powinni mieć możliwość odwołania się do wymiaru sprawiedliwości, aby przyczynić się do ochrony prawa do życia w środowisku odpowiednim dla własnego zdrowia i samopoczucia.
(28) Spalanie paliwa w instalacjach o całkowitej nominalnej mocy dostarczonej w paliwie poniżej 50 MW w znaczący sposób przyczynia się do emisji zanieczyszczeń do powietrza. Aby zrealizować cele określone w strategii tematycznej dotyczącej zanieczyszczenia powietrza konieczne jest, aby Komisja dokonała przeglądu potrzeby ustanowienia jak najodpowiedniejszych kontroli emisji z takich instalacji. Przegląd ten powinien uwzględniać specyfikę obiektów energetycznego spalania wykorzystywanych instalacji spalania stosowanych w obiektach służby zdrowia, w szczególności w odniesieniu do korzystania z nich w drodze wyjątku w sytuacjach nadzwyczajnych.
(29) Duże obiekty energetycznego spalania w dużym stopniu przyczyniają się do emisji substancji zanieczyszczających do powietrza, co powoduje znaczące skutki dla zdrowia ludzi i dla środowiska. W celu ograniczenia tych skutków oraz spełnienia wymogów dyrektywy 2001/81/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2001 r. w sprawie krajowych poziomów emisji dla niektórych rodzajów zanieczyszczenia powietrza(16) oraz celów określonych w strategii tematycznej dotyczącej zanieczyszczenia powietrza, niezbędne jest ustalenie bardziej rygorystycznych dopuszczalnych wielkości emisji na poziomie Unii dla niektórych kategorii obiektów energetycznego spalania i substancji zanieczyszczających.
(30) Komisja powinna dokonać przeglądu potrzeby ustanowienia dopuszczalnych wielkości emisji o zasięgu unijnym oraz zmiany dopuszczalnych wielkości emisji określonych w załączniku V dla niektórych dużych obiektów energetycznego spalania, uwzględniając przegląd i aktualizację odpowiednich dokumentów referencyjnych BAT. W tym kontekście Komisja powinna uwzględnić specyfikę systemów energetycznych rafinerii.
(31) Ze względu na cechy niektórych lokalnych paliw stałych, należy stosować minimalne stopnie odsiarczania, a nie dopuszczalne wielkości emisji dwutlenku siarki, w odniesieniu do obiektów energetycznego spalania opalanych takim paliwem. Ponadto ponieważ specyficzne cechy łupku bitumicznego mogą uniemożliwić stosowanie tych samych metod redukcji siarki lub osiągnięcie tej samej wydajności w zakresie odsiarczania, jak w przypadku innych paliw, właściwe jest stosowanie nieco niższego minimalnego stopnia odsiarczania w odniesieniu do obiektów wykorzystujących to paliwo.
(32) W przypadku nagłego zakłócenia w dostawie paliwa lub gazu o małej zawartości siarki wynikającego z poważnych niedoborów, właściwe organy powinny mieć możliwość udzielenia tymczasowych odstępstw pozwalających obiektom energetycznego spalania na przekroczenie dopuszczalnych wielkości emisji określonych w niniejszej dyrektywie.
(33) Dany operator nie powinien eksploatować obiektu energetycznego spalania przez więcej niż 24 godziny od wystąpienia niesprawności lub awarii urządzenia redukującego emisje, zaś łączny czas działania obiektu bez sprawnych urządzeń zmniejszających emisję nie może przekroczyć 120 godzin w okresie 12 miesięcy, tak, aby ograniczyć negatywne skutki zanieczyszczenia dla środowiska. Jednakże w przypadku nadrzędnej potrzeby utrzymania dostaw energii lub konieczności uniknięcia całkowitego wzrostu emisji powstałych w wyniku eksploatacji innego obiektu energetycznego spalania, właściwe organy powinny mieć możliwość udzielenia odstępstwa od tych ograniczeń czasowych.
(34) W celu zapewniania wysokiego poziomu ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz uniknięcia transgranicznego przemieszczania odpadów do obiektów o niższych normach środowiskowych, należy ustalić i utrzymać rygorystyczne warunki eksploatacji, wymogi techniczne i dopuszczalne wielkości emisji dla spalarni odpadów lub współspalarni odpadów w Unii.
(35) Wykorzystanie rozpuszczalników organicznych przy niektórych czynnościach i w niektórych instalacjach powoduje emisje związków organicznych do powietrza, co przyczynia się do tworzenia na poziomie lokalnym i transgranicznym utleniaczy fotochemicznych, powodujących szkody w zasobach naturalnych oraz mających szkodliwy wpływ na zdrowie ludzi. Należy zatem podjąć środki zaradcze przeciw wykorzystaniu rozpuszczalników organ icznych oraz ustanowić wymóg przestrzegania dopuszczalnych wielkości emisji dla związków organicznych oraz przestrzegania odpowiednich warunków eksploatacji. Operatorzy powinni mieć możliwość spełniania wymogów planu redukcji emisji, zamiast przestrzegania dopuszczalnych wielkości emisji określonych w niniejszej dyrektywie, w przypadku gdy istnieją inne środki, takie jak stosowanie produktów lub technik o małej zawartości rozpuszczalników lub niezawierających rozpuszczalników, stanowiące alternatywne sposoby równoważnej redukcji emisji.
(36) Instalacje produkujące dwutlenek tytanu mogą powodować znaczące zanieczyszczenie powietrza i wody. W celu ograniczenia tych skutków, należy ustalić na poziomie Unii bardziej rygorystyczne dopuszczalne wielkości emisji dla niektórych substancji zanieczyszczających.
(37) W odniesieniu do objęcia instalacji produkcji wyrobów ceramicznych przez wypalanie zakresem krajowych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych ob owiązujących w celu zapewnienia zgodności z niniejszą dyrektywą, w oparciu o charakterystykę krajowego sektora przemysłowego oraz w celu wyjaśnienia interpretacji zakresu, państwa członkowskie powinny zdecydować czy stosować zarówno kryterium wydajności produkcji, jak i kryterium przepustowości pieca, czy tylko jedno z tych dwóch kryteriów.
(38) W celu uproszczenia sprawozdawczości i zmniejszenia niepotrzebnych obciążeń administracyjnych Komisja powinna określić metody dostosowania sposobu udostępniania danych zgodnie z niniejszą dyrektywą do innych wymogów prawa unijnego, a w szczególności rozporządzenia (WE) nr 166/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 stycznia 2006 r. w sprawie ustanowienia Europejskiego Rejestru Uwalniania i Transferu Zanieczyszczeń(17).
(39) W celu zapewnienia jednolitych warunków wdrażania należy przyznać Komisji uprawnienia wykonawcze do przyjmowania wskazówek w sprawie gromadzenia danych, sporządzania dokumentów referencyjnych BAT i zapewniania ich jakości, w tym odpowiedniej treści i formatu, do przyjmowania decyzji w sprawie konkluzji dotyczących BAT, do ustalania szczegółowych zasad określania okresów rozruchu i wyłączenia oraz przejściowych planów krajowych dla dużych obiektów energetycznego spalania, a także do ustalania rodzaju i formatu informacji, jakie państwa członkowskie mają udostępniać Komisji, oraz częstotliwości ich udostępniania. Zgodnie z art. 291 TFUE przepisy i zasady ogólne dotyczące trybu kontroli przez państwa członkowskie wykonywania uprawnień wykonawczych przez Komisję mają zostać ustanowione z wyprzedzeniem w drodze rozporządzenia przyjętego zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą. W oczekiwaniu na przyjęcie tego nowego rozporządzenia zastosowanie nadal ma decyzja Rady nr 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiająca warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji(18), z wyjątkiem procedury regulacyjnej połączonej z kontrolą, która nie ma zastosowania.
(40) Należy przyznać Komisji uprawnienia do przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 290 TFUE w odniesieniu do ustalenia daty, od której przeprowadzane będą pomiary ciągłe dopuszczalnych wielkości emisji do powietrza w odniesieniu do metali ciężkich, dioksyn i furanów, a także w celu dostosowania załączników V, VI i VII do postępu naukowo-technicznego. W przypadku spalarni odpadów i współspalarni odpadów może to między innymi obejmować między innymi ustalanie kryteriów przyznawania odstępstw od obowiązku ciągłego monitorowania całkowitych emisji pyłów. Szczególnie ważne jest, aby Komisja podczas prac przygotowawczych prowadziła odpowiednie konsultacje, w tym na poziomie eksperckim.
(41) Aby zająć się problemem znaczącego zanieczyszczenia środowiska, na przykład metalami ciężkimi, dioksynami i furanami, Komisja powinna - w oparciu o ocenę wdrażania najlepszych dostępnych technik w niektórych rodzajach działalności lub w oparciu o ocenę wpływu tych rodzajów działalności na środowisko jako całość - przedstawić wnioski dotyczące minimalnych wymogów obowiązujących w całej Unii dla dopuszczalnych wielkości emisji oraz zasad monitorowania i zgodności.
(42) Państwa członkowskie powinny ustanowić przepisy dotyczące sankcji mających zastosowanie do naruszeń przepisów krajowych przyjętych na mocy niniejszej dyrektywy oraz zapewnić ich wdrożenie. Sankcje takie powinny być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające.
(43) W celu zapewnienia istniejącym instalacjom wystarczającego czasu na dostosowanie techniczne do nowych wymogów niniejszej dyrektywy, niektóre nowe wymogi powinny mieć zastosowanie do tych instalacji po upływie określonego okresu od daty rozpoczęcia stosowania niniejszej dyrektywy. Obiekty energetycznego spalania potrzebują czasu na zainstalowanie niezbędnych urządzeń służących do redukcji emisji w celu osiągnięcia dopuszczalnych wielkości emisji określonych w załączniku V.
(44) Ponieważ cele niniejszej dyrektywy, a mianowicie zapewnienia wysokiego poziomu ochrony środowiska i poprawy jego jakości, nie mogą być osiągnięte w sposób wystarczający przez państwa członkowskie, natomiast z uwagi na transgraniczny charakter zanieczyszczeń pochodzących z działalności przemysłowej możliwe jest lepsze ich osiągnięcie na poziomie Unii, Unia może podjąć działania zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu o Unii Europejskiej. Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w tym artykule niniejsza dyrektywa n ie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tych celów.
(45) Niniejsza dyrektywa nie narusza praw podstawowych i jest zg odna z zasadami uznanymi w szczególności w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej. Niniejsza dyrektywa przyczynia się w szczególności do propagowania stosowania art. 37 Karty.
(46) Obowiązek transpozycji niniejszej dyrektywy do prawa krajowego powinien ograniczać się do tych przepisów, które stanowią istotną zmianę w porównaniu z wcześniejszymi dyrektywami. Obowiązek transpozycji przepisów, które nie uległy zmianie, wynika z wcześniejszych dyrektyw.
(47) Zgodnie z pkt 34 Porozumienia międzyinstytucjonalnego w sprawie lepszego stanowienia prawa(19) zachęca się państwa członkowskie do sporządzania do ich własnych celów i w interesie Unii, własnych tabel, które w możliwie najszerszym zakresie odzwierciedlają korelacje pomiędzy niniejszą dyrektywą a środkami transpozycji, oraz do podawania ich do wiadomości publicznej.
(48) Niniejsza dyrektywa powinna pozostawać bez uszczerbku dla obowiązków państw członkowskich dotyczących terminów transpozycji do prawa krajowego i stosowania dyrektyw określonych w załączniku IX część B,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
W imieniu Parlamentu Europejskiego | W imieniu Rady |
J. BUZEK | O. CHASTEL |
Przewodniczący | Przewodniczący |
(1) Dz. U. C 182 z 4.8.2009, s. 46.
(2) Dz.U. C 325 z 19.12.2008, s. 60.
(3) Stanowisko Parlamentu Europejskiego z dnia 10 marca 2009 r. (Dz.U. C 87 E z 1.4.2010, s. 191) oraz stanowisko Rady w pierwszym czytaniu z dnia 15 lutego 2010 r. (Dz.U. C 107 E z 27.4.2010, s. 1). Stanowisko Parlamentu Europejskiego z dnia 7 lipca 2010 r. (dotychczas nieopublikowane w Dzienniku Urzędowym) oraz decyzja Rady z dnia 8 listopada 2010 r.
(4) Dz.U. L 54 z 25.2.1978, s. 19.
(5) Dz.U. L 378 z 31.12.1982, s. 1.
(6) Dz.U. L 409 z 31.12.1992, s. 11.
(7) Dz.U. L 85 z 29.3.1999, s. 1.
(8) Dz.U. L 332 z 28.12.2000, s. 91.
(9) Dz.U. L 309 z 27.11.2001, s. 1.
(10) Dz.U. L 24 z 29.1.2008, s. 8.
(11) Dz.U. L 242 z 10.9.2002, s. 1.
(12) Dz.U. L 275 z 25.10.2003, s. 32.
(13) Dz.U. L 175 z 5.7.1985, s. 40.
(14) Dz.U. L 10 z 14.1.1997, s. 13.
(15) Dz.U. L 124 z 17.5.2005, s. 4.
(16) Dz.U. L 309 z 27.11.2001, s. 22.
(17) Dz.U. L 33 z 4.2.2006, s. 1.
(18) Dz.U. L 184 z 17.7.1999, s. 23.
(19) Dz.U. C 321 z 31.12.2003, s. 1.
(20) Dz.U. L 159 z 29.6.1996, s. 1.
(21) Dz.U. L 125 z 21.5.2009, s. 75.
(22) Dz.U. L 106 z 17.4.2001, s. 1.
(23) Dz.U. L 353 z 31.12.2008, s. 1.
(24) Dz.U. L 327 z 22.12.2000, s. 1.
(25) Dz.U. L 303 z 31.10.1990, s. 6.
(26) Dz.U. L 176 z 15.7.2003, s. 37.
(27) Dz.U. L 312 z 22.11.2008, s. 3.
(28) Decyzja Komisji 2000/532/WE z dnia 3 maja 2000 r. zastępująca decyzję 94/3/WE ustanawiającą wykaz odpadów zgodnie z art. 1 lit. a) dyrektywy Rady 75/442/EWG w sprawie odpadów oraz decyzję Rady 94/904/WE ustanawiającą wykaz odpadów niebezpiecznych zgodnie z art. 1 ust. 4 dyrektywy Rady 91/689/EWG w sprawie odpadów niebezpiecznych (Dz.U. L 226 z 6.9.2000, s. 3).
(29) Dz.U. L 143 z 30.4.2004, s. 87.
(30) Dz.U. L 143 z 30.4.2004, s. 56.
(31) Dz.U. L 372 z 27.12.2006, s. 19.
(32) Rozporządzenie (WE) nr 1221/2009 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 25 listopada 2009 r. w sprawie dobrowolnego udziału organizacji w systemie zarządzania środowiskiem i audytu środowiskowego we Wspólnocie (EMAS) (Dz.U. L 342 z 22.12.2009, s. 1).
(33) Dz.U. L 41 z 14.2.2003, s. 26.
(34) Dz.U. L 140 z 5.6.2009, s. 114.
(35) Dz.U. L 273 z 10.10.2002, s. 1.
(36) Dz.U. L 121 z 11.5.1999, s. 13.
(37) Dz.U. L 190 z 12.7.2006, s. 1.
(38) Dz.U. L 396 z 30.12.2006, s. 1.
- zmieniony przez pkt 2 sprostowania z dnia 19 czerwca 2012 r. (Dz.U.UE.L.12.158.25).
- zmieniony przez art. 1 pkt 4 lit. e dyrektywy nr 2024/1785 z dnia 24 kwietnia 2024 r. (Dz.U.UE.L.2024.1785) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 4 sierpnia 2024 r.
- zmieniony przez pkt 6 sprostowania z dnia 19 czerwca 2012 r. (Dz.U.UE.L.12.158.25).
- zmieniony przez art. 1 pkt 27 dyrektywy nr 2024/1785 z dnia 24 kwietnia 2024 r. (Dz.U.UE.L.2024.1785) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 4 sierpnia 2024 r.
- zmieniony przez pkt 7 sprostowania z dnia 19 czerwca 2012 r. (Dz.U.UE.L.12.158.25).
- zmieniony przez art. 1 pkt 32 dyrektywy nr 2024/1785 z dnia 24 kwietnia 2024 r. (Dz.U.UE.L.2024.1785) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 4 sierpnia 2024 r.
- zmieniony przez pkt 15 sprostowania z dnia 19 czerwca 2012 r. (Dz.U.UE.L.12.158.25).
- zmieniony przez art. 1 pkt 56 dyrektywy nr 2024/1785 z dnia 24 kwietnia 2024 r. (Dz.U.UE.L.2024.1785) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 4 sierpnia 2024 r.