Dyrektywa 2003/87/WE ustanawiająca system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych w Unii oraz zmieniająca dyrektywę... - OpenLEX

Dyrektywa 2003/87/WE ustanawiająca system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych w Unii oraz zmieniająca dyrektywę Rady 96/61/WE

Dzienniki UE

Dz.U.UE.L.2003.275.32

Akt obowiązujący
Wersja od: 1 stycznia 2021 r.

DYREKTYWA 2003/87/WE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY
z dnia 13 października 2003 r.
ustanawiająca system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych w Unii oraz zmieniająca dyrektywę Rady 96/61/WE 1
(Tekst mający znaczenie dla EOG)

PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 175 ust. 1,

uwzględniając wniosek Komisji 2 ;

uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego 3 ,

uwzględniając opinię Komitetu Regionów 4 ,

stanowiąc zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 251 Traktatu 5 ,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1) Zielona Księga w sprawie handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych w Unii Europejskiej wszczęła debatę w Europie o odpowiedniości oraz możliwym funkcjonowaniu handlu przydziałami gazów cieplarnianych w Unii Europejskiej. Europejski Program Zmian Klimatu uwzględnił polityki wspólnotowe oraz środki przez proces, w którym uczestniczyło wiele zainteresowanych podmiotów, łącznie z systemem handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych we Unii (EU ETS) oparty o Zieloną Księgę. W swoich konkluzjach z dnia 8 marca 2001 r., Rada uznała znaczenie danych szczegółowych Europejskiego Programu Zmian Klimatu oraz pracy opartej na Zielonej Księdze, oraz podkreśliła pilną potrzebę podjęcia konkretnych działań na poziomie unijnym. 6

(2) Szósty wspólnotowy program działań środowiskowych ustanowiony decyzją nr 1600/2002/WE Parlamentu Europejskiego i Rady 7  uznaje zmianę klimatu za priorytet w odniesieniu do działań oraz zapewnia ustanowienie w całej Unii systemu handlu emisjami gazów cieplarnianych do 2005 r. Program ten uznaje, iż Unia zaangażowana jest w osiąganie 8 % zmniejszenia emisji gazów cieplarnianych od 2008 r. do 2012 r. w porównaniu z poziomami z 1990 r., oraz że, w dłuższym okresie czasu, globalne emisje gazów cieplarnianych będą musiały zostać zmniejszona w przybliżeniu o 70 % w porównaniu z poziomami z 1990 r. 8

(3) Ostatecznym celem Konwencji Ramowej Narodów Zjednoczonych w sprawie zmian klimatu, która została zatwierdzona decyzją Rady 94/69/WE z dnia 15 grudnia 1993 r. dotyczącą zawarcia Ramowej Konwencji Narodów Zjednoczonych w sprawie zmian klimatu 9 , jest osiągnięcie stabilizacji stężeń gazów cieplarnianych w powietrzu na poziomie, który zapobiega groźnemu antropogenicznemu zmieszaniu się z systemem klimatycznym.

(4) 10  W momencie jego wejścia w życie, Protokół z Kioto, który został zatwierdzony decyzją Rady 2002/358/WE z dnia 25 kwietnia 2002 r. dotyczącą zatwierdzenia przez Unię Europejską, Protokołu z Kioto do Ramowej Konwencji Narodów Zjednoczonych w sprawie zmian klimatu i wspólnego spełnienia zawartych w nim zobowiązań 11 , będzie on angażował Unię oraz jej Państwa Członkowskie w proces zmniejszania ich zagregowanych antropogenicznych emisji gazów cieplarnianych wymienionych w załączniku A do Protokołu o 8 % w porównaniu z poziomami z 1990 r. w okresie od 2008 r. do 2012 r. 12

(5) Unia oraz jej Państwa Członkowskie uzgodniły, iż będą wspólnie spełniać swoje zobowiązania w celu zmniejszenia antropogenicznych emisji gazów cieplarnianych na podstawie Protokołu z Kioto, zgodnie z decyzją 2002/358/WE. Niniejsza dyrektywa ma na celu przyczynienie się do spełniania zobowiązań Unii Europejskiej oraz jej Państw Członkowskich bardziej skutecznie, przez skuteczny europejski obrót przydziałami emisji gazów cieplarnianych, z najmniejszym możliwym zmniejszeniem rozwoju gospodarczego oraz zatrudnienia. 13

(6) 14  Decyzja Rady 93/389/EWG z dnia 24 czerwca 1993 r. w sprawie mechanizmu monitorowania emisji CO2 i innych gazów cieplarnianych w Unii 15 , ustanowiła mechanizm monitorowania emisji gazów cieplarnianych oraz oceniania postępu w kierunku spełnienia zobowiązań w odniesieniu do tych emisji. Mechanizm ten będzie towarzyszył Państwom Członkowskim w ustalaniu całkowitej ilość przydziałów do rozdzielenia.

(7) Przepisy wspólnotowe odnoszące się do rozdzielania przydziałów przez Państwa Członkowskie są niezbędne w celu przyczynienia się do zachowania spójności rynku wewnętrznego oraz w celu uniknięcia zakłócania konkurencji.

(8) Państwa Członkowskie rozdzielając przydziały powinny odnieść się do możliwości działań przetwórstwa przemysłowego w celu zmniejszenia emisji.

(9) Państwa Członkowskie mogą przewidzieć, iż wydają jedynie przydziały ważne przez okres pięciu lat rozpoczynający się w 2008 r. osoba w odniesieniu do anulowanych przydziałów, odpowiednio dla zmniejszenia emisji dokonanego przez te osoby na terytorium ich kraju, w trakcie trzyletniego okresu rozpoczynającego się w 2005 r.

(10) Rozpoczynając we wspomnianym pięcioletnim okresie, przeniesienia przydziałów innemu Państwu Członkowskiemu obejmowały będą odpowiadające im dostosowania przyznanych ilości jednostek na podstawie Protokołu z Kioto.

(11) Państwa Członkowskie powinny zapewniać, że operatorzy zajmujące się niektórymi, określonymi działaniami posiadają pozwolenie na emisję gazów cieplarnianych oraz, że monitorują i składają sprawozdania ze swoich emisji gazów cieplarnianych określonych w odniesieniu do tych działań.

(12) Państwa Członkowskie powinny ustanawiać reguły w sprawie kar mających zastosowanie do naruszeń przepisów niniejszej dyrektywy i zapewniać, że są one wykonywane. Kary te muszą być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające.

(13) W celu zapewnienia przejrzystości, społeczeństwo powinno mieć dostęp do informacji odnoszących się do rozdzielania przydziałów oraz wyników monitorowania emisji, z zastrzeżeniem jedynie ograniczeń przewidzianych w dyrektywie 2003/4/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2003 r. w sprawie publicznego dostępu do informacji dotyczących środowiska i uchylającą dyrektywę Rady 90/313/EWG 16 .

(14) Państwa Członkowskie powinny przedłożyć sprawozdanie w sprawie wykonania niniejszej dyrektywy sporządzone na podstawie dyrektywy Rady 91/692/EWG z dnia 23 grudnia 1991 r. normalizującej i racjonalizującej sprawozdania dotyczące wykonywania niektórych dyrektyw odnoszących się do środowiska 17 .

(15) Włączenie dodatkowych urządzeń do systemu powinno być dokonane zgodnie z przepisami ustanowionymi w niniejszej dyrektywie, a zasięg EU ETS z tego względu może zostać rozszerzony na emisje gazów cieplarnianych, innych niż ditlenek węgla, między innymi pochodzących z działań związanych z chemikaliami oraz aluminium. 18

(16) Niniejsza dyrektywa nie powinna uniemożliwiać jakiemukolwiek Państwu Członkowskiemu utrzymywania lub ustanawiania krajowych systemów handlu, regulujących emisje gazów cieplarnianych pochodzących z działań innych niż wymienione w załączniku I lub objęte EU ETS, lub z urządzeń, tymczasowo wyłączonych z EU ETS. 19

(17) Państwa Członkowskie mogą uczestniczyć w międzynarodowym handlu emisjami jako Strony Protokołu z Kioto z jakąkolwiek inną Strona objętą załącznikiem B do tego Protokołu.

(18) Powiązanie EU ETS z systemami handlu emisjami gazów cieplarnianych w państwach trzecich spowoduje wzrost efektywności pod względem kosztów osiągania wspólnotowego celu zmniejszania emisji, jak ustanowiono w decyzji 2002/358/WE w sprawie wspólnego wykonania zobowiązań. 20

(19) Mechanizmy projektowe, w tym wspólne wykonanie (JI) oraz mechanizm właściwego rozwoju (CDM) są ważne dla osiągania celów zarówno zmniejszenia globalnej emisji gazów oraz efektywnego pod względem kosztów działania EU ETS. Zgodnie z odpowiednimi przepisami Protokołu z Kioto oraz Protokołów z Marrakeszu, wykorzystanie mechanizmu powinno mieć charakter uzupełniający w odniesieniu do działania krajowego a działanie krajowe z tego względu stanowi znaczący element włożonego wysiłku. 21

(20) Niniejsza dyrektywa będzie wspierała wykorzystanie bardziej energooszczędnych technologii, łącznie z produkcją energii cieplnej i elektrycznej w skojarzeniu, wytwarzającą mniej emisji na jednostkę wydajności, podczas gdy przyszła dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie produkcji energii cieplnej i elektrycznej w skojarzeniu w oparciu o użyteczne zapotrzebowanie na ciepło na wewnętrznym rynku energetycznym w szczególności będzie propagować technologię produkcji energii cieplnej i elektrycznej w skojarzeniu.

(21) Dyrektywa Rady 96/61/WE z dnia 24 września 1996 dotycząca zintegrowanego zapobiegania zanieczyszczeniom i ich kontroli 22  ustanawia ogólne ramy dla zapobiegania zanieczyszczeniom oraz kontroli, w oparciu o które mogą być wydawane pozwolenia na emisje gazów cieplarnianych. Dyrektywa 96/61/WE powinna zostać zmieniona w celu zapewnienia, że dopuszczalne wielkości emisji nie są ustalone w odniesieniu do bezpośrednich emisji gazów cieplarnianych z instalacji podlegających niniejszej dyrektywie oraz, że Państwa Członkowskie mogą zdecydować o nienakładaniu wymogów odnoszących się do wydajności energetycznej w odniesieniu do jednostek spalania energetycznego lub innych jednostek emitujących ditlenek węgla w miejscu działania, bez uszczerbku dla jakichkolwiek wymogów, na mocy dyrektywy 96/61/WE.

(22) Niniejsza dyrektywa jest zgodna z Konwencją Ramową Narodów Zjednoczonych w sprawie zmian klimatu oraz Protokołem z Kioto. Powinna zostać poddana przeglądowi w świetle osiągnięć w tym kontekście, oraz w celu uwzględnienia doświadczenia w jej wykonywaniu oraz postępu osiągniętego w dziedzinie monitorowania emisji gazów cieplarnianych.

(23) Handel przydziałami emisji powinien tworzyć część wszechstronnego oraz spójnego pakietu polityk oraz środków wprowadzonych w życie w Państwach Członkowskich oraz na poziomie wspólnotowym. Bez uszczerbku dla stosowania art. 87 i 88 Traktatu, w przypadku gdy działania objęte są EU ETS, Państwa Członkowskie mogą uwzględniać implikacje polityk regulacyjnych, fiskalnych lub innych, które zmierzają do tych samych celów. Przegląd dyrektywy powinien uwzględnić zakres w jakim te cele zostały osiągnięte. 23

(24) Opodatkowanie może być krajowym instrumentem polityki w celu ograniczenia emisji z instalacji tymczasowo wykluczonych.

(25) Polityki oraz środki powinny być realizowane na poziomie Państw Członkowskich oraz na poziomie wspólnotowym we wszystkich sektorach gospodarki Unii Europejskiej, a nie jedynie w ramach branży oraz sektora energetycznego, w celu spowodowania dalszego zmniejszania emisji. Komisja powinna, w szczególności, uwzględnić polityki oraz środki na poziomie wspólnotowym w porządku, w jakim sektor transportu wnosi znaczący wkład w spełnianie zobowiązań dotyczących zmian klimatu, wynikających z Protokołu z Kioto.

(26) Bez względu na niejednorodny potencjał mechanizmów rynkowych, strategia zmniejszania zmian klimatu Unii Europejskiej powinna zostać zbudowana w oparciu o równowagę między EU ETS a innymi rodzajami wspólnotowego, krajowego lub międzynarodowego działania. 24

(27) Niniejsza dyrektywa respektuje prawa podstawowe i przestrzega uznanych w szczególności w Karcie Praw Podstawowych Unii Europejskiej.

(28) Środki niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy powinny zostać przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji 25

(29) Ze względu na to, że kryteria 1, 5 oraz 7 określone w załączniku III nie mogą zostać zmienione przez komitologię, zmiany w odniesieniu do okresów po 2012 r. powinny być dokonywane jedynie w drodze wpółdecydowania.

(30) Ponieważ cel proponowanego działania, Ustanowienie EU ETS, nie może zostać w stopniu wystarczającym osiągnięty przez Państwa Członkowskie, i w związku z tym może, z uwagi na rozmiar i skutki proponowanego działania, zostać lepiej osiągnięty na poziomie wspólnotowym, Unia może przyjąć środki, zgodnie z zasadą pomocniczości, jak ustalono w art. 5 Traktatu. Niniejsza dyrektywa nie wykracza poza to, co jest konieczne w celu osiągnięcia wyznaczonego celu zgodnie z zasadą proporcjonalności, jak określono w powyższym artykule, 26

PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:

ROZDZIAŁ  I 27

PRZEPISY OGÓLNE

Artykuł  1 28

Przedmiot

Niniejsza dyrektywa ustanawia system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych w Unii (zwany dalej "EU ETS") w celu wspierania zmniejszania emisji gazów cieplarnianych w efektywny pod względem kosztów oraz skuteczny gospodarczo sposób.

Niniejsza dyrektywa przewiduje również dalszą redukcję emisji gazów cieplarnianych, aby przyczynić się do osiągnięcia takich poziomów redukcji, które według naukowców uważane są za konieczne do uniknięcia groźnych zmian klimatu.

Niniejsza dyrektywa ustanawia także przepisy dotyczące oceny i wprowadzania w życie ściślejszego zobowiązania Unii dotyczącego redukcji przekraczającej 20 %, które ma być stosowane po zatwierdzeniu przez Unię międzynarodowego porozumienia w sprawie zmian klimatu prowadzącego do redukcji emisji gazów cieplarnianych w większym zakresie, niż wymagane zgodnie z art. 9, odzwierciedlonego w popartym przez Radę Europejską na posiedzeniu w marcu 2007 r. zobowiązaniu dotyczącym redukcji emisji o 30 %.

Artykuł  2

Zakres

1. 
Niniejszą dyrektywę stosuje się do emisji z działań wymienionych w załączniku I oraz gazów cieplarnianych wymienionych w załączniku II.
2. 
Niniejszą dyrektywę stosuje się bez uszczerbku dla jakichkolwiek wymagań na mocy dyrektywy 96/61/WE.
3.  29
 Stosowanie niniejszej dyrektywy do portu lotniczego w Gibraltarze pozostaje bez uszczerbku dla odpowiednich stanowisk prawnych Królestwa Hiszpanii i Zjednoczonego Królestwa w odniesieniu do sporu dotyczącego zakresu zwierzchnictwa nad terytorium, na którym znajduje się port lotniczy.
Artykuł  3

Definicje

Do celów niniejszej dyrektywy stosuje się następujące definicje:

a)
"pozwolenie" oznacza pozwolenie na emitowanie jednej tony równoważnika ditlenku węgla przez określony okres czasu, które jest ważne jedynie do celów spełniania wymogów niniejszej dyrektywy i może być przenoszone zgodnie z przepisami niniejszej dyrektywy;
b) 30
 "emisje" oznaczają uwolnienie gazów cieplarnianych do powietrza ze źródła znajdującego się w jakiejkolwiek instalacji lub uwolnienie ze statku powietrznego wykonującego działanie lotnicze wymienione w załączniku I gazów określonych dla tego działania;
c) 31
 "gazy cieplarniane" oznaczają gazy wymienione w załączniku II oraz inne gazowe składniki atmosfery, zarówno naturalne, jak i antropogeniczne, które pochłaniają i reemitują promieniowanie podczerwone;
d)
"pozwolenie na emisję gazów cieplarnianych" oznacza pozwolenie wydane zgodnie z art. 5 i 6;
e)
"urządzenie" oznacza stacjonarną jednostkę techniczną, gdzie przeprowadzana jest jedna lub więcej czynności, wymienionych w załączniku 1 oraz wszelkie inne czynności bezpośrednio związane, które mają technicznie powiązania z czynnościami prowadzonymi na danym miejscu i które mogą mieć wpływ na emisje;
f)
"operator" oznacza każdą osobę fizyczną lub prawną, która eksploatuje lub kontroluje instalację lub, w przypadku gdy tak jest przewidziane w ustawodawstwie krajowym, na którą została delegowana decyzyjna władza ekonomiczna nad technicznym funkcjonowaniem urządzenia;
g)
"osoba" oznacza każdą osobę fizyczną lub prawną;
h) 32
 "nowa instalacja" oznacza każdą instalację prowadzącą co najmniej jedno działanie wymienione w załączniku I, która to instalacja uzyskała zezwolenie na emisję gazów cieplarnianych po raz pierwszy w okresie rozpoczynającym się trzy miesiące przed terminem przedłożenia wykazu zgodnie z art. 11 ust. 1 i kończącym się trzy miesiące przed terminem przedłożenia kolejnego wykazu zgodnie z tym artykułem;
i)
"społeczeństwo" oznacza jedną lub więcej osób oraz, zgodnie z ustawodawstwem krajowym lub praktyką, stowarzyszenia, organizacje lub grupy osób;
j)
"tona równoważnika ditlenku węgla" oznacza jedną tonę metryczną ditlenku węgla (CO2) lub ilość jakiegokolwiek gazu cieplarnianego wymienioną w załączniku II z równoważnym potencjałem powodowania globalnego efektu cieplarnianego;
k) 33
 "Strona z załącznika I" oznacza stronę wymienioną w załączniku I do Ramowej konwencji Narodów Zjednoczonych w sprawie zmian klimatu (UNFCCC), która ratyfikowała Protokół z Kioto, jak zostało określone w art. 1 ust. 7 Protokołu z Kioto;
l) 34
 "projekt" oznacza projekt zatwierdzony przez jedną lub kilka stron z załącznika I, zgodnie z art. 6 lub art. 12 Protokołu z Kioto i z decyzjami przyjętymi na mocy UNFCCC lub Protokołu z Kioto;
m) 35
 "jednostka redukcji emisji" lub "ERU" oznacza jednostkę wydaną zgodnie z art. 6 Protokołu z Kioto i decyzjami przyjętymi na mocy UNFCCC lub Protokołu z Kioto;
n) 36
 "poświadczona redukcja emisji" lub "CER" oznacza jednostkę wydaną zgodnie z art. 12 Protokołu z Kioto i decyzjami przyjętymi na mocy UNFCCC lub Protokołu z Kioto;
o) 37
 "operator statków powietrznych" oznacza osobę, która eksploatuje statek powietrzny w czasie wykonywania działania lotniczego wymienionego w załączniku I, lub właściciela statku powietrznego, w przypadku gdy wspomniana osoba nie jest znana lub nie została wskazana przez właściciela statku powietrznego;
p) 38
 "operator wykonujący zarobkowe przewozy lotnicze" oznacza operatora, który za wynagrodzeniem świadczy regularne i nieregularne usługi transportu lotniczego dla ludności w zakresie przewozu pasażerów, ładunków lub poczty;
q) 39
 "administrujące państwo członkowskie" oznacza państwo członkowskie odpowiedzialne za administrowanie EU ETS w odniesieniu do operatora statków powietrznych zgodnie z art. 18a;
r) 40
 "przypisane emisje lotnicze" oznaczają emisje pochodzące ze wszystkich lotów wchodzących w zakres działań lotniczych wymienionych w załączniku I, a mianowicie lotów rozpoczynających się na lotnisku znajdującym się na terytorium jednego z państw członkowskich i lotów z państwa trzeciego kończących się na takim lotnisku;
s) 41
 "historyczne emisje lotnicze" oznaczają średnią rocznych emisji w latach kalendarzowych: 2004, 2005 i 2006, pochodzących ze statków powietrznych wykonujących działania lotnicze wymienione w załączniku I;
t) 42
 "spalanie" oznacza każde utlenianie paliwa, niezależnie od sposobu wykorzystania uzyskanej w tym procesie energii cieplnej, elektrycznej lub mechanicznej oraz wszelkie inne bezpośrednio z tym związane czynności, w tym przemywanie gazów odlotowych;
u) 43
 "wytwórca energii elektrycznej" oznacza instalację, która od dnia 1 stycznia 2005 r. włącznie wytwarzała energię elektryczną przeznaczoną do sprzedaży osobom trzecim i w której nie prowadzi się innych działań wymienionych w załączniku I niż "spalanie paliw".

ROZDZIAŁ  II 44

LOTNICTWO

Artykuł  3a

Zakres zastosowania

Przepisy niniejszego rozdziału mają zastosowanie do rozdzielania i wydawania przydziałów w odniesieniu do działań lotniczych wymienionych w załączniku I.

Artykuł  3b 45

Działania lotnicze

Do dnia 2 sierpnia 2009 r. Komisja opracowuje, zgodnie z procedurą sprawdzającą o której mowa w art. 22a ust. 2, wytyczne w sprawie szczegółowej interpretacji działań lotniczych wymienionych w załączniku I.

Artykuł  3c

Łączna liczba przydziałów emisji dla lotnictwa

1. 
Łączna liczba przydziałów emisji, które zostaną przyznane operatorom statków powietrznych na okres od dnia 1 stycznia 2012 r. do dnia 31 grudnia 2012 r., odpowiada 97% historycznych emisji lotniczych.
2.  46
 Łączna liczba przydziałów, które zostaną przyznane operatorom statków powietrznych na okres, o którym mowa w art. 13, rozpoczynający się w dniu 1 stycznia 2013 r. i - w przypadku gdy po przeglądzie, o którym mowa w art. 30 ust. 4, nie zostaną wprowadzone żadne zmiany - na każdy następny okres, odpowiada 95 % historycznych emisji lotniczych pomnożonym przez liczbę lat w danym okresie.

Odsetek ten może zostać zmieniony w ramach ogólnego przeglądu niniejszej dyrektywy.

3. 
Zgodnie z art. 30 ust. 4 Komisja dokonuje przeglądu łącznej liczby przydziałów, które mają zostać przyznane operatorom statków powietrznych.
3a.  47
 Każdy przydział uprawnień w odniesieniu do działań lotniczych wykonywanych do i z lotnisk znajdujących się w państwach spoza Europejskiego Obszaru Gospodarczego (EOG) dokonany po dniu 31 grudnia 2023 r. podlega przeglądowi, o którym mowa w art. 28b.
4. 
Do dnia 2 sierpnia 2009 r. Komisja podejmie decyzję w sprawie historycznych emisji lotniczych na podstawie najlepszych dostępnych danych, obejmujących dane szacunkowe oparte na informacjach o rzeczywistym ruchu lotniczym. Decyzja ta jest rozpatrywana przez komitet, o którym mowa w art. 23 ust. 1.
Artykuł  3d

Metoda rozdzielania przydziałów dla lotnictwa w drodze sprzedaży aukcyjnej

1. 
W okresie, o którym mowa w art. 3c ust. 1, 15 % przydziałów rozdziela się w drodze sprzedaży aukcyjnej.
2.  48
 Od dnia 1 stycznia 2013 r. odsetek przydziałów rozdzielany w drodze sprzedaży aukcyjnej wynosi 15 %. W odniesieniu do systemu EU ETS i globalnego środka rynkowego opracowanego przez Organizację Międzynarodowego Lotnictwa Cywilnego (ICAO) Komisja przeprowadza badania dotyczące zdolności sektora lotnictwa do przenoszenia kosztów związanych z emisją CO2 na klientów sektora. Badania te zawierają ocenę zdolności sektora lotnictwa do przenoszenia kosztów wymaganych jednostek emisji- w porównaniu ze zdolnością przemysłu i sektora energetycznego - a jej celem jest sformułowanie wniosku o zwiększenie odsetka przydziałów rozdzielanych w drodze sprzedaży aukcyjnej na podstawie przeglądu, o którym mowa w art. 28b ust. 2, przy uwzględnieniu analizy przenoszenia kosztów, dostosowania się do innych sektorów i konkurencyjności między różnymi rodzajami transportu.
3.  49
 Komisja jest uprawniona do przyjmowania zgodnie z art. 23 aktów delegowanych w celu uzupełnienia niniejszej dyrektywy w zakresie szczegółowych ustaleń w sprawie sprzedaży aukcyjnej uprawnień dla lotnictwa przez państwa członkowskie, zgodnie z ust. 1 i 2 niniejszego artykułu lub art. 3f ust. 8. Liczba uprawnień, które w każdym okresie mają zostać sprzedane na aukcji przez każde państwo członkowskie, jest proporcjonalna do udziału tego państwa w łącznej ilości emisji dla lotnictwa przypisanych dla wszystkich państw członkowskich na dany rok odniesienia, raportowanych zgodnie z art. 14 ust. 3 i weryfikowanych zgodnie z art. 15. Dla okresu, o którym mowa w art. 3c ust. 1, rokiem odniesienia jest rok 2010, a dla każdego następnego okresu, o którym mowa w art. 3c, rokiem odniesienia jest rok kalendarzowy kończący się 24 miesiące przed początkiem okresu, do którego odnosi się sprzedaż aukcyjna. Akty delegowane zapewniają poszanowanie zasad określonych w art. 10 ust. 4 akapit pierwszy.
4.  50
 Wszystkie dochody uzyskiwane ze sprzedaży aukcyjnej uprawnień powinny być przeznaczane na przeciwdziałanie zmianom klimatu w Unii i w państwach trzecich, między innymi na redukcję emisji gazów cieplarnianych, przystosowywanie się do skutków zmiany klimatu w Unii i w państwach trzecich, zwłaszcza w krajach rozwijających się, na finansowanie badań i rozwoju w zakresie łagodzenia zmian klimatu i adaptacji do nich, w szczególności w dziedzinie aeronautyki i transportu lotniczego, na redukcję emisji dzięki transportowi niskoemisyjnemu oraz na pokrywanie kosztów zarządzania systemu EU ETS. Dochody z aukcji powinny być również przeznaczane na finansowanie wspólnych projektów mających na celu redukcję emisji gazów cieplarnianych z sektora lotnictwa, takich jak europejski system zarządzania ruchem lotniczym nowej generacji - wspólne przedsięwzięcie SESAR i wspólne inicjatywy technologiczne "Czyste niebo" oraz wszelkie inicjatywy umożliwiające szerokie wykorzystywanie GNSS do nawigacji satelitarnej i zdolności interoperacyjnych we wszystkich państwach członkowskich, w szczególności projektów doskonalących wspólną infrastrukturę żeglugi powietrznej, zapewnianie usług żeglugi powietrznej i korzystanie z przestrzeni powietrznej. Wpływy ze sprzedaży aukcyjnej mogą również być przekazywane na rzecz Globalnego Funduszu Efektywności Energetycznej oraz Energii Odnawialnej, a także na finansowanie środków mających na celu zapobieganie wylesianiu. Państwa członkowskie, które przeznaczają te dochody na współfinansowanie badań i innowacji, zwracają szczególną uwagę na programy lub inicjatywy objęte dziewiątym programem ramowym w zakresie badań (zwanym dalej "9PR"). Dla spełnienia zobowiązań Unii podstawowe znaczenie ma przejrzystość wykorzystania dochodów uzyskiwanych ze sprzedaży aukcyjnej uprawnień na mocy niniejszej dyrektywy.

Państwa członkowskie informują Komisję o działaniach podjętych na mocy akapitu pierwszego niniejszego ustępu.

5. 
Dostarczenie Komisji informacji na podstawie niniejszej dyrektywy nie zwalnia państw członkowskich z obowiązku informowania określonego w art. 88 ust. 3 Traktatu.
Artykuł  3e

Rozdzielanie i wydawanie przydziałów operatorom statków powietrznych

1. 
Na każdy okres, o którym mowa w art. 3c, każdy operator statku powietrznego może ubiegać się o przyznanie przydziałów, które mają być rozdzielane nieodpłatnie. Z wnioskiem można wystąpić do właściwego organu w administrującym państwie członkowskim, przedstawiając zweryfikowane dane dotyczące tonokilometrów odnoszące się do działań lotniczych wymienionych w załączniku I wykonywanych przez tego operatora statku powietrznego w monitorowanym roku. Do celów niniejszego artykułu monitorowany rok to rok kalendarzowy kończący się dwadzieścia cztery miesiące przed początkiem okresu, którego dotyczy wniosek, zgodnie z załącznikami IV i V lub rok 2010 w odniesieniu do okresu, o którym mowa w art. 3c ust. 1. Wniosek składa się na co najmniej dwadzieścia jeden miesięcy przed początkiem okresu, którego dotyczy wniosek, lub do dnia 31 marca 2011 r. w odniesieniu do okresu, o którym mowa w art. 3c ust. 1.
2. 
Co najmniej osiemnaście miesięcy przed początkiem okresu, którego dotyczy wniosek, lub do dnia 30 czerwca 2011 r. w odniesieniu do okresu, o którym mowa w art. 3c ust. 1, państwa członkowskie przedkładają Komisji wnioski otrzymane na mocy ust. 1.
3. 
Co najmniej piętnaście miesięcy przed początkiem każdego okresu, o którym mowa w art. 3c ust. 2, lub do dnia 30 września 2011 r. w odniesieniu do okresu, o którym mowa w art. 3c ust. 1, Komisja oblicza i podejmuje decyzję określającą:
a)
łączną liczbę przydziałów, które mają zostać rozdzielone na ten okres zgodnie z art. 3c;
b)
liczbę przydziałów, które mają zostać rozdzielone w tym okresie w drodze sprzedaży aukcyjnej, zgodnie z art. 3d;
c)
liczbę przydziałów stanowiących w tym okresie specjalną rezerwę dla operatorów statków powietrznych, zgodnie z art. 3f ust. 1;
d)
liczbę przydziałów, które mają zostać przyznane w tym okresie nieodpłatnie, przez odjęcie liczby przydziałów, o której mowa w lit. b) i c), od łącznej liczby przy-działów ustalonej zgodnie z lit. a); oraz
e)
wzorzec porównawczy, który ma być wykorzystywany przy nieodpłatnym przyznawaniu przydziałów operatorom statków powietrznych, których wnioski zostały przedłożone Komisji zgodnie z ust. 2.

Wzorzec porównawczy, o którym mowa w lit. e), wyrażony liczbą przydziałów na tonokilometr, wylicza się poprzez podzielenie liczby przydziałów, o których mowa w lit. d), przez sumę tonokilometrów podanych we wnioskach przedłożonych Komisji zgodnie z art. 2.

4. 
W terminie trzech miesięcy od dnia podjęcia przez Komisję decyzji na mocy ust. 3 każde administrujące państwo członkowskie oblicza i publikuje:
a)
łączną liczbę przydziałów przyznanych na dany okres każdemu operatorowi statków powietrznych, którego wniosek państwo to przedłożyło Komisji zgodnie z ust. 2, obliczoną przez pomnożenie liczby tonokilometrów podanych we wniosku przez wartość wzorca porównawczego, o której mowa w ust. 3 lit. e); oraz
b)
liczbę przydziałów przyznanych każdemu operatorowi statków powietrznych na każdy rok, którą określa się przez podzielenie łącznej liczby przyznanych temu operatorowi przydziałów na dany okres, obliczonych zgodnie z lit. a), przez liczbę lat w okresie, w którym ten operator statków powietrznych wykonuje działanie lotnicze wymienione w załączniku I.
5. 
Do dnia 28 lutego 2012 r. i do dnia 28 lutego każdego następnego roku właściwy organ administrującego państwa członkowskiego wydaje każdemu operatorowi statków powietrznych taką liczbę przydziałów, jaka została przyznana temu operatorowi statków powietrznych na dany rok zgodnie z niniejszym artykułem lub art. 3f.
Artykuł  3f

Specjalna rezerwa dla niektórych operatorów statków powietrznych

1. 
W każdym okresie, o którym mowa w art. 3c ust. 2, 3 % łącznej liczby przydziałów, które mają zostać rozdzielone, przeznacza się do specjalnej rezerwy przeznaczonej dla operatorów statków powietrznych:
a)
rozpoczynających wykonywanie działania lotniczego objętego załącznikiem I po roku monitorowania, którego dotyczyła liczba tonokilometrów przedstawiona zgodnie z art. 3e ust. 1 odnosząca się do okresu, o którym mowa w art. 3c ust. 2; lub
b)
w przypadku których liczba tonokilometrów rośnie średnio o ponad 18 % rocznie między rokiem monitorowania, którego dotyczyła liczba tonokilometrów przedstawiona zgodnie z art. 3e ust. 1 odnosząca się do okresu, o którym mowa w art. 3c ust. 2, a drugim rokiem kalendarzowym tego okresu;

oraz których działanie zgodnie z lit. a) lub dodatkowe działanie zgodnie z lit. b) nie jest w całości ani w części kontynuacją działania lotniczego wykonywanego uprzednio przez innego operatora statków powietrznych.

2. 
Operator statków lotniczych, uprawniony zgodnie z ust. 1, może ubiegać się o nieodpłatne przyznanie przy-działów ze specjalnej rezerwy przez złożenie wniosku do właściwego organu swojego administrującego państwa członkowskiego. Wniosek składa się do dnia 30 czerwca w trzecim roku okresu określonego w art. 3c ust. 2, którego dotyczy wniosek.

Operatorowi statków lotniczych przyznaje się zgodnie z ust. 1 lit. b) nie więcej niż 1.000.000 przydziałów.

3. 
Wniosek na mocy ust. 2:
a)
zawiera zweryfikowaną liczbę tonokilometrów zgodnie z załącznikiem IV i V, odnoszącą się do działań lotniczych wymienionych w załączniku I, wykonywanych przez operatora statków powietrznych w drugim roku kalendarzowym okresu określonego w art. 3c ust. 2, którego dotyczy wniosek;
b)
zawiera dowody na to, że kryteria kwalifikowalności przewidziane w ust. 1 zostały spełnione; oraz
c)
w przypadku gdy operatorzy statków powietrznych są objęci ust. 1 lit. b) - zawiera informację o:
(i)
wzroście odsetka tonokilometrów wykonanych między rokiem monitorowania, którego dotyczyła liczba tonokilometrów przedstawiona zgodnie z art. 3e ust. 1, odnosząca się do okresu, o którym mowa w art. 3c ust. 2, a drugim rokiem kalendarzowym tego okresu;
(ii)
całkowitym wzroście liczby tonokilometrów wykonanych przez tego operatora statków powietrznych między rokiem monitorowania, którego dotyczyła liczba tonokilometrów przedstawiona zgodnie z art. 3e ust. 1, odnosząca się do okresu, o którym mowa w art. 3c ust. 2, a drugim rokiem kalendarzowym tego okresu; oraz
(iii)
całkowitym wzroście liczby tonokilometrów wykonanych przez tego operatora statków powietrznych między rokiem, którego dotyczyła liczba tonokilometrów przedstawiona zgodnie z art. 3e ust. 1, odnosząca się do okresu, o którym mowa w art. 3c ust. 2, a drugim rokiem kalendarzowym tego okresu, który to wzrost przewyższa odsetek określony w ust. 1 lit. b).
4. 
Nie później niż 6 miesięcy od ostatecznej daty składania wniosków określonej w ust. 2 państwa członkowskie przedkładają Komisji wnioski otrzymane na mocy tego ustępu.
5. 
Nie później niż 12 miesięcy od ostatecznej daty składania wniosków określonej w ust. 2 Komisja decyduje o wzorcu porównawczym, który ma zostać wykorzystany przy nieodpłatnym przyznawaniu przydziałów operatorom statków powietrznych, których wnioski zostały przedłożone Komisji zgodnie z ust. 4.

Z zastrzeżeniem ust. 6, wzorzec porównawczy jest obliczany poprzez podzielenie liczby przydziałów w specjalnej rezerwie przez:

a)
liczbę tonokilometrów dla operatorów statków powietrznych objętych ust. 1 lit. a) zawartą we wnioskach przedłożonych Komisji zgodnie z ust. 3 lit. a) i ust. 4; oraz
b)
całkowity wzrost liczby tonokilometrów przewyższający odsetek określony w ust. 1 lit. b) dla operatorów statków powietrznych objętych ust. 1 lit. b), który wskazano we wnioskach przedłożonych Komisji zgodnie z ust. 3 lit. c) ppkt (iii) i ust. 4.
6. 
Wzorzec porównawczy, o którym mowa w ust. 5, nie może powodować, by roczny przydział na tonokilometr był większy niż roczny przydział na tonokilometr dla operatora statków lotniczych przyznany zgodnie z art. 3e ust. 4.
7. 
W terminie trzech miesięcy od dnia podjęcia przez Komisję decyzji na mocy ust. 5 każde administrujące państwo członkowskie oblicza i publikuje:
a)
liczbę przydziałów przyznanych ze specjalnej rezerwy każdemu operatorowi statków powietrznych, którego wniosek państwo to przedłożyło Komisji zgodnie z ust. 4. Liczba ta zostaje obliczona przez pomnożenie wzorca porównawczego, o którym mowa w ust. 5, przez:
(i)
w przypadku gdy operator statków powietrznych jest objęty ust. 1 lit. a) - liczbę tonokilometrów wskazaną we wniosku przedłożonym Komisji zgodnie z ust. 3 lit. a) i ust. 4;
(ii)
w przypadku gdy operator statków powietrznych jest objęty ust. 1 lit. b) - całkowity wzrost liczby tonokilometrów przekraczający odsetek, o którym mowa w ust. 1 lit. b), wskazany we wniosku przed-łożonym Komisji zgodnie z ust. 3 lit. c) ppkt (iii) i ust. 4; oraz
b)
liczbę przydziałów dla każdego operatora statków powietrznych na każdy rok, którą określa się poprzez podzielenie liczby przydziałów tego operatora przyznanych zgodnie z lit. a) przez liczbę pełnych lat kalendarzowych pozostających do końca okresu, określonego w art. 3c ust. 2, którego dotyczy liczba przydziałów.
8. 
Państwa członkowskie rozdzielają w drodze sprzedaży aukcyjnej wszystkie nieprzyznane przydziały ze specjalnej rezerwy.
9.  51
 (skreślony).
Artykuł  3g 52

Plany dotyczące monitorowania i składania sprawozdań

Administrujące państwo członkowskie zapewnia, by każdy operator statków powietrznych przedkładał właściwemu organowi w tym państwie członkowskim plan dotyczący monitorowania, określający środki służące monitorowaniu emisji i danych dotyczących tonokilometrów i składaniu sprawozdań na ten temat do celów wniosku przewidzianego w art. 3e, a także by takie plany były zatwierdzane przez właściwy organ zgodnie z aktami, o których mowa w art. 14.

ROZDZIAŁ  III 53

INSTALACJE STACJONARNE

Artykuł  3h

Zakres zastosowania

Przepisy niniejszego rozdziału mają zastosowanie do pozwoleń na emisję gazów cieplarnianych i do rozdzielania i wydawania przydziałów w odniesieniu do działań wymienionych w załączniku I innych niż działania lotnicze.

Artykuł  4 54

Zezwolenia na emisję gazów cieplarnianych

Państwa członkowskie zapewniają, aby od dnia 1 stycznia 2005 r., żadna instalacja nie prowadziła jakichkolwiek działań wymienionych w załączniku I powodujących emisje określone w odniesieniu do tego działania, chyba że prowadzący instalację posiada zezwolenie wydane przez właściwy organ zgodnie z art. 5 i 6 lub instalacja wyłączona jest z EU ETS na mocy art. 27. Ma to zastosowanie również do instalacji włączonych na mocy art. 24.

Artykuł  5

Wnioski o pozwolenie na emisję gazów cieplarnianych

Wniosek skierowany do właściwego organu, o wydanie pozwolenia na emisje gazów cieplarnianych zawiera opis:

a)
instalacji oraz jej czynności łącznie z wykorzystywanymi technologiami;
b)
surowców oraz materiałów pomocniczych, których wykorzystanie może prowadzić do emisji gazów wymienionych w załączniku I;
c)
źródła emisji gazów wymienionych w załączniku I z instalacji; oraz
d) 55
 planowane środki mające na celu monitorowanie oraz raportowanie emisji zgodnie z aktami, o których mowa w art. 14.

Wnioski zawierają również podsumowanie danych szczegółowych o charakterze nietechnicznym wskazanych w akapicie pierwszym.

Artykuł  6

Warunki dotyczące pozwoleń na emisje gazów cieplarnianych oraz treść pozwoleń

1.  56
 Właściwy organ wydaje pozwolenie na emisje gazów cieplarnianych przyznające zezwolenie na emisję gazów cieplarnianych ze wszystkich lub części instalacji jeśli jest przekonany, że operator jest zdolny do monitorowania oraz składania sprawozdań z emisji.

Pozwolenie na emisje gazów cieplarnianych może obejmować jedną lub więcej instalacji położonych w tym samym miejscu, którymi kieruje ten sam operator.

2. 
Pozwolenia na emisje gazów cieplarnianych zawierają co następuje:
a)
nazwisko (nazwę) i adres operatora;
b)
opis działań oraz emisji z instalacji;
c) 57
 plan monitorowania spełniający wymogi aktów, o których mowa w art. 14. Państwa członkowskie zezwalają prowadzącym instalacje na uaktualnianie planów monitorowania bez obowiązku zmiany zezwolenia. Prowadzący instalacje przedstawiają każdy uaktualniony plan monitorowania właściwym organom do zatwierdzenia;
d)
wymogi sprawozdawczości; oraz
e) 58
 zobowiązanie do poddania przydziałów, innych niż przydziały wydane na mocy rozdziału II, odpowiadające całkowitej ilości emisji z instalacji w każdym roku kalendarzowym, zweryfikowanej zgodnie z art. 15, w okresie czterech miesięcy po zakończeniu tego roku.
Artykuł  7 59

Zmiany dotyczące instalacji

Prowadzący instalacje informują właściwy organ o wszelkich planowanych zmianach w charakterze lub funkcjonowaniu instalacji, lub o każdym rozszerzeniu lub znaczącym zmniejszeniu jej mocy, która może wymagać uaktualnienia zezwolenia na emisję gazów cieplarnianych. W stosownych przypadkach właściwe organy uaktualniają zezwolenie. W przypadku gdy zmienia się tożsamość prowadzącego instalację, właściwy organ uaktualnia zezwolenie w celu uwzględnienia nazwy (nazwiska) i adresu nowego prowadzącego instalację.

Artykuł  8 60

Koordynacja z dyrektywą 2010/75/UE

Państwa członkowskie podejmują środki niezbędne do zapewnienia, by w przypadku gdy instalacje będą prowadziły działalność wymienioną w załączniku I do dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/75/UE 61 , warunki i procedura wydawania zezwolenia na emisję gazów cieplarnianych były skoordynowane z warunkami i procedurą dotyczącymi wydawania zezwolenia, przewidzianymi w tej dyrektywie. Wymogi ustanowione w art. 5, 6 oraz 7 niniejszej dyrektywy mogą zostać włączone do procedur przewidzianych w dyrektywie 2010/75/UE.

Artykuł  9 62

Liczba uprawnień w całej Unii

Począwszy od 2013 r., liczba wydawanych corocznie w całej Unii uprawnień ulega zmniejszeniu w sposób liniowy, przy czym za punkt wyjścia przyjmuje się wartość z połowy okresu 2008-2012. Liczba uprawnień ulega zmniejszeniu o współczynnik liniowy wynoszący 1,74 % w odniesieniu do średniej całkowitej rocznej liczby uprawnień wydanych przez państwa członkowskie zgodnie z decyzjami Komisji dotyczącymi ich krajowych planów rozdziału uprawnień na lata 2008-2012. W związku z przystąpieniem Chorwacji liczba wydawanych w całej Unii uprawnień zostanie zwiększona jedynie o liczbę uprawnień, które Chorwacja sprzeda na aukcji zgodnie z art. 10 ust. 1.

Począwszy od 2021 roku, współczynnik liniowy wynosi 2,2 %.

Artykuł  9a 63

Dostosowanie liczby uprawnień w całej Unii

1.  64
 W odniesieniu do instalacji, które zgodnie z art. 24 ust. 1 zostały objęte EU ETS w okresie 2008-2012, liczba uprawnień, która mają być wydane od dnia 1 stycznia 2013 r., jest dostosowywana w celu odzwierciedlenia średniej rocznej liczby uprawnień wydawanych w odniesieniu do tych instalacji w okresie, w którym zostały one objęte systemem, skorygowana współczynnikiem liniowym, o którym mowa w art. 9.
2.  65
 W odniesieniu do instalacji prowadzących działania wymienione w załączniku I, które są objęte EU ETS dopiero od 2013 r., państwa członkowskie zapewniają, aby prowadzący takie instalacje przedkładali właściwemu organowi należycie uzasadnione i zweryfikowane przez niezależnego weryfikatora dane dotyczące emisji, tak aby zostały one uwzględnione przy dostosowaniu liczby uprawnień w całej Unii, które mają być wydane.

Wszelkie takie dane przekazywane są właściwemu organowi do dnia 30 kwietnia 2010 r., zgodnie z przepisami przyjętymi na mocy art. 14 ust. 1.

Jeżeli przekazane dane są należycie uzasadnione, właściwy organ powiadamia o tym Komisję do dnia 30 czerwca 2010 r. i liczba uprawnień, które mają być wydane, zostaje odpowiednio skorygowana współczynnikiem liniowym, o którym mowa w art. 9. W przypadku instalacji emitujących gazy cieplarniane inne niż CO2 właściwy organ może zgłosić niższą wielkość emisji, zgodnie z możliwościami tych instalacji w zakresie redukcji.

3. 
Do dnia 30 września 2010 r. Komisja publikuje dostosowaną liczbę uprawnień, o której mowa w ust. 1 i 2.
4.  66
 W odniesieniu do instalacji wyłączonych z EU ETS zgodnie z art. 27 liczba uprawnień, które mają być wydane w całej Unii od dnia 1 stycznia 2013 r. zostaje odpowiednio obniżona, aby odzwierciedlić roczne średnie zweryfikowane emisje z tych instalacji w latach 2008-2010, skorygowane współczynnikiem liniowym, o którym mowa w art. 9.
Artykuł  10 67

Sprzedaż uprawnień na aukcji

1.  68
 Począwszy od 2019 roku państwa członkowskie sprzedają na aukcji wszystkie uprawnienia, które nie są przyznawane bezpłatnie zgodnie z art. 10a i 10c niniejszej dyrektywy i które nie zostały umieszczone w rezerwie stabilności rynkowej ustanowionej decyzją Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/1814 69 ("rezerwa stabilności rynkowej") lub anulowane zgodnie z art. 12 ust. 4 niniejszej dyrektywy.

Począwszy od 2021 roku i bez uszczerbku dla ewentualnej redukcji zgodnie z art. 10a ust. 5a udział uprawnień, które mają zostać sprzedane na aukcji, wynosi 57 %.

2 % całkowitej liczby uprawnień w latach 2021-2030 jest sprzedawanych na aukcji w celu ustanowienia funduszu na rzecz poprawy efektywności energetycznej i modernizacji systemów energetycznych niektórych państw członkowskich, określonego w art. 10d (zwany dalej "funduszem modernizacyjnym").

Całkowita pozostała liczba uprawnień, które mają zostać sprzedane na aukcji przez państwa członkowskie, jest rozdzielana zgodnie z ust. 2.

1a.  70
 Jeżeli wolumen uprawnień przeznaczonych do sprzedaży na aukcji przez państwa członkowskie w ostatnim roku każdego okresu, o którym mowa w art. 13 niniejszej dyrektywy, przekracza o ponad 30 % oczekiwany średni wolumen uprawnień przeznaczonych do sprzedaży na aukcji w ciągu pierwszych dwóch lat następnego okresu przed zastosowaniem art. 1 ust. 5 decyzji (UE) 2015/1814, dwie trzecie różnicy między tymi wolumenami odejmuje się od uprawnień przeznaczonych do sprzedaży na aukcji w ciągu ostatniego roku danego okresu i dodaje w równych ratach do wolumenów przeznaczonych do sprzedaży na aukcji przez państwa członkowskie w ciągu pierwszych dwóch lat kolejnego okresu.
2.  71
 Całkowita liczba uprawnień, które mają być sprzedane na aukcji przez państwa członkowskie, składa się z:
a) 72
 90 % całkowitej liczby uprawnień, które mają być sprzedane na aukcji, rozdzielonych między państwa członkowskie w proporcjach odpowiadających udziałowi danego państwa członkowskiego w zweryfikowanych emisjach w ramach EU ETS za rok 2005 lub w średnich emisjach w latach 2005-2007, w zależności od tego, która z tych wielkości jest większa;
b) 73
 10 % całkowitej liczby uprawnień, które mają zostać sprzedane na aukcji, rozdzielonych między określone państwa członkowskie w interesie solidarności, wzrostu i połączeń międzysystemowych w Unii, zwiększając w ten sposób liczbę uprawnień, które te państwa członkowskie sprzedają na aukcji na podstawie lit. a), o wartości procentowe określone w załączniku IIa.
c) 74
 (skreślona).

Na użytek lit. a), w odniesieniu do państw członkowskich, które nie uczestniczyły w EU ETS w 2005 r., ich udziały są obliczane przy wykorzystaniu ich zweryfikowanych emisji w ramach EU ETS w roku 2007.

Jeśli jest to konieczne, wartości procentowe, o których mowa w lit. b), dostosowuje się proporcjonalnie, aby zapewnić rozdzielenie w wysokości 10 %.

3.  75
 Państwa członkowskie określają sposób wykorzystywania dochodów uzyskanych ze sprzedaży uprawnień na aukcji. Przynajmniej 50 % dochodów uzyskanych ze sprzedaży na aukcji uprawnień, o których mowa w ust. 2, w tym wszystkie dochody ze sprzedaży na aukcji uprawnień, o których mowa w ust. 2 lit. b) i c), lub równowartość finansowa tych dochodów, powinny zostać wykorzystane na jeden lub większą ilość następujących celów:
a)
redukcja emisji gazów cieplarnianych, w tym przez wkład na rzecz Globalnego Funduszu Efektywności Energetycznej oraz Energii Odnawialnej oraz na rzecz Funduszu Adaptacyjnego wprowadzonego w życie na konferencji w sprawie zmian klimatu w Poznaniu (COP 14 i COP/MOP 4), adaptacja do skutków zmian klimatu oraz finansowanie prac badawczo-rozwojowych oraz projektów demonstracyjnych w zakresie zmniejszania emisji i adaptacji do zmian klimatu, w tym udział w inicjatywach realizowanych w ramach europejskiego strategicznego planu w dziedzinie technologii energetycznych i Europejskich Platform Technologicznych;
b)
rozwój energii ze źródeł odnawialnych w celu realizacji zobowiązania Unii dotyczącego energii ze źródeł odnawialnych, jak również rozwój innych technologii przyczyniających się do przejścia do bezpiecznej i zrównoważonej gospodarki niskoemisyjnej oraz pomoc w realizacji zobowiązania Unii dotyczącego zwiększenia efektywności energetycznej do poziomu ustalonego w odpowiednich aktach ustawodawczych;
c)
środki mające na celu unikanie wylesiania oraz zwiększenie zalesiania i ponownego zalesiania w krajach rozwijających się, które ratyfikowały międzynarodowe porozumienie w sprawie zmian klimatu; środki mające na celu transfer technologii i ułatwienie adaptacji do niekorzystnych skutków zmian klimatu w tych krajach;
d) 76
 pochłanianie dwutlenku węgla przez lasy w Unii;
e)
bezpieczne dla środowiska wychwytywanie i geologiczne składowanie CO2, w szczególności pochodzącego z elektrowni opalanych stałym paliwem kopalnym oraz z szeregu sektorów i podsektorów przemysłu, również w krajach trzecich;
f)
zachęty do przestawiania się na niskie emisje i publiczne środki transportu;
g)
finansowanie badań i rozwoju w zakresie efektywności energetycznej oraz czystych technologii w sektorach objętych niniejszą dyrektywą;
h)
środki służące poprawieniu efektywności energetycznej, sieci ciepłowniczych i termomodernizacji budynków lub dostarczeniu wsparcia finansowego w celu uwzględnienia aspektów społecznych w przypadku gospodarstw domowych o niższych i średnich dochodach;
i) 77
 pokrycie wydatków administracyjnych związanych z zarządzaniem EU ETS;
j)
finansowanie działań w związku ze zmianą klimatu w mało odpornych państwach trzecich, w tym przystosowanie się do skutków zmiany klimatu;
k)
wspieranie nabywania umiejętności i poszukiwania nowych miejsc pracy przez pracowników, aby przyczynić się do sprawiedliwego przejścia na gospodarkę niskoemisyjną, w szczególności w regionach, których najbardziej dotyczy transformacja miejsc pracy, w ścisłej współpracy z partnerami społecznymi.

Uważa się, że państwa członkowskie spełniają wymogi przepisów niniejszego ustępu, jeżeli przyjmują i wprowadzają w życie politykę wsparcia podatkowego lub finansowego, w tym w szczególności w krajach rozwijających się, lub krajowe polityki regulacyjne wywierające wpływ na wsparcie finansowe, ustanowione dla celów określonych w akapicie pierwszym i które mają wartość odpowiadającą przynajmniej 50 % dochodów uzyskanych ze sprzedaży na aukcji uprawnień, o których mowa w ust. 2, w tym wszystkich dochodów ze sprzedaży na aukcji, o których mowa w ust. 2 lit. b) i c).

W swoich sprawozdaniach przedkładanych na mocy decyzji nr 280/2004/WE państwa członkowskie informują Komisję o wykorzystywaniu dochodów i o działaniach podjętych zgodnie z niniejszym ustępem.

4.  78
 W celu uzupełnienia niniejszej dyrektywy Komisja jest uprawniona do przyjmowania zgodnie z art. 23 aktów delegowanych dotyczących harmonogramu, kwestii administracyjnych oraz pozostałych aspektów sprzedaży aukcyjnej, tak by zapewnić prowadzenie tej sprzedaży w sposób otwarty, przejrzysty, zharmonizowany i niedyskryminujący. W tym celu proces musi być przewidywalny, w szczególności w odniesieniu do harmonogramu i przebiegu aukcji oraz szacunkowego wolumenu uprawnień, które mają być udostępnione.

Niniejsze akty delegowane zapewniają takie zaprojektowanie sprzedaży aukcyjnej, aby:

a)
operatorzy, a w szczególności wszystkie małe i średnie przedsiębiorstwa objęte EU ETS, miały pełny, uczciwy i sprawiedliwy dostęp do aukcji;
b)
wszyscy uczestnicy mieli dostęp do tych samych informacji w tym samym czasie, oraz aby uczestnicy nie zakłócali przebiegu aukcji;
c)
organizacja aukcji i udział w nich były opłacalne i nie prowadziły do nieuzasadnionych kosztów administracyjnych; oraz
d)
przyznać małym podmiotom dostęp do uprawnień.
5.  79
 Komisja monitoruje funkcjonowanie europejskiego rynku uprawnień do emisji dwutlenku węgla. Co roku przedstawia Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie dotyczące funkcjonowania rynku uprawnień do emisji dwutlenku węgla i innych stosownych polityk dotyczących klimatu i energii, w tym działań sprzedaży aukcyjnej, płynności i wolumenu obrotu, oraz zawierające zestawienie informacji przedstawionych przez państwa członkowskie na temat środków finansowych, o których mowa w art. 10a ust. 6. W razie konieczności państwa członkowskie zapewniają, aby wszelkie odpowiednie informacje były przedkładane Komisji przynajmniej na dwa miesiące przed przyjęciem przez nią sprawozdania.
Artykuł  10a 80

Przejściowe zasady dotyczące zharmonizowanego przydziału bezpłatnych uprawnień w całej Unii  81

1.  82
 Komisja jest uprawniona do przyjmowania zgodnie z art. 23 aktów delegowanych w celu uzupełnienia dyrektywy w zakresie ogólnounijnych i w pełni zharmonizowanych zasad przydzielania uprawnień, o których mowa w ust. 4, 5, 7 i 19 niniejszego artykułu.

Przepisy, o których mowa w akapicie pierwszym, określają w stopniu, w jakim jest to możliwe, wspólnotowe wskaźniki ex ante tak, aby zapewnić przydział uprawnień w sposób, który dostarcza zachęt do redukcji emisji gazów cieplarnianych oraz do stosowania energooszczędnych technologii, uwzględniając najbardziej wydajne technologie, substytuty, alternatywne procesy produkcyjne, kogenerację o wysokiej sprawności, skuteczne odzyskiwanie energii gazów odlotowych, wykorzystanie biomasy oraz wychwytywanie i składowanie CO2, jeśli takie instalacje są dostępne, oraz w sposób, który nie dostarcza zachęt do zwiększenia emisji. Nie dokonuje się żadnych przydziałów bezpłatnych uprawnień w odniesieniu do jakiejkolwiek formy wytwarzania energii elektrycznej, z wyjątkiem przypadków objętych art. 10c oraz energii wytwarzanej z gazów odlotowych.

Dla każdego sektora i podsektora wskaźnik co do zasady obliczany jest dla produktów raczej niż dla czynników produkcji, aby w jak największym stopniu zmniejszyć emisje i zwiększyć oszczędności wynikające z poprawy efektywności energetycznej w każdym z procesów produkcyjnych danego sektora i podsektora.

Podczas określania zasad dotyczących ustanawiania wskaźników ex ante w poszczególnych sektorach i podsektorach, Komisja konsultuje się z zainteresowanymi stronami, w tym z danymi sektorami i podsektorami.

Po zatwierdzeniu przez Unię międzynarodowego porozumienia w sprawie zmian klimatu, prowadzącego do obowiązkowej redukcji emisji gazów cieplarnianych w stopniu porównywalnym z redukcją emisji w Unii, Komisja dokonuje przeglądu tych środków w celu zapewnienia, aby przydział bezpłatnych uprawnień miał miejsce jedynie w przypadkach, które są w pełni uzasadnione w świetle tego porozumienia.

2.  83
 Punktem wyjścia podczas określania zasad dotyczących ustanawiania wskaźników ex ante w poszczególnych sektorach lub podsektorach są średnie parametry 10 % najbardziej wydajnych instalacji w danym sektorze lub podsektorze w Unii w latach 2007-2008. Komisja konsultuje się z zainteresowanymi stronami, w tym z danymi sektorami i podsektorami.

Akty przyjęte na mocy art. 14 i 15 przewidują zharmonizowane zasady dotyczące monitorowania, sprawozdawczości i weryfikacji emisji gazów cieplarnianych związanych z produkcją, w celu ustanowienia wskaźników ex ante.

Komisja przyjmuje akty wykonawcze w celu określenia zmienionych wartości wskaźników przydzielania bezpłatnych uprawnień. Akty te są zgodne z aktami delegowanymi przyjętymi na mocy ust. 1 niniejszego artykułu i spełniają następujące warunki:

a)
w latach 2021-2025 wartości wskaźników określa się na podstawie informacji przekazanych zgodnie z art. 11 na lata 2016 i 2017. Na podstawie porównania wartości wskaźników z wartościami wskaźników zawartymi w decyzji Komisji 2011/278/UE 84 , przyjętej dnia 27 kwietnia 2011 r., Komisja ustala roczną stopę redukcji dla każdego wskaźnika i stosuje ją do wartości wskaźnika mających zastosowanie w latach 2013-2020 w odniesieniu do każdego roku z okresu 2008-2023, aby określić wartości wskaźnika na okres 2021-2025;
b)
w przypadku gdy roczna stopa redukcji przekracza 1,6 % lub jest poniżej 0,2 %, wartości wskaźnika na okres 2021-2025 są wartościami wskaźnika mającymi zastosowanie w latach 2013-2020 zmniejszonymi o którąkolwiek wartość procentową spośród tych dwóch wartości procentowych w odniesieniu do każdego roku z okresu 2008-2023;
c)
na lata 2026-2030 wartości wskaźników określa się w ten sam sposób jak określono w lit. a) i b) na podstawie informacji przekazanych zgodnie z art. 11 na lata 2021-2022 oraz na podstawie zastosowania rocznej stopy redukcji, w odniesieniu do każdego roku w latach 2008-2028.

W drodze odstępstwa dotyczącego wartości wskaźników dla związków aromatycznych, wodoru i gazu syntezowego, wartości te są dostosowywane o tę samą wartość procentową co wskaźniki dotyczące rafinerii, aby zachować równe warunki dla producentów tych produktów.

Te akty wykonawcze, o których mowa w ust. 3 przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 22a ust. 2.

Aby propagować sprawne odzyskiwanie energii z gazów odlotowych, w okresie, o którym mowa w lit. b) akapit trzeci, wartość wskaźnika dla gorącego metalu, który odnosi się głównie do gazów odlotowych, jest aktualizowana z zastosowaniem rocznego wskaźnika redukcji wynoszącego 0,2 %.

3. 
Z zastrzeżeniem ust. 4 oraz 8 i niezależnie od przepisów art. 10c, nie przydziela się żadnych bezpłatnych uprawnień wytwórcom energii elektrycznej, instalacjom służącym do wychwytywania CO2, rurociągom służącym do transportu CO2 ani składowiskom CO2.
4.  85
 Bezpłatne uprawnienia przydziela się sieciom ciepłowniczym, jak również kogeneracji o wysokiej sprawności, określonej w dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady 2012/27/UE 86 , w celu zaspokojenia ekonomicznie uzasadnionego popytu, w odniesieniu do wytwarzania energii cieplnej lub chłodu. W każdym roku następującym po roku 2013 całkowity przydział uprawnień dla takich instalacji w odniesieniu do wytwarzania energii cieplnej jest korygowany współczynnikiem liniowym, o którym mowa w art. 9 niniejszej dyrektywy, poza rokiem, w którym przydziały te są korygowane w jednolity sposób zgodnie z ust. 5 niniejszego artykułu.
5.  87
 W celu zachowania określonego w art. 10 udziału uprawnień, które mają zostać sprzedane na aukcji, w każdym roku, w którym suma przydziałów bezpłatnych uprawnień nie osiągnie maksymalnej liczby odpowiadającej udziałom, które mają zostać sprzedane na aukcji, pozostałe uprawnienia maksymalnie do tej liczby wykorzystuje się do zapobieżenia lub ograniczenia zmniejszania przydziału bezpłatnych uprawnień, tak aby w kolejnych latach udział uprawnień, które mają zostać sprzedane na aukcji, został zachowany. Jeżeli jednak maksymalna liczba została osiągnięta, przydział bezpłatnych uprawnień jest odpowiednio dostosowywany. Wszelkich takich dostosowań dokonuje się w sposób jednolity.
5a.  88
 W drodze odstępstwa od ust. 5, dodatkowa liczba w wysokości do 3 % całkowitej liczby uprawnień zostaje - w niezbędnym zakresie - wykorzystana do zwiększenia maksymalnej dostępnej liczby zgodnie z ust. 5.
5b.  89
 W przypadku gdy mniej niż 3 % całkowitej liczby uprawnień jest konieczne do zwiększenia maksymalnej liczby uprawnień, o której mowa w ust. 5:
-
wykorzystuje się maksymalnie 50 mln uprawnień, aby zwiększyć liczbę uprawnień udostępnionych w celu wsparcia innowacji zgodnie z art. 10a ust. 8, oraz
-
wykorzystuje się maksymalnie 0,5 % całkowitej liczby uprawnień, aby zwiększyć liczbę dostępnych uprawnień w celu modernizacji systemów energetycznych niektórych państw członkowskich zgodnie z art. 10d.
6.  90
 Państwa członkowskie powinny przyjąć środki finansowe, zgodnie z akapitem drugim i czwartym, na rzecz sektorów lub podsektorów, które są narażone na rzeczywiste ryzyko ucieczki emisji z powodu znacznych kosztów pośrednich faktycznie ponoszonych w wyniku przeniesienia kosztów związanych z emisją gazów cieplarnianych na ceny energii elektrycznej, pod warunkiem że takie środki finansowe są zgodne z zasadami pomocy państwa, a zwłaszcza nie powodują nieuzasadnionych zakłóceń konkurencji na rynku wewnętrznym. W przypadku gdy kwota udostępniona na takie środki finansowe przekracza 25 % dochodów uzyskanych ze sprzedaży uprawnień na aukcji, dane państwo członkowskie określa powody przekroczenia tej kwoty.

Państwa członkowskie dążą także do przeznaczania na środki finansowe, o których mowa w akapicie pierwszym, nie więcej niż 25 % dochodów uzyskanych ze sprzedaży uprawnień na aukcji. W ciągu trzech miesięcy od końca każdego roku państwa członkowskie, które dysponują takimi środkami finansowymi podają do wiadomości publicznej w łatwo dostępnej formie całkowitą kwotę rekompensaty przyznanej poszczególnym sektorom i podsektorom będącym beneficjentami. Począwszy od roku 2018, w każdym roku, w którym państwo członkowskie przeznaczy na te cele więcej niż 25 % dochodów uzyskanych ze sprzedaży uprawnień na aukcji, państwo to publikuje sprawozdanie określające powody przekroczenia tej kwoty. Sprawozdanie to zawiera istotne informacje na temat cen energii elektrycznej dla dużych odbiorców przemysłowych korzystających z takich środków finansowych, bez uszczerbku dla wymogów związanych z ochroną informacji poufnych. Sprawozdanie zawiera również informacje na temat tego, czy należycie uwzględniono inne środki umożliwiające zrównoważone obniżenie pośrednich kosztów emisji dwutlenku węgla w perspektywie średnio-i długoterminowej.

Komisja włącza do sprawozdania przewidzianego w art. 10 ust. 5 między innymi ocenę wpływu tych środków finansowych na rynek wewnętrzny i, w stosownych przypadkach, zaleca środki, które według tej oceny mogą być niezbędne.

Środki te zapewniają odpowiednią ochronę przed ryzykiem ucieczki emisji na podstawie wskaźników ex ante lub pośrednich emisji CO2 przypadających na jednostkę produkcji. Te wskaźniki ex ante są obliczane dla danego sektora lub podsektora jako iloczyn zużycia energii elektrycznej przypadającej na jednostkę produkcji odpowiadającej najbardziej wydajnym dostępnym technologiom oraz emisji CO2 odnośnej europejskiej struktury wytwarzania energii elektrycznej.

7.  91
 Uprawnienia w ramach maksymalnej liczby, o której mowa w ust. 5 niniejszego artykułu, które nie zostały przydzielone bezpłatnie do 2020 r., rezerwuje się dla nowych instalacji, łącznie z 200 mln uprawnień wprowadzonych do rezerwy stabilności rynkowej zgodnie z art. 1 ust. 3 decyzji (UE) 2015/1814. Maksymalnie 200 mln zarezerwowanych uprawnień powinno zostać zwróconych do rezerwy stabilności rynkowej pod koniec okresu 2021-2030.

Począwszy od roku 2021, uprawnienia, które w oparciu o ust. 19 i 20 nie zostały przydzielone instalacjom, dodaje się do liczby uprawnień zarezerwowanych zgodnie z pierwszym zdaniem akapitu pierwszego niniejszego ustępu.

Liczba przydzielonych uprawnień jest korygowana współczynnikiem liniowym, o którym mowa w art. 9.

Nie przydziela się żadnych bezpłatnych uprawnień w odniesieniu do jakiegokolwiek wytwarzania energii elektrycznej przez nowe instalacje.

8.  92
 325 mln uprawnień z liczby, która w przeciwnym wypadku mogłaby zostać przydzielona bezpłatnie na mocy niniejszego artykułu, oraz 75 mln uprawnień z liczby, która w przeciwnym wypadku mogłaby być sprzedana na aukcji na mocy art. 10, udostępnia się w celu wsparcia innowacji w dziedzinie niskoemisyjnych technologii i procesów w sektorach wymienionych w załączniku I, w tym bezpiecznego dla środowiska wychwytywania i utylizacji dwutlenku węgla (zwane dalej "CCU"), które znacznie przyczynia się do łagodzenia skutków zmiany klimatu, oraz produktów zastępujących produkty wysokoemisyjne wyprodukowanych w sektorach wymienionych w załączniku I oraz w celu pomocy w pobudzaniu budowy i eksploatacji projektów dotyczących bezpiecznego dla środowiska wychwytywania i geologicznego składowania (CCS) CO2 oraz dotyczących innowacyjnych technologii w zakresie energii odnawialnej i magazynowania energii; w rozłożonych równomiernie pod względem geograficznym lokalizacjach na terytorium Unii (zwany dalej "funduszem innowacyjnym"). Kwalifikują się do tego projekty we wszystkich państwach członkowskich, w tym projekty na małą skalę.

Ponadto 50 mln nieprzydzielonych uprawnień z rezerwy stabilności rynkowej stanowi uzupełnienie wszelkich pozostałych dochodów z 300 mln uprawnień dostępnych w latach 2013-2020 zgodnie z decyzją Komisji 2010/670/UE 93  i zostaje wykorzystanych w odpowiednim terminie na wsparcie innowacji, o którym mowa w akapicie pierwszym.

Projekty wybierane są na podstawie obiektywnych i przejrzystych kryteriów, z uwzględnieniem - w stosownych przypadkach - zakresu, w jakim przyczyniają się do redukcji emisji znacznie poniżej wskaźników, o których mowa w ust. 2. Projekty mają potencjał umożliwiający powszechne zastosowanie lub znaczne obniżenie kosztów przejścia na gospodarkę niskoemisyjną w określonych sektorach. Projekty związane z CCU skutkują korzyściami netto w zakresie redukcji emisji i zapewniają unikanie emisji CO2 lub trwałe składowanie CO2. Technologie otrzymujące wsparcie nie są jeszcze dostępne na rynku, ale obejmują przełomowe rozwiązania i są na tyle rozwinięte, by były gotowe do wykorzystania w projektach demonstracyjnych w fazie przed wprowadzeniem na rynek. Wsparcie może otrzymać maksymalnie 60 % odnośnych kosztów projektów, z czego maksymalnie 40 % nie musi być uzależnione od zweryfikowania unikania emisji gazów cieplarnianych, pod warunkiem że wcześniej osiągnięto ustalone cele pośrednie przy uwzględnieniu zastosowanej technologii.

Komisja jest uprawniona do przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 23 w celu uzupełnienia przepisów niniejszej dyrektywy dotyczących działania funduszu innowacyjnego, w tym procedury i kryteriów wyboru.

Rezerwuje się uprawnienia dla projektów spełniających kryteria, o których mowa w akapicie trzecim. Wsparcie dla tych projektów jest udzielane za pośrednictwem państw członkowskich i ma charakter uzupełniający w stosunku do podstawowego współfinansowania ze strony prowadzącego instalację. Mogłyby one być również współfinansowane przez dane państwo członkowskie, a także za pomocą innych instrumentów. Żaden projekt nie otrzymuje w ramach mechanizmu określonego w niniejszym ustępie wsparcia przekraczającego 15 % całkowitej liczby uprawnień dostępnych na ten cel. Uprawnienia te uwzględnia się na mocy ust. 7.

9.  94
 Grecja, w której produkt krajowy brutto (zwany dalej »PKB«) na mieszkańca w 2014 r. wyniósł poniżej 60 % średniej unijnej, może, przed zastosowaniem ust. 7 niniejszego artykułu, zwrócić się o maksymalnie 25 mln uprawnień z maksymalnej liczby, o której mowa w ust. 5 niniejszego artykułu, a które nie zostały przydzielone bezpłatnie do dnia 31 grudnia 2020 r., do celów współfinansowania do 60 % dekarbonizacji dostaw energii elektrycznej na wyspach na terytorium Grecji. Do takich uprawnień stosuje się odpowiednio art. 10d ust. 3. O uprawnienia można się zwrócić w przypadku, jeśli ze względu na ograniczony dostęp do międzynarodowych rynków instrumentów dłużnych projekt mający na celu dekarbonizację dostaw energii elektrycznej na wyspach greckich nie mógłby zostać zrealizowany w inny sposób i jeśli Europejski Bank Inwestycyjny (EBI) potwierdzi opłacalność finansową oraz społeczno-gospodarcze korzyści projektu.
10.  95
 (skreślony).
11.  96
 Z zastrzeżeniem art. 10b, w roku 2013 liczba bezpłatnych uprawnień przydzielonych na mocy ust. 4 do 7 niniejszego artykułu wynosi 80 % liczby uprawnień określonej zgodnie z przepisami, o których mowa w ust. 1. Następnie liczba bezpłatnych uprawnień jest corocznie zmniejszana o taką samą wielkość aż do osiągnięcia poziomu 30 % w roku 2020.
12.  97
 (skreślony).
13.  98
 (skreślony).
14.  99
 (skreślony).
15.  100
 (skreślony).
16.  101
 (skreślony).
17.  102
 (skreślony).
18.  103
 (skreślony).
19. 
Nie przydziela się żadnych bezpłatnych uprawnień instalacjom, które zaprzestały działalności, chyba że prowadzący instalację wykaże właściwemu organowi, że instalacja ta wznowi produkcję w określonym i rozsądnym czasie. Instalacje, których zezwolenie na emisję gazów cieplarnianych wygasło lub zostało cofnięte oraz instalacje, które z przyczyn technicznych nie mogą funkcjonować lub wznowić działalności, uważa się za instalacje, które zaprzestały działalności.
20.  104
 W stosownych przypadkach dostosowuje się poziom przydziału bezpłatnych uprawnień dla instalacji, których eksploatacja zwiększyła lub zmniejszyła się, co stwierdzono na podstawie średniej kroczącej z dwóch lat, o więcej niż 15 % w porównaniu z poziomem początkowo zastosowanym do określenia przydziału bezpłatnych uprawnień na odpowiedni okres, o którym mowa w art. 11 ust. 1. Takich dostosowań dokonuje się przy użyciu uprawnień z liczby uprawnień zarezerwowanych zgodnie z ust. 7 niniejszego artykułu lub przez dodanie uprawnień do tych zarezerwowanych uprawnień.
21.  105
 Aby zapewnić skuteczne, niedyskryminujące i jednolite stosowanie dostosowań oraz progu, o którym mowa w ust. 20 niniejszego artykułu, uniknąć wszelkich niepotrzebnych obciążeń administracyjnych, a także aby zapobiec manipulacjom lub nadużyciom w dostosowywaniu przydziału uprawnień, Komisja może przyjmować akty wykonawcze określające dalsze ustalenia dotyczące dostosowań. Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 22a ust. 2.
Artykuł  10b 106

Przejściowe środki wsparcia niektórych energochłonnych sektorów w przypadku ucieczki emisji

1. 
Za narażone na ryzyko ucieczki emisji uznaje się sektory i podsektory, w odniesieniu do których iloczyn ich intensywności handlu z państwami trzecimi, określonej jako stosunek całkowitej wartości eksportu do państw trzecich powiększonej o wartość importu z państw trzecich do całkowitej wielkości rynku w Europejskim Obszarze Gospodarczym (roczny obrót plus całkowita wartość importu z państw trzecich), oraz ich intensywności emisji, mierzonej w kg ekwiwalentu CO2 podzielonych przez ich wartość dodaną brutto (w EUR), przekracza 0,2. Takim sektorom lub podsektorom przydziela się bezpłatne uprawnienia na okres do 2030 r. w wysokości 100 % liczby określonej zgodnie z art. 10a.
2. 
Sektory i podsektory, w odniesieniu do których iloczyn ich intensywności handlu z państwami trzecimi oraz ich intensywności emisji przekracza 0,15, mogą zostać włączone do grupy, o której mowa w ust. 1, przy zastosowaniu danych z lat 2014-2016 na podstawie oceny jakościowej i następujących kryteriów:
a)
zakres, w jakim względem poszczególnych instalacji w danym sektorze lub danym podsektorze można zmniejszyć poziomy emisji lub zużycie energii elektrycznej;
b)
obecna i prognozowana charakterystyka rynku, w tym, w odpowiednich przypadkach, wspólne ceny referencyjne;
c)
marża jako potencjalny wskaźnik inwestycji długoterminowej lub decyzji o przeniesieniu produkcji, z uwzględnieniem zmian w kosztach produkcji w powiązaniu z redukcją emisji.
3. 
Sektory i podsektory, które nie przekraczają progu, o którym mowa w ust. 1, ale ich intensywność emisji mierzona w kg ekwiwalentu CO2 podzielonych przez ich wartość dodaną brutto (w EUR) przekracza 1,5, są również poddawane ocenie na poziomie 4-cyfrowym (kod NACE-4). Komisja podaje wyniki tej oceny do wiadomości publicznej.

W ciągu trzech miesięcy od podania do wiadomości publicznej, o którym mowa w tym akapicie, te sektory i podsektory mogą wystąpić do Komisji albo o jakościową ocenę ich narażenia na ryzyko ucieczki emisji na poziomie 4-cyfrowym (NACE-4), albo o ocenę na podstawie klasyfikacji towarów używanej do statystyk dotyczących produkcji przemysłowej w Unii na poziomie 8-cyfrowym (Prodcom). W tym celu dany sektor i podsektor przekazują wraz z wnioskiem należycie uzasadnione, kompletne i niezależnie zweryfikowane dane, aby umożliwić Komisji przeprowadzenie oceny.

W przypadku gdy sektor lub podsektor decyduje się poddać ocenie na poziomie 4-cyfrowym (kod NACE-4), może zostać włączony do grupy, o której mowa w ust. 1, na podstawie kryteriów, o których mowa w ust. 2 lit. a), b) i c). W przypadku gdy sektor lub podsektor decyduje się poddać ocenie na poziomie 8-cyfrowym (Prodcom), włączany jest do grupy, o której mowa w ust. 1, pod warunkiem, że na tym poziomie przekroczony jest próg wynoszący 0,2, o którym mowa w ust. 1.

Sektory i podsektory, w odniesieniu do których bezpłatny przydział uprawnień jest obliczany na podstawie wartości wskaźników, o których mowa w art. 10a ust. 2 akapit czwarty, mogą również zwrócić się o poddanie ich ocenie zgodnie z akapitem trzecim niniejszego ustępu.

W drodze odstępstwa od ust. 1 i 2, państwo członkowskie może do dnia 30 czerwca 2018 r. złożyć wniosek, aby sektor lub podsektor wymieniony w załączniku do decyzji Komisji 2014/746/UE 107  w odniesieniu do klasyfikacji na poziomie 6-cyfrowym lub 8-cyfrowym (Prodcom) był uważany za włączony do grupy, o której mowa w ust. 1. Taki wniosek jest rozpatrywany wyłącznie w przypadku, gdy składające go państwo członkowskie ustali, że stosowanie tego odstępstwa jest celowe w oparciu o należycie uzasadnione, kompletne i zweryfikowane dane z pięciu ostatnich lat dostarczone przez dany zainteresowany sektor lub podsektor, i zawrze w swoim wniosku wszystkie istotne informacje. W oparciu o te dane ujmuje się dany sektor lub podsektor w odniesieniu do tych klasyfikacji, dla których w ramach niejednorodnego kodu na poziomie 4-cyfrowym (NACE-4) wykazuje, że mają znacznie wyższy poziom handlu i większą intensywność emisji na poziomie 6-cyfrowym lub 8-cyfrowym (Prodcom), przekraczające próg określony w ust. 1.

4. 
Inne sektory i podsektory uznaje się za zdolne do przeniesienia większych kosztów uprawnień na ceny produktów i przydziela się im bezpłatne uprawnienia w wysokości 30 % liczby określonej zgodnie z art. 10a. O ile nie zostanie postanowione inaczej w przeglądzie dokonanym zgodnie z art. 30, bezpłatne uprawnienia dla innych sektorów i podsektorów, poza systemem ciepłowniczym, są zmniejszane stopniowo o równe liczby po 2026 roku, tak by w 2030 roku nie było bezpłatnych uprawnień.
5. 
Komisja jest uprawniona do przyjmowania, najpóźniej do dnia 31 grudnia 2019 r., aktów delegowanych zgodnie z art. 23 w celu uzupełnienia niniejszej dyrektywy w zakresie wskazania sektorów i podsektorów uznanych za narażone na ryzyko ucieczki emisji, o czym mowa w ust. 1, 2 i 3 niniejszego artykułu, w odniesieniu do działań na poziomie 4-cyfrowym (kod NACE-4) odnośnie do ust. 1 niniejszego artykułu, na podstawie danych dostępnych z trzech ostatnich lat kalendarzowych.
Artykuł  10c 108

Możliwość przejściowego przydziału bezpłatnych uprawnień na modernizację sektora energetycznego

1. 
W drodze odstępstwa od art. 10a ust. 1-5, państwa członkowskie, w których w 2013 r PKB na mieszkańca w EUR według cen rynkowych wynosił poniżej 60 % średniej unijnej, mogą przydzielić przejściowo bezpłatne uprawnienia instalacjom wytwarzającym energię elektryczną w celu modernizacji, dywersyfikacji i zrównoważonej transformacji sektora energetycznego. Wspierane inwestycje są spójne z przejściem na bezpieczną i zrównoważoną gospodarkę niskoemisyjną, celami unijnych ram polityki klimatyczno-energetycznej do roku 2030 oraz długoterminowymi celami określonymi w Porozumieniu paryskim. Odstępstwo, o którym mowa w niniejszym ustępie, wygasa z dniem 31 grudnia 2030 r.
2. 
W celu wyboru inwestycji, która będzie finansowana z wykorzystaniem bezpłatnych uprawnień, dla projektów opiewających na kwotę inwestycji powyżej 12,5 mln EUR zainteresowane państwo członkowskie organizuje procedurę przetargu konkurencyjnego, która ma zostać przeprowadzona w latach 2021-2030 i składać się z co najmniej jednej rundy. Ta procedura przetargu konkurencyjnego:
a)
jest zgodna z zasadami przejrzystości, niedyskryminacji, równego traktowania i należytego zarządzania finansami;
b)
zapewnia, że do złożenia w ramach oferty kwalifikują się tylko projekty, które przyczyniają się do dywersyfikacji koszyka energetycznego i źródeł dostaw, koniecznej restrukturyzacji, aktualizacji i modernizacji infrastruktury pod kątem ochrony środowiska, stosowania czystych technologii (takich jak technologie energii odnawialnej) lub modernizacji sektora wytwarzania energii, (takich jak efektywne i zrównoważone systemy ciepłownicze), i sektorów przesyłu i dystrybucji;
c)
określa jasne, obiektywne, przejrzyste i niedyskryminujące kryteria wyboru w odniesieniu do rankingu projektów, aby zapewnić wybór tylko takich projektów, które:
(i)
na podstawie analizy kosztów i korzyści zapewniają korzyści netto w zakresie redukcji emisji i osiągają wcześniej ustalony znaczący poziom redukcji emisji CO2, z uwzględnieniem wielkości projektu;
(ii)
mają charakter uzupełniający, stanowią wyraźną odpowiedź na potrzeby w zakresie wymiany i modernizacji i nie powodują rynkowego wzrostu zapotrzebowania na energię;
(iii)
oferują najlepszy stosunek wartości do ceny; oraz
(iv)
nie przyczyniają się do opłacalności finansowej bardzo wysokoemisyjnego wytwarzania energii elektrycznej ani nie podnoszą tej opłacalności, ani nie zwiększają zależności od wysokoemisyjnych paliw kopalnych.

W drodze odstępstwa od art. 10 ust. 1 i bez uszczerbku dla ust. 1 zdanie ostatnie niniejszego artykułu, w przypadku gdy inwestycja wybrana w drodze procedury przetargu konkurencyjnego zostanie anulowana lub nie uzyska zamierzonych wyników, przeznaczone uprawnienia mogą zostać wykorzystane najwcześniej rok później w ramach pojedynczej dodatkowej rundy procedury przetargu konkurencyjnego w celu sfinansowania innych inwestycji.

Najpóźniej do dnia 30 czerwca 2019 r. każde państwo członkowskie zamierzające skorzystać z fakultatywnego przejściowego przydziału bezpłatnych uprawnień na modernizację sektora energetycznego publikuje szczegółowe krajowe ramy określające procedurę przetargu konkurencyjnego, w tym planowaną liczbę rund, o których mowa w akapicie pierwszym, i kryteria wyboru, by umożliwić obywatelom przedstawienie uwag.

W inwestycji o wartości poniżej 12,5 mln EUR, które mają być wspierane z wykorzystaniem bezpłatnych uprawnień, a które nie zostaną wybrane w drodze procedury przetargu konkurencyjnego, o której mowa w niniejszym ustępie, państwo członkowskie wybiera projekty na podstawie obiektywnych i przejrzystych kryteriów. Wyniki tego wyboru są publikowane, by umożliwić obywatelom przedstawienie uwag. Na tej podstawie zainteresowane państwa członkowskie ustanawiają do dnia 30 czerwca 2019 r. wykaz inwestycji, publikują go i przedkładają Komisji. W przypadku gdy w ramach tej samej instalacji dokonuje się więcej niż jednej inwestycji, inwestycje te są oceniane jako całość w celu ustalenia, czy przekroczono próg 12,5 mln EUR, chyba że każda z tych inwestycji jest niezależnie opłacalna pod względem technicznym lub finansowym.

3. 
Wartość planowanych inwestycji jest co najmniej równa wartości rynkowej przydziału bezpłatnych uprawnień przy jednoczesnym uwzględnieniu potrzeby ograniczenia bezpośrednio z tym związanych podwyżek cen. Wartość rynkowa stanowi średnią cenę uprawnień na wspólnej platformie aukcyjnej w poprzednim roku kalendarzowym. Maksymalnie 70 % odnośnych kosztów inwestycji można wesprzeć z wykorzystaniem przydziału bezpłatnych uprawnień, pod warunkiem że pozostałe koszty są pokrywane przez prywatne podmioty prawne.
4. 
Przejściowy przydział bezpłatnych uprawnień jest odejmowany od liczby uprawnień, które dane państwo członkowskie mogłoby w przeciwnym razie sprzedać na aukcji. Całkowity przydział bezpłatnych uprawnień wynosi nie więcej niż 40 % uprawnień, które dane państwo członkowskie na mocy art. 10 ust. 2 lit. a) otrzymuje w latach 2021-2030 rozłożonych na takie równe roczne wolumeny.
5. 
W przypadku gdy państwo członkowskie, zgodnie z art. 10d ust. 4, wykorzystuje uprawnienia rozdzielone zgodnie z art. 10 ust. 2 lit. b) w celu zapewnienia solidarności, wzrostu i połączeń międzysystemowych w obrębie Unii, państwo to może, w drodze odstępstwa od ust. 4 niniejszego artykułu, wykorzystać do celów przejściowego przydziału bezpłatnych uprawnień całkowitą liczbę uprawnień stanowiącą maksymalnie 60 % uprawnień otrzymanych w latach 2021-2030 na podstawie art. 10 ust. 2 lit. a), z wykorzystaniem odpowiadającej liczby uprawnień rozdzielonych zgodnie z art. 10 ust. 2 lit. b).

Wszelkie uprawnienia nieprzydzielone na mocy niniejszego artykułu do roku 2020 mogą zostać przydzielone w latach 2021-2030 na inwestycje wybrane w drodze procedury przetargu konkurencyjnego, o której mowa w ust. 2, chyba że dane państwo członkowskie poinformuje Komisję najpóźniej w dniu 30 września 2019 r. o swoim zamiarze nieprzydzielania całości ani części tych uprawnień w latach 2021-2030 oraz o liczbie uprawnień, które zamiast tego mają zostać sprzedane na aukcji w 2020 roku. W przypadku gdy te uprawnienia zostaną przydzielone w latach 2021-2030, uwzględnia się odpowiadającą liczbę uprawnień do celów stosowania limitu 60 %, który ustalono w niniejszym ustępie akapit pierwszy.

6. 
Przydziałów dla operatorów dokonuje się po wykazaniu, że zrealizowano inwestycję wybraną zgodnie z zasadami procedury przetargu konkurencyjnego. W przypadku gdy inwestycja skutkuje dodatkową mocą wytwarzania energii elektrycznej, dany operator wykazuje także, że przed uruchomieniem tej dodatkowej mocy on lub inny powiązany z nim operator zlikwidował odpowiadającą liczbę bardziej wysokoemisyjnych mocy wytwarzania energii elektrycznej.
7. 
Państwa członkowskie wymagają od wytwórców energii elektrycznej i operatorów sieci będących beneficjentami, aby do 28 lutego każdego roku składali sprawozdania z realizacji ich inwestycji, w tym na temat bilansu przydziału bezpłatnych uprawnień oraz poniesionych wydatków inwestycyjnych, a także rodzajów wspieranych inwestycji. Państwa członkowskie składają Komisji sprawozdania w tej sprawie, a Komisja podaje je do publicznej wiadomości.
Artykuł  10d  109  

Fundusz modernizacyjny

1. 
Na lata 2021-2030 zostaje ustanowiony fundusz mający na celu wspieranie inwestycji proponowanych przez państwa członkowskie będące beneficjentami - w tym finansowanie projektów inwestycyjnych na małą skalę - w celu modernizacji systemów energetycznych oraz poprawy efektywności energetycznej w państwach członkowskich, w których PKB na mieszkańca według cen rynkowych wyniosło w 2013 roku poniżej 60 % średniej unijnej (zwany dalej "funduszem modernizacyjnym"). Fundusz modernizacyjny jest finansowany ze sprzedaży uprawnień na aukcji, określonej w art. 10.

Wspierane inwestycje są spójne z celami niniejszej dyrektywy, a także z celami unijnych ram polityki klimatyczno-energetycznej do roku 2030 oraz długoterminowymi celami określonymi w Porozumieniu paryskim. Z funduszu modernizacyjnego nie udziela się wsparcia obiektom wytwarzającym energię przy wykorzystaniu stałych paliw kopalnych, innym niż obiekty w ramach efektywnego i zrównoważonego systemu ciepłowniczego w państwach członkowskich, w których PKB na mieszkańca według cen rynkowych wyniosło w 2013 roku poniżej 30 % średniej unijnej, pod warunkiem że pewna liczba uprawnień o co najmniej równoważnej wartości jest wykorzystywana na inwestycje zgodnie z art. 10c; które nie przewidują stosowania stałych paliw kopalnych.

2. 
Co najmniej 70 % zasobów finansowych z funduszu modernizacyjnego jest wykorzystywanych do wspierania inwestycji w wytwarzanie i użytkowanie energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych, w poprawę efektywności energetycznej(z wyjątkiem efektywności energetycznej wskutek wytwarzania energii przy wykorzystaniu stałych paliw kopalnych), w magazynowanie energii i modernizację sieci energetycznych, w tym w rurociągi należące do systemów ciepłowniczych, sieci przesyłu energii elektrycznej oraz zwiększenie połączeń międzysystemowych między państwami członkowskimi, a także do wspierania sprawiedliwych przemian w regionach uzależnionych od węgla w państwach członkowskich będących beneficjentami, tak aby ułatwić pracownikom zmianę miejsca zatrudnienia oraz zdobywanie nowych i specjalistycznych umiejętności, wspierać edukację, inicjatywy zatrudnieniowe i startupy, utrzymując dialog z partnerami społecznymi. Kwalifikują się również inwestycje w efektywność energetyczną w sektorach transportu, budownictwa, rolnictwa i odpadów.
3. 
Za działanie funduszu modernizacyjnego odpowiadają państwa członkowskie będące beneficjentami. EBI zapewnia, aby uprawnienia były sprzedawane na aukcji zgodnie z zasadami i warunkami określonymi w art. 10 ust. 4, i jest odpowiedzialny za zarządzanie dochodami. EBI przekazuje dochody państwom członkowskim na mocy decyzji o wypłacie podejmowanych przez Komisję, w przypadku gdy ta wypłata na inwestycje jest zgodna z ust. 2 niniejszego artykułu lub - jeżeli inwestycje nie są prowadzone w obszarach wymienionych w ust. 2 niniejszego artykułu - jest zgodna z zaleceniami komitetu inwestycyjnego. Komisja przyjmuje swoją decyzję w odpowiednim terminie. Przy rozdzielaniu dochodów między państwa członkowskie uwzględnia się udziały określone w załączniku IIb, zgodnie z ust. 6-12 niniejszego artykułu.
4. 
Każde dane państwo członkowskie może wykorzystać całkowity przydział bezpłatnych uprawnień przyznany na podstawie art. 10c ust. 4 lub jego część oraz liczbę uprawnień rozdzielonych w celu zapewnienia solidarności, wzrostu i połączeń międzysystemowych w Unii, zgodnie z art. 10 ust. 2 lit. b) lub część tej liczby, zgodnie z art. 10d, w celu wsparcia inwestycji w ramach funduszu na rzecz modernizacji, zwiększając tym samym zasoby rozdzielone do danego państwa członkowskiego. Najpóźniej dnia 30 września 2019 r. dane państwo członkowskie poinformuje Komisję o odnośnych liczbach uprawnień, które zostaną wykorzystane na mocy art. 10 ust. 2 lit. b), art. 10c i art. 10d.
5. 
Niniejszym ustanawia się komitet inwestycyjny funduszu modernizacyjnego. W skład komitetu inwestycyjnego wchodzą: po jednym przedstawicielu każdego państwa członkowskiego będącego beneficjentem, przedstawiciele Komisji i EBI oraz trzech przedstawicieli wybieranych przez pozostałe państwa członkowskie na okres pięciu lat. Komitetowi przewodniczy przedstawiciel Komisji. Jeden przedstawiciel z każdego państwa członkowskiego, który nie jest członkiem komitetu inwestycyjnego, może uczestniczyć w posiedzeniach komitetu w charakterze obserwatora.

Komitet inwestycyjny działa w przejrzysty sposób. Skład komitetu inwestycyjnego oraz życiorysy i oświadczenia o braku konfliktu interesów członków są podawane do wiadomości publicznej i w razie konieczności aktualizowane.

6. 
Zanim państwo członkowskie będące beneficjentem podejmie decyzję o finansowaniu inwestycji ze swojego udziału w funduszu modernizacyjnego, musi przedstawić projekt inwestycji komitetowi inwestycyjnemu oraz EBI. W przypadku inwestycji, co do których EBI potwierdził, że dotyczą obszarów wymienionych w ust. 2, państwo członkowskie może przystąpić do finansowania projektu inwestycji ze swojego udziału.

W przypadku gdy inwestycja w modernizację systemów energetycznych, która zgodnie z propozycją ma być finansowana z funduszu modernizacyjnego, nie należy do obszarów wymienionych w ust. 2, komitet inwestycyjny ocenia techniczną i finansową opłacalność takiej inwestycji, w tym realizowaną przez nią redukcję emisji, i wydaje zalecenie odnośnie do finansowania tej inwestycji z funduszu modernizacyjnego. Komitet inwestycyjny zapewnia, by wszelkie inwestycje dotyczące sieci ciepłowniczych osiągnęły istotną poprawę efektywności energetycznej i przyczyniały się do redukcji emisji. Zalecenie to może obejmować sugestie dotyczące odpowiednich instrumentów finansowania. Maksymalnie 70 % odnośnych kosztów inwestycji, które nie należą do obszarów wymienionych w ust. 2, można wesprzeć z wykorzystaniem zasobów z funduszu modernizacyjnego, pod warunkiem ze pozostałe koszty są pokrywane przez prywatne podmioty prawne.

7. 
Komitet inwestycyjny dokłada starań, aby przyjmować swoje zalecenia w drodze konsensusu. Jeśli komitet inwestycyjny nie jest w stanie zadecydować w drodze konsensusu w terminie wyznaczonym przez przewodniczącego, podejmuje decyzję zwykłą większością głosów.

Jeżeli przedstawiciel EBI nie zatwierdzi finansowania inwestycji, zalecenie przyjmuje się wyłącznie większością dwóch trzecich głosów wszystkich członków. Przedstawiciel państwa członkowskiego, w którym dana inwestycja ma miejsce, oraz przedstawiciel EBI nie są uprawnieni do głosowania w przedmiotowej sprawie. Niniejszy akapit nie ma zastosowania do projektów na małą skalę finansowanych z pożyczek udzielanych przez krajowe banki prorozwojowe lub z dotacji, przyczyniających się do realizacji krajowego programu służącego osiągnięciu określonych celów zgodnie z założeniami funduszu na rzecz modernizacji, pod warunkiem że w ramach programu wykorzystuje się nie więcej niż 10 % udziału państw członkowskich określonego w załączniku IIb.

8. 
Wszelkie działania lub zalecenia EBI lub komitetu inwestycyjnego przewidziane w ust. 6 i 7 są podejmowane lub wydawane w sposób terminowy i uzasadniane. Takie działania i zalecenia są podawane do wiadomości publicznej.
9. 
Państwo członkowskie będące beneficjentem jest odpowiedzialne za nadzór nad wdrażaniem w odniesieniu do wybranych projektów.
10. 
Państwa członkowskie będące beneficjentami składają Komisji coroczne sprawozdania dotyczące inwestycji finansowanych przez fundusz modernizacyjny Sprawozdanie jest podawane do wiadomości publicznej i zawiera:
a)
informacje na temat inwestycji finansowanych przez poszczególne państwa członkowskie będące beneficjentami;
b)
ocenę wartości dodanej pod względem efektywności energetycznej lub modernizacji systemu energetycznego, osiągniętej dzięki inwestycji.
11. 
Komitet inwestycyjny przedstawia corocznie Komisji sprawozdanie na temat doświadczeń z oceny inwestycji. Najpóźniej do dnia 31 grudnia 2024 r. Komisja, uwzględniając ustalenia komitetu inwestycyjnego, dokonuje przeglądu obszarów, w których realizuje się projekty i o których mowa w ust. 2, a także przeglądu podstawy, na której komitet inwestycyjny opiera swoje zalecenia.
12. 
Komisja przyjmuje akty wykonawcze dotyczące szczegółowych zasad działania funduszu modernizacyjnego. Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 22a ust. 2.
Artykuł  11 110

Krajowe środki wykonawcze

1.  111
 Każde z państw członkowskich publikuje i przedkłada Komisji do dnia 30 września 2011 r. wykaz instalacji na jego terytorium objętych zakresem niniejszej dyrektywy oraz wszelkich bezpłatnych uprawnień przydzielonych każdej z instalacji na jego terytorium, obliczonych zgodnie z zasadami, o których mowa w art. 10a ust. 1 i art. 10c.

Wykaz instalacji objętych niniejszą dyrektywą na okres pięciu lat rozpoczynający się w dniu 1 stycznia 2021 r. zostanie przedłożony najpóźniej dnia 30 września 2019 r., a wykazy na każdy kolejny okres pięciu lat będą przedkładane co pięć lat po tej dacie. Każdy wykaz zawiera informacje na temat działalności produkcyjnej, transferów ciepła i gazów, wytwarzania energii elektrycznej oraz emisji na poziomie podinstalacji w ciągu pięciu lat kalendarzowych poprzedzających jego przedłożenie. Bezpłatne uprawnienia przydziela się jedynie instalacjom, co do których dostarczone zostały te informacje.

2. 
Do dnia 28 lutego każdego roku właściwe organy wydają liczbę uprawnień, które mają być przydzielone w danym roku, obliczonych zgodnie z art. 10, 10a i 10c.
3. 
Państwa członkowskie mogą nie wydać bezpłatnych uprawnień na mocy ust. 2 instalacjom, których Komisja odmówiła wpisanie do wykazu, o którym mowa w ust. 1.

ROZDZIAŁ  IV 112

PRZEPISY MAJĄCE ZASTOSOWANIE DO LOTNICTWA I INSTALACJI STACJONARNYCH

Artykuł  11a 113

Wykorzystywanie w EU ETS jednostek CER i ERU pochodzących z projektów realizowanych przed wejściem w życie międzynarodowego porozumienia w sprawie zmian klimatu

1. 
Bez uszczerbku dla stosowania przepisów art. 28 ust. 3 i 4, stosuje się przepisy ust. 2-7 niniejszego artykułu.
2. 
Prowadzący instalacje lub operatorzy statków powietrznych mogą zwrócić się do właściwego organu o wydanie im uprawnień ważnych począwszy od 2013 r., w zakresie, w jakim nie wykorzystali oni jednostek CER i ERU przyznanych im przez państwa członkowskie na lata 2008-2012 lub w zakresie, w jakim udzielono im zezwolenia na wykorzystanie jednostek na mocy ust. 8, w zamian za jednostki CER i ERU wydane w związku z redukcją emisji osiągniętą do 2012 r. w ramach tych rodzajów projektów, które kwalifikowały się do wykorzystania w ramach EU ETS w latach 2008-2012.

Właściwy organ dokonuje takiej wymiany na wniosek do dnia 31 marca 2015 r.

3. 
Właściwe organy zezwalają prowadzącym instalacje lub operatorom statków powietrznych na wymianę CER i ERU pochodzących z projektów, które zostały zarejestrowane przed rokiem 2013, wydanych w związku z redukcją emisji od 2013 roku, w zamian za uprawnienia ważne, począwszy od roku 2013, w zakresie, w jakim nie wykorzystali oni jednostek CER i ERU przyznanych im przez państwa członkowskie na lata 2008-2012 lub w zakresie, w jakim udzielono im zezwolenia na wykorzystywanie jednostek na mocy ust. 8.

Akapit pierwszy stosuje się do CER i ERU dla wszystkich rodzajów projektów, które kwalifikowały się do wykorzystania w ramach EU ETS w latach 2008-2012.

4.  114
 Właściwe organy zezwalają prowadzącym instalacje lub operatorom statków powietrznych na wymianę CER wydanych w związku z redukcją emisji od 2013 r. w zamian za uprawnienia z nowych projektów rozpoczętych od 2013 r. w krajach najsłabiej rozwiniętych, w zakresie, w jakim nie wykorzystali oni jednostek CER i ERU przyznanych im przez państwa członkowskie na lata 2008-2012 lub w zakresie, w jakim udzielono im zezwolenia na wykorzystywanie jednostek na mocy ust. 8.

Akapit pierwszy stosuje się do jednostek CER dla wszystkich rodzajów projektów, które kwalifikowały się do wykorzystania w ramach EU ETS w latach 2008-2012, do chwili ratyfikowania przez te kraje odpowiedniego porozumienia z Unią lub do 2020 r., w zależności od tego, który z tych terminów przypada wcześniej.

5. 
Jednostki z tytułu projektów lub innych działań na rzecz redukcji emisji mogą być wykorzystywane w ramach EU ETS zgodnie z porozumieniami zawartymi z krajami trzecimi, w których określone są poziomy wykorzystania, w zakresie, w jakim prowadzący instalacje lub operatorzy statków powietrznych nie wykorzystali jednostek CER i ERU przyznanych im przez państwa członkowskie na lata 2008-2012 lub w zakresie, w jakim udzielono im zezwolenia na wykorzystywanie jednostek na mocy ust. 8, oraz w przypadku gdy do dnia 31 grudnia 2009 r. nie zakończono negocjacji w sprawie międzynarodowego porozumienia w sprawie zmian klimatu. Zgodnie z tymi porozumieniami, prowadzący instalacje lub operatorzy statków powietrznych mogą wykorzystywać jednostki z tytułu projektów realizowanych w tych krajach trzecich w celu wypełnienia swoich obowiązków w ramach EU ETS.
6. 
Każde porozumienie, o którym mowa w ust. 5, przewiduje wykorzystywanie w ramach EU ETS jednostek dla rodzajów projektów, które kwalifikowały się do wykorzystania w ramach EU ETS w latach 2008-2012, w tym technologii w zakresie energii ze źródeł odnawialnych i technologii energooszczędnych, które wspierają transfer technologii i zrównoważony rozwój. Każde takie porozumienie może również przewidywać wykorzystanie jednostek z projektów w przypadku gdy stosowany poziom bazowy jest poniżej poziomu przydziału bezpłatnych uprawnień w ramach środków, o których mowa w art. 10a, lub poniżej poziomów wymaganych na mocy przepisów wspólnotowych.
7. 
Po zawarciu międzynarodowego porozumienia w sprawie zmian klimatu, jedynie jednostki z projektów realizowanych w krajach trzecich, które ratyfikowały to porozumienie przyjmowane są w ramach EU ETS od dnia 1 stycznia 2013 r.
8.  115
 (skreślony).
9.  116
 (skreślony).
Artykuł  11b 117

Projekty

1.  118
 Państwa Członkowskie stosują wszelkie niezbędne środki dla zapewnienia, aby poziomy odniesienia ustanowione dla projektów określone przez późniejsze decyzje przyjęte zgodnie z UNFCCC lub Protokołem z Kioto, zastosowane w krajach, które podpisały z Unią Europejską Traktat o Przystąpieniu, były całkowicie zgodne z dorobkiem wspólnotowym, z uwzględnieniem czasowych odstępstw przewidzianych w tym Traktacie o Przystąpieniu.

Unia i jej państwa członkowskie zatwierdzają wyłącznie te projekty, w przypadku których wszyscy uczestnicy projektu mają główne siedziby w kraju, który zawarł międzynarodowe porozumienie dotyczące takich projektów, lub w kraju lub jednostce subfederalnej lub regionalnej, które są powiązane z EU ETS zgodnie z art. 25.

2.  119
 Z wyjątkiem przypadków, o których mowa w ust. 3 i 4, Państwa Członkowskie, w których realizowane są projekty, zapewniają, aby żadne ERU lub CER nie zostały wydane dla redukcji lub ograniczeń emisji gazów cieplarnianych z działań podlegających zakresowi stosowania niniejszej dyrektywy.
3. 
Do 31 grudnia 2012 roku dla projektów JI i CDM, które bezpośrednio redukują lub ograniczają emisje z instalacji podlegających zakresowi stosowania niniejszej dyrektywy, ERU i CER mogą być wydane jedynie w przypadku, gdy taka sama liczba przydziałów zostanie anulowana przez operatora danej instalacji.
4. 
Do 31 grudnia 2012 roku dla projektów JI i CDM, które pośrednio redukują lub ograniczają emisje z instalacji podlegających zakresowi stosowania niniejszej dyrektywy, ERU i CER mogą być przyznane jedynie w przypadku, gdy taka sama liczba przydziałów zostanie anulowana w krajowym rejestrze Państwa Członkowskiego pochodzenia ERU lub CER.
5. 
Państwo Członkowskie, które zezwala podmiotom prywatnym lub publicznym na udział w projektach, pozostaje odpowiedzialne za wykonanie zobowiązań wynikających dla niego z UNFCCC i Protokołu z Kioto i zapewnia, że udział ten jest zgodny z odpowiednimi wytycznymi, warunkami i procedurami przyjętymi na podstawie UNFCCC i Protokołu z Kioto.
6. 
W przypadku projektów związanych z produkcją energii elektrycznej w hydroenergetyce o zdolnościach wytwórczych przekraczających 20 MW Państwa Członkowskie gwarantują przy zatwierdzaniu tego rodzaju projektów, że odpowiednie kryteria i wytyczne międzynarodowe, w tym zawarte w sprawozdaniu Światowej Komisji ds. Zapór Wodnych z listopada 2000 r. "Zapory wodne i rozwój. Nowe ramy podejmowania decyzji", będą stosowane podczas realizacji tego rodzaju projektów.
7.  120
 (skreślony).
Artykuł  12

Przenoszenie, przekazywanie oraz anulowanie przydziałów

1. 
Państwa Członkowskie zapewniają, że przydziały mogą być przenoszone między:
a) 121
 osobami w Unii;
b) 122
 osobami w Unii oraz osobami w państwach trzecich, w przypadku gdy takie przydziały są uznane zgodnie z procedurą określoną w art. 25 bez ograniczeń innych niż zawarte w niniejszej dyrektywie lub przyjęte na mocy niniejszej dyrektywy.
1a.  123
 Do dnia 31 grudnia 2010 r. Komisja bada, czy rynek uprawnień do emisji jest wystarczająco chroniony przed wykorzystywaniem poufnych informacji lub manipulacją rynkową, oraz w stosownych przypadkach przedstawia wnioski w celu zapewnienia takiej ochrony. Odpowiednie przepisy dyrektywy 2003/6/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2003 r. w sprawie wykorzystywania poufnych informacji i manipulacji na rynku (nadużyć na rynku) 124  mogą być po odpowiednim dostosowaniu stosowane do handlu towarami.
2.  125
 Państwa Członkowskie zapewniają, że przydziały wydane przez właściwy organ innego Państwa Członkowskiego są uznawane do celów wypełnienia zobowiązań operatorów statków powietrznych na podstawie ust. 2a lub spełniania zobowiązań operatorów na podstawie ust. 3.
2a.  126
 Administrujące państwa członkowskie zapewniają, aby do dnia 30 kwietnia każdego roku każdy operator statków powietrznych zwracał liczbę przy-działów odpowiadającą całkowitej ilości emisji wytworzonych w trakcie poprzedniego roku kalendarzowego, pochodzących z działań lotniczych wymienionych w załączniku I, które wykonuje ten operator statków powietrznych, zweryfikowanej zgodnie z art. 15. Państwa członkowskie zapewniają, aby przydziały zwrócone zgodnie z niniejszym ustępem zostały następnie anulowane.
3.  127
 W okresie przed dniem 31 grudnia 2020 r. państwa członkowskie będą zapewniać, aby do dnia 30 kwietnia każdego roku operatorzy każdej instalacji umarzali liczbę uprawnień innych niż uprawnienia wydane na mocy rozdziału II, odpowiadającą całkowitej liczbie emisji z tej instalacji wygenerowanych w trakcie poprzedniego roku kalendarzowego, zweryfikowanej zgodnie z art. 15, oraz aby uprawnienia te zostały następnie usunięte. W okresie od dnia 1 stycznia 2021 r. państwa członkowskie zapewnią, aby do dnia 30 kwietnia każdego roku operatorzy każdej instalacji umarzali liczbę uprawnień odpowiadającą całkowitej liczbie emisji z tej instalacji wygenerowanych w trakcie poprzedniego roku kalendarzowego, zweryfikowanej zgodnie z art. 15, oraz aby uprawnienia te zostały następnie usunięte, z zastrzeżeniem przeglądu, o którym mowa w art. 28b.
3-a.  128
 W razie konieczności i jak długo będzie to niezbędne w celu zachowania integralności środowiskowej systemu EU ETS, operatorzy lotniczy i inne podmioty w ramach systemu EU ETS nie będą mogli wykorzystywać uprawnień wydanych przez państwo członkowskie, wobec którego wygasły zobowiązania spoczywające na operatorach lotniczych i innych podmiotach. Akt prawny, o którym mowa w art. 19, obejmuje środki niezbędne w przypadkach, o których mowa w niniejszym ustępie.
3a.  129
 Obowiązek przedstawienia uprawnień do rozliczenia nie powstaje w związku z emisjami CO2 zweryfikowanym jako wychwycony i przetransportowany do stałego składowania do instalacji, dla której zezwolenie obowiązuje zgodnie z przepisami dyrektywy 2009/31/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie geologicznego składowania dwutlenku węgla 130 .
4.  131
 Państwa Członkowskie podejmują niezbędne kroki w celu zapewnienia, że przydziały zostaną anulowane w każdym momencie na wniosek posiadających je osób. W przypadku likwidacji mocy wytwórczych na ich terytorium - z powodu dodatkowych środków krajowych - państwa członkowskie mogą anulować uprawnienia z całkowitej liczby uprawnień, które mają zostać sprzedane na aukcji przez państwa członkowskie, o której to liczbie mowa w art. 10 ust. 2, w maksymalnej liczbie odpowiadającej średniej zweryfikowanych emisji z danej instalacji w okresie pięciu lat przed likwidacją. Dane państwo członkowskie informuje Komisję o takim planowanym anulowaniu zgodnie z aktami delegowanymi przyjętymi na podstawie art. 10 ust. 4.
5.  132
 ust. 1 i 2 stosuje się bez uszczerbku dla art. 10c.
Artykuł  13 133

Ważność uprawnień

Uprawnienia wydawane począwszy od dnia 1 stycznia 2013 r. są ważne bezterminowo. Uprawnienia wydawane począwszy od dnia 1 stycznia 2021 r. zawierają informację wskazującą, w jakim dziesięcioletnim okresie po dniu 1 stycznia 2021 r. zostały wydane, i są ważne w odniesieniu do emisji począwszy od pierwszego roku tego okresu.

Artykuł  14 134

Monitorowanie i raportowanie emisji

1.  135
 Komisja przyjmuje akty wykonawcze dotyczące szczegółowych ustaleń w sprawie monitorowania i raportowania emisji i, w stosownych przypadkach, związanych z rodzajami działań wymienionymi w załączniku I, w sprawie monitorowania i raportowania danych dotyczących tonokilometrów do celów wniosku na mocy art. 3e lub 3f, opierających się na zasadach monitorowania i raportowania określonych w załączniku IV i wymogach dotyczących monitorowania i raportowania określonych w ust. 2 niniejszego artykułu. Te akty wykonawcze określają także w wymogach dotyczących monitorowania i raportowania potencjał poszczególnych gazów cieplarnianych w zakresie powodowania globalnego efektu cieplarnianego.

Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 22a ust. 2.

2.  136
 Akty, o których mowa w ust. 1, uwzględniają najbardziej dokładne i aktualne dostępne dowody naukowe, w szczególności zgromadzone przez IPCC, i może również określać wymogi dla prowadzących instalacje w zakresie raportowania emisji związanych z produkcją towarów przez energochłonne sektory przemysłu poddane międzynarodowej konkurencji. Rozporządzenie to może również określać wymogi w zakresie niezależnej weryfikacji tych informacji.

Wymogi te mogą obejmować raportowanie poziomów emisji związanych z wytwarzaniem energii elektrycznej objętych EU ETS, na potrzeby produkcji tych towarów.

3.  137
 Państwa członkowskie zapewniają, aby każdy prowadzący instalację lub operator statku powietrznego monitorował emisje z tej instalacji w każdym roku kalendarzowym, lub, od dnia 1 stycznia 2010 r., ze statku powietrznego, który eksploatuje, oraz składał właściwemu organowi raporty w tym zakresie po zakończeniu tego roku, zgodnie z aktami, o których mowa w ust. 1.
4.  138
 Akty, o których mowa w ust. 1, mogą obejmować wymogi dotyczące stosowania zautomatyzowanych systemów i formatów wymiany danych w celu zharmonizowania komunikacji dotyczącej planu monitorowania, raportów rocznych emisji i działań weryfikacyjnych pomiędzy prowadzącym instalację lub operatorem statku powietrznego, audytorem i właściwymi organami.
Artykuł  15 139

Weryfikacja i akredytacja

Państwa członkowskie zapewniają, by sprawozdania przedłożone przez operatorów i operatorów statków powietrznych na podstawie art. 14 ust. 3 były weryfikowane zgodnie z kryteriami wymienionymi w załączniku V i we wszelkich szczegółowych przepisach przyjętych przez Komisję zgodnie z niniejszym artykułem oraz by był o nich powiadamiany właściwy organ.

Państwa członkowskie zapewniają, by operatorzy i operatorzy statków powietrznych, których sprawozdania nie zostały zweryfikowane jako zadowalające zgodnie z kryteriami ustalonymi w załączniku V i we wszelkich szczegółowych przepisach przyjętych przez Komisję zgodnie z niniejszym artykułem do dnia 31 marca każdego roku w odniesieniu do emisji w trakcie poprzedniego roku kalendarzowego, nie mogli dokonywać dalszych przeniesień przydziałów, do momentu aż sprawozdanie od tego operatora zostanie zweryfikowane jako zadowalające.

Komisja przyjmuje akty wykonawcze dotyczące weryfikacji raportów emisji w oparciu o zasady określone w załączniku V oraz w sprawie akredytacji audytorów i nadzoru nad nimi. Komisja może także przyjąć akty wykonawcze dotyczące weryfikacji sprawozdań składanych przez operatorów statków powietrznych na podstawie art. 14 ust. 3 i wniosków na mocy art. 3e i 3f, w tym dotyczące weryfikacji procedur stosowanych przez audytorów. Określa w nich warunki akredytacji i jej cofnięcia, wzajemnego uznawania i wzajemnej oceny jednostek akredytujących, stosownie do przypadku.

Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 22a ust. 2.

Artykuł  15a 140

Ujawnianie informacji i tajemnica zawodowa

Państwa członkowskie i Komisja zapewniają, aby wszystkie decyzje i raporty dotyczące ilości oraz przydziału uprawnień, a także monitorowania, raportowania i weryfikacji emisji były natychmiast ujawniane w sposób zapewniający zorganizowany i niedyskryminacyjny dostęp do takich informacji.

Informacje objęte tajemnicą zawodową nie mogą zostać ujawnione żadnej osobie ani organowi, z wyjątkiem ujawnienia zgodnie z mającymi zastosowanie przepisami ustawowymi, wykonawczymi lub administracyjnymi.

Artykuł  16 141

Kary

1.  142
 Państwa Członkowskie ustanawiają reguły dotyczące kar mających zastosowanie do naruszeń przepisów krajowych, przyjętych na mocy niniejszej dyrektywy i podejmują środki niezbędne w celu zapewnienia, że takie kary są wykonywane. Przewidziane kary powinny być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające. Państwa Członkowskie powiadomią Komisję o tych przepisach oraz bezzwłocznie o wszystkich późniejszych zmianach wpływających na nie.
2.  143
 Państwa członkowskie zapewniają opublikowanie nazw (nazwisk) operatorów i operatorów statków powietrznych naruszających wymogi przekazania wystarczającej ilości przydziałów na mocy niniejszej dyrektywy.
3.  144
 Państwa członkowskie zapewniają, by każdy operator lub operator statków powietrznych, który nie przekazuje wystarczających przydziałów do dnia 30 kwietnia każdego roku w celu objęcia jego emisji w trakcie roku poprzedniego, był odpowiedzialny za opłacenie kary za przekroczenie emisji. Kary za przekroczenie emisji wynoszą 100 EUR za każdą wyemitowaną tonę równoważnika ditlenku węgla, w odniesieniu do której operator nie przekazał przydziału. Płatności kary za przekroczenie emisji nie uwalniają operatora od obowiązku przekazania ilości przydziałów równych temu przekroczeniu emisji przy przekazywaniu przydziałów w odniesieniu do następnego roku kalendarzowego.
4.  145
 Sankcje za przekroczenie emisji dotyczące uprawnień wydanych począwszy od dnia 1 stycznia 2013 r. są podwyższane zgodnie z europejskim wskaźnikiem cen konsumpcyjnych
5.  146
 W przypadku gdy operator statków powietrznych nie spełnia wymogów niniejszej dyrektywy i gdy zastosowanie innych środków egzekwowania nie doprowadziło do spełnienia tych wymogów, jego administrujące państwo członkowskie może zwrócić się do Komisji o to, by podjęła decyzję o nałożeniu zakazu prowadzenia operacji w odniesieniu do danego operatora statków powietrznych.
6.  147
 Wszelkie wnioski przedkładane przez administrujące państwo członkowskie zgodnie z ust. 5 zawierają:
a)
dowody na to, że dany operator statków powietrznych nie wypełnił swoich zobowiązań wynikających z niniejszej dyrektywy;
b)
szczegóły podjętych przez dane państwo członkowskie działań mających na celu egzekwowanie prawa;
c) 148
 uzasadnienie nałożenia zakazu prowadzenia operacji na szczeblu Unii oraz
d) 149
 zalecenie dotyczące zakresu zastosowania zakazu prowadzenia operacji na szczeblu Unii i wszelkich warunków, które powinny mieć zastosowanie.
7.  150
 W przypadku gdy do Komisji zostają skierowane wnioski takie jak te, o których mowa w ust. 5, informuje ona o tym pozostałe państwa członkowskie za pośrednictwem ich przedstawicieli w komitecie, o którym mowa w art. 23 ust. 1, zgodnie z regulaminem komitetu.
8.  151
 Przyjęcie decyzji na wniosek zgodnie z ust. 5 poprzedzają - jeżeli jest to właściwe i możliwe do wykonania - konsultacje z organami odpowiedzialnymi za nadzór regulacyjny nad danym operatorem statków powietrznych. Jeżeli jest to możliwe, Komisja i państwa członkowskie przeprowadzają konsultacje wspólnie.
9.  152
 W przypadku gdy Komisja rozważa podjęcie decyzji na wniosek zgodnie z ust. 5, ujawnia ona danemu operatorowi statków powietrznych najważniejsze fakty i argumenty stanowiące podstawę takiej decyzji. Danemu operatorowi statków powietrznych przyznaje się możliwość przedstawienia Komisji pisemnych uwag w terminie 10 dni od daty ujawnienia faktów i argumentów.
10.  153
 Na wniosek państwa członkowskiego Komisja może zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 22a ust. 2, przyjąć decyzję o nałożeniu na danego operatora statków powietrznych zakazu prowadzenia operacji.
11.  154
 Każde państwo członkowskie wykonuje na swoim terytorium decyzje przyjęte na podstawie ust. 10. Państwa członkowskie informują Komisję o wszelkich środkach podjętych w celu wdrożenia takich decyzji.
12.  155
 Komisja jest uprawniona do przyjmowania aktów wykonawczych zawierające szczegółowe zasady odnoszące się do procedur, o których mowa w niniejszym artykule. Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 22a ust. 2.
Artykuł  17 156

Dostęp do informacji

Decyzje odnoszące się do rozdzielania przydziałów, informacje dotyczące projektów, w których dane Państwo Członkowskie uczestniczy lub do których upoważnia podmioty publiczne lub prywatne, oraz sprawozdania dotyczące emisji wymagane na podstawie pozwolenia na emisje gazów cieplarnianych i znajdujące się w posiadaniu właściwego organu są publiczne zgodnie z dyrektywą 2003/4/WE.

Artykuł  18 157

Właściwy organ

Państwa Członkowskie podejmują właściwe uzgodnienia administracyjne, w tym wyznaczają właściwy organ lub organy, dla wykonania reguł niniejszej dyrektywy. W przypadku gdy wyznaczony jest więcej niż jeden organ, pracę tego organu podjęte na mocy niniejszej dyrektywy musza być koordynowane.

Państwa Członkowskie zapewniają w szczególności koordynację pomiędzy ich interlokutorem wyznaczonym do zatwierdzenia projektów zgodnie z art. 6 ust. 1 lit. a) Protokołu z Kioto i organem krajowym wyznaczonym do wykonania art. 12 Protokołu z Kioto; interlokutora i organ krajowy wyznacza się odpowiednio zgodnie z późniejszymi decyzjami przyjętymi na mocy UNFCCC lub z Protokołu z Kioto.

Artykuł  18a 158

Administrujące państwo członkowskie

1. 
Administrującym państwem członkowskim dla operatora statków powietrznych jest:
a)
w przypadku operatora statków powietrznych posiadającego ważną licencję na prowadzenie działalności, przy-znaną przez państwo członkowskie zgodnie z przepisami rozporządzenia Rady (EWG) nr 2407/92 z dnia 23 lipca 1992 r. w sprawie przyznawania licencji przewoźnikom lotniczym 159  - państwo członkowskie, które przyznało licencję na prowadzenie działalności temu operatorowi statków powietrznych; oraz
b)
we wszystkich innych przypadkach - państwo członkowskie z największą szacunkową ilością przypisanych emisji pochodzących z lotów wykonywanych przez tego operatora statków powietrznych w roku bazowym.
2. 
Jeżeli w dwóch pierwszych latach któregokolwiek okresu, o którym mowa w art. 3c, żadna z przypisanych emisji lotniczych pochodzących z lotów wykonanych przez operatora statków powietrznych podlegającego przepisom ust. 1b niniejszego artykułu nie zostaje przypisana jego administrującemu państwu członkowskiemu, operator statków powietrznych zostaje przeniesiony do innego administrującego państwa członkowskiego. Nowym administrującym państwem członkowskim jest państwo członkowskie z największą szacunkową ilością przypisanych emisji lotniczych pochodzących z lotów wykonywanych przez tego operatora statków powietrznych w dwóch pierwszych latach poprzedniego okresu.
3. 
Na podstawie najlepszych dostępnych informacji Komisja:
a)
przed dniem 1 lutego 2009 r. opublikuje wykaz operatorów statków powietrznych, którzy w dniu 1 stycznia 2006 r. lub po tym dniu wykonywali działania lotnicze wymienione w załączniku I, w którym wskazuje administrujące państwo członkowskie dla każdego operatora statków powietrznych zgodnie z ust. 1; oraz
b)
przed dniem 1 lutego każdego następnego roku aktualizuje wykaz w celu uwzględnienia operatorów statków powietrznych, którzy po tym czasie wykonywali działalność lotniczą wymienioną w załączniku I.
4.  160
 Komisja może, zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 22a ust. 2, opracować wytyczne w sprawie administrowania operatorami statków powietrznych przez administrujące państwa członkowskie zgodnie z niniejszą dyrektywą.
5.  161
 Do celów ust. 1, w odniesieniu do operatora statku powietrznego, który rozpoczął działalność w Unii po dniu 1 stycznia 2006 r., "rok bazowy" oznacza pierwszy rok kalendarzowy działalności; we wszystkich innych przypadkach oznacza rok kalendarzowy rozpoczynający się w dniu 1 stycznia 2006 r.
Artykuł  18b 162

Pomoc Europejskiej Organizacji ds. Bezpieczeństwa Żeglugi Powietrznej (Eurocontrol)

W celu wypełnienia swoich obowiązków wynikających z art. 3c ust. 4 i art. 18a Komisja może zwrócić się o pomoc do Eurocontrolu lub innej właściwej organizacji i może w tym celu zawierać wszelkie odpowiednie umowy z tymi organizacjami.

Artykuł  19

Rejestry

1.  163
 Uprawnienia wydawane począwszy od dnia 1 stycznia 2012 r. są rejestrowane w rejestrze wspólnotowym w celu wykonywania działań związanych z prowadzeniem kont rozliczeniowych otwartych w państwach członkowskich oraz przydziałem, przekazywaniem do rozliczenia i umorzeniem uprawnień na mocy aktów, o których mowa w ust. 3.

Każde z państw członkowskich może w pełni wykonywać operacje dozwolone na mocy UNFCCC i protokołu z Kioto.

2. 
Jakakolwiek osoba może posiadać przydziały. Rejestry są dostępne dla społeczeństwa oraz zawierają oddzielną księgowość w celu odnotowania przydziałów znajdujących się w posiadaniu każdej osoby, dla której oraz od której przydziały są wydawane lub przenoszone.
3.  164
 Komisja jest uprawniona do przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 23 w celu uzupełnienia niniejszej dyrektywy przez określenie wszystkich niezbędnych wymogów dotyczących rejestru Unii na okres rozliczeniowy rozpoczynający się dnia 1 stycznia 2013 r. i na kolejne okresy w formie standaryzowanych elektronicznych baz danych zawierających wspólne elementy danych umożliwiające śledzenie wydania, posiadania, przeniesienia oraz anulowania, w stosownym przypadku. uprawnień oraz w celu zapewnienia, odpowiednio, publicznego dostępu oraz poufności. Te akty delegowane obejmują również przepisy mające na celu wprowadzenie w życie zasad wzajemnego uznawania uprawnień w umowach w celu powiązania systemów handlu uprawnieniami do emisji.
4.  165
 Akty, o których mowa w ust. 3, zawierają odpowiednie warunki dotyczące rejestru wspólnotowego pozwalające na realizowanie transakcji oraz innych operacji służących wdrożeniu porozumień, o których mowa w art. 25 ust. 1 lit. b). Akty te zawierają także procedury dotyczące zmiany rejestru wspólnotowego i rozwiązywania problemów z nim związanych w odniesieniu do kwestii wymienionych w ust. 1 niniejszego artykułu. Zawierają one odpowiednie warunki dotyczące rejestru wspólnotowego w celu zapewniania państwom członkowskim możliwości podejmowania inicjatyw związanych z poprawą wydajności, zarządzaniem kosztami administracyjnymi i kontrolą jakości.
Artykuł  20

Główny zarządca

1. 
Komisja wyznacza głównego zarządcę w celu utrzymania niezależnego rejestru transakcji, odnotowującego wydanie, przeniesienie oraz anulowanie przydziałów.
2. 
Główny zarządca przeprowadza zautomatyzowaną kontrolę każdego operatora w rejestrach przez niezależny rejestr w celu zapewnienia, że nie ma żądnych nieprawidłowości w wydawaniu, przekazywaniu oraz anulowaniu przydziałów.
3. 
Jeśli stwierdzono nieprawidłowości przez zautomatyzowane kontrole, główny zarządca powiadamia Państwa Członkowskie lub zainteresowane Państwa Członkowskie, które nie rejestrują danych transakcji lub jakichkolwiek dalszych transakcji odnoszących się do danych przydziałów do momentu ustąpienia nieprawidłowości.
Artykuł  21

Sprawozdawczość Państw Członkowskich

1.  166
 Każdego roku Państwa Członkowskie przedkładają Komisji sprawozdanie w sprawie stosowania niniejszej dyrektywy. W sprawozdaniu tym zwraca się szczególną uwagę na uzgodnienia dotyczące przydziału uprawnień, funkcjonowania rejestrów, stosowania przepisów wykonawczych w zakresie monitorowania i raportowania oraz weryfikacji i akredytacji, jak również kwestie dotyczące przestrzegania przepisów niniejszej dyrektywy oraz statusu podatkowego uprawnień. Pierwsze sprawozdanie przekazywane jest Komisji do dnia 30 czerwca 2005 r. Sprawozdanie sporządzane jest na podstawie kwestionariusza lub wzoru przyjętego przez Komisję w formie aktów wykonawczych. Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 22a ust. 2. Kwestionariusz lub projekt przesyłany jest Państwom Członkowskim przynajmniej na sześć miesięcy przed upływem nieprzekraczalnego terminu na sporządzenie pierwszego sprawozdania.
2. 
Na podstawie sprawozdań określonych w ust. 1, Komisja publikuje sprawozdanie w sprawie stosowania niniejszej dyrektywy w terminie trzech miesięcy od dnia otrzymania sprawozdań od Państw Członkowskich.
3.  167
 Komisja organizuje między właściwymi organami państw członkowskich wymianę informacji dotyczących kwestii przydziału, wykorzystywania ERU i CER w EU ETS, funkcjonowania rejestrów, monitorowania, raportowania, weryfikacji, akredytacji, technologii informatycznych oraz zgodności z przepisami niniejszej dyrektywy.
4.  168
 Co trzy lata w sprawozdaniu, o którym mowa w ust. 1, zwraca się szczególną uwagę również na równoważne środki przyjęte dla małych instalacji wyłączonych z EU ETS. Kwestia równoważnych środków przyjętych dla małych instalacji jest również uwzględniana w wymianie informacji, o której mowa w ust. 3.
Artykuł  21a 169

Działania zwiększające potencjał

Zgodnie z Konwencją UNFCCC, z Protokołem z Kioto oraz wszelkimi późniejszymi decyzjami przyjętymi w celu ich wykonania, Komisja i Państwa Członkowskie powinny wspierać działania zwiększające potencjał krajów rozwijających się oraz krajów przechodzących transformację gospodarczą, aby mogły one w pełni skorzystać z JI i CDM w celu wsparcia ich strategii stałego rozwoju oraz ułatwić zaangażowanie podmiotów w opracowywanie i realizowanie JI i CDM.

Artykuł  22 170

Zmiany do załączników

Komisja jest uprawniona do przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 23 w celu zmiany załączników do niniejszej dyrektywy, w stosownych przypadkach, z wyjątkiem załączników I, IIa i IIb, w świetle sprawozdań przewidzianych w art. 21 i doświadczeń ze stosowania niniejszej dyrektywy. Załączniki IV i V mogą zostać zmienione w celu usprawnienia monitorowania, raportowania i weryfikacji emisji.

Artykuł  22a  171  

Procedura komitetowa

1. 
Komisję wspomaga Komitet ds. Zmian Klimatu ustanowiony na mocy art. 26 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 525/2013 172 . Komitet ten jest komitetem w rozumieniu rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 182/2011 173 .
2. 
W przypadku odesłania do niniejszego ustępu stosuje się art. 5 rozporządzenia (UE) nr 182/2011.

W przypadku gdy komitet nie przedstawi opinii, Komisja nie przyjmuje projektu aktu wykonawczego i zastosowanie ma art. 5 ust. 4 akapit trzeci rozporządzenia (UE) nr 182/2011.

Artykuł  23 174

Wykonywanie przekazanych uprawnień

1. 
Powierzenie Komisji uprawnień do przyjmowania aktów delegowanych podlega warunkom określonym w niniejszym artykule.
2. 
Uprawnienia do przyjmowania aktów delegowanych, o których mowa w art. 3d ust. 3, art. 10 ust. 4, art. 10a ust. 1 i 8, art. 10b ust. 5, art. 19 ust. 3, art. 22, art. 24 ust. 3, art. 24a ust. 1, art. 25a ust. 1 i art. 28c powierza się Komisji na czas nieokreślony od dnia 8 kwietnia 2018 r.
3. 
Przekazanie uprawnień, o którym mowa w art. 3d ust. 3, art. 10 ust. 4, art. 10a ust. 1 i 8, art. 10b ust. 5, art. 19 ust. 3, art. 22, art. 24 ust. 3, art. 24a ust. 1, art. 25a ust 1 i art. 28c, może zostać w dowolnym momencie odwołane przez Parlament Europejski lub przez Radę. Decyzja o odwołaniu kończy przekazanie określonych w niej uprawnień. Decyzja o odwołaniu staje się skuteczna następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej lub w określonym w tej decyzji późniejszym terminie. Nie wpływa ona na ważność jakichkolwiek już obowiązujących aktów delegowanych.
4. 
Przed przyjęciem aktu delegowanego Komisja konsultuje się z ekspertami wyznaczonymi przez każde państwo członkowskie zgodnie z zasadami określonymi w Porozumieniu międzyinstytucjonalnym z dnia 13 kwietnia 2016 r. w sprawie lepszego stanowienia prawa 175 .
5. 
Niezwłocznie po przyjęciu aktu delegowanego Komisja przekazuje go równocześnie Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.
6. 
Akt delegowany przyjęty na podstawie art. 3d ust. 3, art. 10 ust. 4, art. 10a ust. 1 i 8, art. 10b ust. 5, art. 19 ust. 3, art. 22, art. 24 ust. 3, art.24a ust.1, art. 25a ust.1 i art. 28c wchodzi w życie, tylko jeśli Parlament Europejski albo Rada nie wyraziły sprzeciwu w terminie dwóch miesięcy od przekazania tego aktu Parlamentowi Europejskiemu i Radzie, lub jeżeli przed upływem tego terminu zarówno Parlament Europejski, jak i Rada poinformowały Komisję, że nie wniosą sprzeciwu. Termin ten przedłuża się o dwa miesiące z inicjatywy Parlamentu Europejskiego lub Rady.
Artykuł  24 176

Procedura jednostronnego włączenie dodatkowych działań oraz gazów

1.  177
 Państwa członkowskie mogą od 2008 r. stosować handel uprawnieniami do emisji zgodnie z przepisami niniejszej dyrektywy do działań oraz gazów cieplarnianych, które nie są wymienione w załączniku I, uwzględniając wszystkie odpowiednie kryteria, w szczególności skutki dla rynku wewnętrznego, potencjalne zakłócenia konkurencji, integralność środowiskową EU ETS oraz wiarygodność planowanego systemu monitorowania oraz raportowania, pod warunkiem że włączenie takich działań oraz gazów cieplarnianych jest zatwierdzone przez Komisję
a) 178
 zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 22a ust. 2, jeżeli włączane dotyczy instalacji, które nie są objęte załącznikiem I, lub
b)
zgodnie z procedurą regulacyjną połączoną z kontrolą, o której mowa w art. 23 ust. 3, jeżeli włączenie dotyczy działań i gazów cieplarnianych, które nie są wymienione w załączniku I. Środki te mają na celu zmianę elementów innych niż istotne niniejszej dyrektywy poprzez jej uzupełnienie.
2. 
Jeżeli włączenie dodatkowych działań oraz gazów zostało zatwierdzone, Komisja może jednocześnie zezwolić na wydanie dodatkowych uprawnień oraz może zezwolić innym państwom członkowskim na włączenie takich dodatkowych działań oraz gazów.
3.  179
 Z inicjatywy Komisji lub na wniosek państwa członkowskiego mogą zostać przyjęte akty dotyczące monitorowania oraz raportowania emisji dotyczących działań, instalacji i gazów cieplarnianych, które nie są wymienione łącznie w załączniku I, jeżeli to monitorowanie i to raportowanie mogą zostać przeprowadzane z wystarczającą dokładnością.

Środek ten, mający na celu zmianę elementów innych niż istotne niniejszej dyrektywy poprzez jej uzupełnienie, przyjmuje się zgodnie z procedurą regulacyjną połączoną z kontrolą, o której mowa w art. 23 ust. 3.

Artykuł  24a 180

Zharmonizowane zasady dotyczące projektów służących zmniejszeniu emisji

1.  181
 W uzupełnieniu przepisów art. 24 dotyczących włączania, Komisja może przyjąć środki dotyczące wydawania uprawnień lub jednostek w związku z projektami zarządzanymi przez państwa członkowskie, które to projekty redukują emisje gazów cieplarnianych nieobjętych EU ETS.

Środki takie są spójne z aktami przyjętymi na podstawie dawnego art. 11b ust. 7 obowiązującego przed dniem 8 kwietnia 2018 r. Komisja jest uprawniona do przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 23 w celu uzupełnienia niniejszej dyrektywy poprzez określenie procedury, którą należy stosować.

Wszelkie takie środki nie mogą prowadzić do dwukrotnego obliczania redukcji emisji ani nie utrudniają podejmowania innych środków w zakresie polityk mających na celu zmniejszanie emisji, które nie są objęte EU ETS. Środki są przyjmowane jedynie wówczas, gdy nie jest możliwe włączenie zgodnie z art. 24, a w ramach kolejnego przeglądu EU ETS rozważane jest zharmonizowane uwzględnienie tych emisji w całej Unii.

2.  182
 (skreślony).
3. 
Państwo członkowskie może odmówić wydania uprawnień lub jednostek dla niektórych rodzajów projektów, które powodują redukcję emisji gazów na ich własnym terytorium.

Takie projekty będą realizowane na podstawie porozumienia z państwem członkowskim, w którym projekt jest realizowany.

Artykuł  25

Powiązania z innymi systemami handlu emisjami gazów cieplarnianych

1.  183
 Powinny zostać zawarte porozumienia z państwami trzecimi wymienionymi w załączniku B do Protokołu z Kioto, które ratyfikowały Protokół w celu zapewnienia wzajemnego uznawania przydziałów między EU ETS oraz innymi systemami handlu emisjami gazów cieplarnianych zgodnie z regułami określonymi w art. 300 Traktatu.
1a.  184
 Możliwe jest zawieranie porozumień w celu zapewnienia wzajemnego uznawania uprawnień między EU ETS, a zgodnymi z nim obowiązkowymi systemami handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych przewidującymi bezwzględne pułapy emisji, ustanowionymi w jakimkolwiek innym kraju lub w jednostce subfederalnej lub regionalnej.
1b.  185
 Możliwe jest zawieranie niewiążących porozumień z krajami trzecimi lub z jednostkami subfederalnymi lub regionalnymi w celu zapewnienia koordynacji administracyjnej i technicznej w odniesieniu do uprawnień wydawanych w EU ETS lub w innych obowiązkowych systemach handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych przewidujących absolutne pułapy emisji.
2.  186
 (skreślony).
Artykuł  25a 187

Środki państw trzecich mające na celu zmniejszenie wpływu lotnictwa na zmiany klimatu

1.  188
 W przypadku gdy państwo trzecie przyjmuje środki mające na celu zmniejszenie wpływu lotów rozpoczynających się w tym państwie trzecim i kończących się w Unii na zmianę klimatu, Komisja, po przeprowadzeniu konsultacji z tym państwem trzecim i z państwami członkowskimi w ramach komitetu, o którym mowa w art. 22a ust. 1, rozważa dostępne rozwiązania zapewniające optymalną interakcję EU ETS i środków tego państwa.

Komisja jest uprawniona do przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 23 w celu zmiany załącznika I do niniejszej dyrektywy, tak by przewidzieć, że loty rozpoczynające się w danym państwie trzecim zostaną wyłączone z działań lotniczych wymienionych w załączniku I, lub by przewidzieć jakiekolwiek inne zmiany - oprócz zmian dotyczących zakresu stosowania - w działaniach lotniczych wymienionych w załączniku I wymaganych na mocy umowy zawartej zgodnie z art. 218 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej.

Komisja może składać Parlamentowi Europejskiemu i Radzie wnioski w sprawie jakichkolwiek innych zmian do niniejszej dyrektywy.

Komisja w stosownych przypadkach może także wydawać Radzie zalecenia zgodnie z art. 300 ust. 1 Traktatu w celu rozpoczęcia negocjacji w sprawie zawarcia umowy z danym państwem trzecim.

2.  189
 Unia i jej państwa członkowskie nadal dążą do osiągnięcia porozumienia w sprawie środków o charakterze globalnym, mających na celu zmniejszenie emisji gazów cieplarnianych pochodzących z lotnictwa. W świetle takiego porozumienia Komisja rozważy, czy zmiany do niniejszej dyrektywy w odniesieniu do operatorów statków powietrznych są konieczne.
Artykuł  26 190

Zmiany dyrektywy 96/61/WE

W art. 9 ust. 3 dyrektywy 96/61/WE dodaje się następujący akapit:

"W przypadku gdy emisje gazów cieplarnianych z urządzeń są określone w załączniku I do dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 2003 ustanawiającej system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych w Unii oraz zmieniającej dyrektywę Rady 96/61/WE *  w odniesieniu do czynności przeprowadzanych tej instalacji, pozwolenie nie obejmuje dopuszczalnej wielkości emisji dla bezpośrednich emisji gazów chyba że jest to niezbędne w celu zapewnienia że nie powoduje to żadnego znaczącego lokalnego zanieczyszczenia.

W odniesieniu do działań wymienionych w załączniku I do dyrektywy 2003/87/WE, Państwa Członkowskie mogą zdecydować o nienakładaniu zobowiązań odnoszących się do efektywności energetycznej w odniesieniu do jednostek energetycznego spalania lub innych jednostek emitujących ditlenek węgla na miejscu.

W miarę potrzeby, właściwy organ zmienia pozwolenie zgodnie z tym, co właściwe.

Trzy poprzednie akapity nie mają zastosowania do instalacji tymczasowo wyłączonych z systemu handlu przydziałami gazów cieplarnianych w Unii zgodnie z art. 27 dyrektywy 2003/87/WE.

Artykuł  27 191

Wyłączenie małych instalacji objętych równoważnymi środkami

1.  192
 Państwa członkowskie mogą, po przeprowadzeniu konsultacji z prowadzącym instalację, wyłączyć z zakresu EU ETS instalacje, w przypadku których raportowane do właściwego organu emisje, z wyłączeniem emisji z biomasy, w każdym z trzech lat poprzedzających powiadomienie na mocy lit. a) wynosiły mniej niż 25.000 ton ekwiwalentu dwutlenku węgla i które podczas spalania mają nominalną moc cieplną poniżej 35 MW oraz które są objęte środkami prowadzącymi do równoważnego wkładu na rzecz redukcji emisji, jeżeli dane państwo członkowskie spełnia następujące warunki:
a)
powiadamia Komisję o każdej tego rodzaju instalacji, określając zastosowane w odniesieniu do tej instalacji równoważne środki prowadzące do równoważnego wkładu na rzecz redukcji emisji, przed przedłożeniem wykazu instalacji zgodnie z art. 11 ust. 1, a najpóźniej w chwili przekazania tego wykazu Komisji;
b)
potwierdza, że stosowane są uzgodnienia w zakresie monitorowania mające na celu ocenę, czy w którymkolwiek roku kalendarzowym emisje z jakichkolwiek instalacji wyniosły 25.000 lub więcej ton ekwiwalentu dwutlenku węgla, z wyłączeniem emisji z biomasy. Państwa członkowskie mogą umożliwić stosowanie uproszczonych środków monitorowania, raportowania oraz weryfikacji w odniesieniu do instalacji, których roczna średnia wielkość zweryfikowanych emisji w latach 2008-2010 wynosi poniżej 5000 ton rocznie, zgodnie z art. 14;
c) 193
 potwierdza, że jeżeli jakakolwiek instalacja w którymkolwiek roku kalendarzowym emituje 25.000 lub więcej ton ekwiwalentu dwutlenku węgla, z wyłączeniem emisji z biomasy, lub jeżeli środki mające zastosowanie do tej instalacji i prowadzące do równoważnego wkładu na rzecz redukcji emisji, przestaną obowiązywać, instalacja zostanie ponownie włączona do EU ETS;
d)
publikuje informacje, o których mowa w lit. a), b) i c), w celu umożliwienia opinii publicznej wyrażenia swojego stanowiska na ich temat.

Szpitale również mogą zostać wyłączone, jeżeli podejmą równoważne środki.

2.  194
 Jeżeli po okresie trzech miesięcy od daty powiadomienia w celu umożliwienia opinii publicznej wyrażenia swojego stanowiska Komisja nie zgłasza zastrzeżeń, uznaje się, że wyłączenie zostało zatwierdzone.

Po przedstawieniu do rozliczenia uprawnień w odniesieniu do okresu, w którym instalacja jest objęta EU ETS, instalacja zostaje wyłączona z systemu, a państwo członkowskie nie wydaje jej już żadnych bezpłatnych uprawnień na mocy art. 10a.

3.  195
 Jeśli instalacja zostaje ponownie włączona do EU ETS na mocy ust. 1 lit. c), wszelkie uprawnienia wydane na mocy art. 10 lit. a) przyznawane są poczynając od roku ponownego włączenia. Uprawnienia wydane tym instalacjom są odliczane od liczby uprawnień, które mają być sprzedane na aukcji na mocy art. 10 ust. 2 przez państwo członkowskie, w którym instalacja się znajduje.

Każda taka instalacja pozostaje w EU ETS przez pozostałą część okresu, o którym mowa w art. 11 ust. 1, podczas którego została ponownie włączona do tego systemu.

4.  196
 W przypadku instalacji, które nie zostały włączone do EU ETS w latach 2008-2012, zastosowanie mogą mieć uproszczone wymogi dotyczące monitorowania, raportowania i weryfikacji w celu określenia emisji podczas trzech lat poprzedzających powiadomienie na mocy ust. 1 lit. a).
Artykuł  27a  197  

Opcjonalne wyłączenie instalacji emitujących poniżej 2 500 ton

1. 
Państwa członkowskie mogą wyłączyć z EU ETS instalacje, w przypadku których raportowane do właściwego organu zainteresowanego państwa członkowskiego, emisje, z pominięciem emisji z biomasy, w każdym z trzech lat poprzedzających powiadomienie dokonane na podstawie lit. a) nie przekraczały 2 500 ton ekwiwalentu dwutlenku węgla, jeżeli dane państwo członkowskie:
a)
powiadomi Komisję o każdej takiej instalacji przed przedłożeniem wykazu instalacji zgodnie z art. 11 ust. 1, a najpóźniej w chwili przedstawienia tego wykazu Komisji;
b)
potwierdzi, że stosowane są uproszczone zasady monitorowania mające na celu ocenę, czy w jednym z tych lat kalendarzowych którakolwiek instalacja wyemitowała 2 500 lub więcej ton ekwiwalentu dwutlenku węgla, z pominięciem, emisji z biomasy;
c)
potwierdzi, że jeżeli którakolwiek instalacja w jednym z tych lat kalendarzowych wyemituje 2 500 lub więcej ton ekwiwalentu dwutlenku węgla, z pominięciem emisji z biomasy, instalacja ta zostanie ponownie włączona do EU ETS; oraz
d)
poda do wiadomości publicznej informacje, o których mowa w lit. a), b) i c).
2. 
W przypadku gdy instalacja zostanie ponownie włączona do EU ETS na podstawie ust. 1 lit. c) niniejszego artykułu, począwszy od roku ponownego włączenia będą przyznawane wszelkie uprawnienia przydzielone na podstawie art. 10a. Uprawnienia przydzielone dla tych instalacji są odliczane od liczby uprawnień, które mają być sprzedane na aukcji na mocy art. 10 ust. 2 przez państwo członkowskie, w którym instalacja się znajduje.
3. 
Państwa członkowskie mogą także wyłączyć z EU ETS jednostki rezerwowe lub zapasowe, które pracowały mniej niż 300 godzin rocznie w każdym z trzech lat poprzedzających powiadomienie dokonane na podstawie ust. 1 lit. a) na tych samych warunkach co warunki przedstawione w ust. 1 i 2.
Artykuł  28 198

Dostosowania mające zastosowanie w związku z zatwierdzeniem przez Unię międzynarodowego porozumienia w sprawie zmian klimatu 199  

1.  200
 W okresie trzech miesięcy od podpisania przez Unię międzynarodowego porozumienia w sprawie zmian klimatu prowadzącego do osiągnięcia do 2020 r. obowiązkowej redukcji emisji gazów cieplarnianych o ponad 20 % w porównaniu z poziomami z 1990 r., jak odzwierciedla to zobowiązanie dotyczące 30 % redukcji podjęte przez Radę Europejską w marcu 2007 r., Komisja przedkłada sprawozdanie oceniające w szczególności następujące elementy:
a)
charakter środków uzgodnionych w ramach negocjacji międzynarodowych, jak również zobowiązania podjęte przez inne kraje rozwinięte do redukcji emisji porównywalnej do zobowiązań Unii w tym zakresie oraz zobowiązania podjęte przez bardziej zaawansowane gospodarczo kraje rozwijające się do odpowiedniego udziału w tych wysiłkach stosownie do ich zadań i do możliwości każdego z nich;
b)
konsekwencje porozumienia międzynarodowego w sprawie zmian klimatu, a tym samym opcje wymagane na poziomie wspólnotowym w celu przejścia do bardziej ambitnego celu 30 % redukcji w sposób zrównoważony, przejrzysty i sprawiedliwy, z uwzględnieniem dokonań w pierwszym okresie zobowiązań z protokołu z Kioto;
c)
konkurencyjność wspólnotowego przemysłu wytwórczego w kontekście ryzyka ucieczki emisji;
d)
wpływ międzynarodowego porozumienia w sprawie zmian klimatu na inne działy gospodarki wspólnotowej;
e)
wpływ na wspólnotowy sektor rolnictwa, w tym ryzyko ucieczki emisji;
f) 201
 stosowne warunki uwzględniania emisji i usuwania emisji związanych z użytkowaniem gruntów, zmianami typu użytkowania gruntów oraz leśnictwem w Unii;
g)
zalesianie, ponowne zalesianie, zapobieganie wylesianiu i niszczeniu lasów w krajach trzecich w przypadku ustanowienia jakiegokolwiek uznawanego międzynarodowo systemu w tym kontekście;
h) 202
 potrzeba dodatkowych wspólnotowych polityk i środków w perspektywie podejmowanych przez Unię i państwa członkowskie zobowiązań dotyczących redukcji emisji gazów cieplarnianych.
2.  203
 W oparciu o sprawozdanie, o którym mowa w ust. 1, Komisja w stosownych przypadkach przedkłada Parlamentowi Europejskiemu i Radzie wniosek zmieniający niniejszą dyrektywę zgodnie z ust. 1, z myślą o wejściu w życie dyrektywy zmieniającej po zatwierdzeniu przez Unię międzynarodowego porozumienia w sprawie zmian klimatu oraz w perspektywie zobowiązania dotyczącego redukcji emisji, które ma zostać zrealizowane na mocy tego porozumienia.

Wniosek ten opiera się na zasadach przejrzystości, efektywności ekonomicznej i kosztowej, a także na zasadach sprawiedliwości i solidarności w ramach podziału wysiłków między państwa członkowskie.

3. 
Wniosek ten w stosownych przypadkach umożliwia prowadzącym instalacje wykorzystywanie, obok jednostek przewidzianych w niniejszej dyrektywie, także jednostek CER, ERU lub innych zatwierdzonych jednostek pochodzących z krajów trzecich, które ratyfikowały międzynarodowe porozumienie w sprawie zmian klimatu.
4.  204
 W stosownych przypadkach wniosek obejmuje również wszelkie inne środki potrzebne, aby pomóc w osiągnięciu obowiązkowej redukcji zgodnie z ust. 1 w przejrzysty, zrównoważony i sprawiedliwy sposób, a w szczególności obejmuje środki wykonawcze umożliwiające wykorzystywanie przez prowadzących instalacje w ramach EU ETS dodatkowych rodzajów jednostek pochodzących z projektów, w odniesieniu do tych, o których mowa w art. 11a ust. 2-5, lub wykorzystywanie przez tych prowadzących instalacje innych mechanizmów utworzonych na podstawie międzynarodowego porozumienia w sprawie zmian klimatu.
5. 
Wniosek obejmuje odpowiednie środki przejściowe i zawieszające do czasu wejścia w życie międzynarodowego porozumienia w sprawie zmian klimatu.
Artykuł  28a  205  

Odstępstwa mające zastosowanie przed wdrożeniem globalnego środka rynkowego ICAO

1. 
Na zasadzie odstępstwa od art. 12 ust. 2a, art. 14 ust. 3 i art. 16 państwa członkowskie uznają wymogi określone w tych przepisach za spełnione i nie podejmują działań przeciwko operatorom statków powietrznych w odniesieniu do:
a) 206
 wszystkich emisji pochodzących z lotów do i z lotnisk znajdujących się w państwach spoza EOG w każdym roku kalendarzowym od dnia 1 stycznia 2013 r. do dnia 31 grudnia 2023 r. z zastrzeżeniem przeglądu, o którym mowa w art. 28b;
b) 207
 wszystkich emisji pochodzących z lotów pomiędzy lotniskiem znajdującym się w regionie najbardziej oddalonym w rozumieniu art. 349 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej a lotniskiem znajdującym się w innym regionie EOG w każdym roku kalendarzowym od dnia 1 stycznia 2013 do dnia 31 grudnia 2023 r. z zastrzeżeniem przeglądu, o którym mowa w art. 28b.
c) 208
 (skreślona).

Do celów art. 11a, 12 i 14 zweryfikowane emisje z lotów innych niż te, o których mowa w akapicie pierwszym, są uznawane za zweryfikowane emisje operatora statków powietrznych.

2.  209
 Na zasadzie odstępstwa od art. 3e i 3f operatorzy statków powietrznych korzystający z odstępstw przewidzianych w ust. 1 lit. a) oraz b) niniejszego artykułu otrzymują co roku liczbę bezpłatnych uprawnień zmniejszoną proporcjonalnie do ograniczenia obowiązku umarzania uprawnień przewidzianego w tych literach.

Na zasadzie odstępstwa od art. 3f ust. 8 uprawnienia nieprzydzielone ze specjalnej rezerwy są anulowane.

Od dnia 1 stycznia 2021 r. liczba uprawnień przyznanych operatorom statków powietrznych podlega zastosowaniu współczynnika liniowego, o którym mowa w art. 9, z zastrzeżeniem przeglądu, o którym mowa w art. 28b.

Jeżeli chodzi o działania w okresie od dnia 1 stycznia 2017 r. do dnia 31 grudnia 2023 r. państwa członkowskie publikują przed dniem 1 września 2018 r. liczbę uprawnień do emisji lotniczych przyznanych każdemu operatorowi statków powietrznych.

3. 
Na zasadzie odstępstwa od art. 3d państwa członkowskie sprzedają na aukcji liczbę uprawnień do emisji lotniczych zmniejszoną proporcjonalnie do ograniczenia całkowitej liczby wydanych uprawnień.
4.  210
 Na zasadzie odstępstwa od art. 3d ust. 3 liczba uprawnień, które mają być zostać rozdzielone w drodze sprzedaży aukcyjnej przez każde państwo członkowskie w odniesieniu do okresu od dnia 1 stycznia 2013 r. do dnia 31 grudnia 2023 r., zostanie zmniejszona, aby odpowiadała udziałowi przyznanych emisji lotniczych pochodzących z lotów, do których nie mają zastosowania odstępstwa przewidziane w ust. 1 lit. a) i b) niniejszego artykułu.
5. 
Na zasadzie odstępstwa od art. 3g operatorzy statków powietrznych nie są zobowiązani do przedkładania planów monitorowania określających środki służące monitorowaniu emisji i składaniu odpowiednich sprawozdań w odniesieniu do lotów, do których zastosowanie mają odstępstwa przewidziane w ust. 1 lit. a) i b) niniejszego artykułu.
6.  211
 Na zasadzie odstępstwa od art. 3 g, 12, 15 i 18a, w przypadku gdy dany operator statków powietrznych generuje całkowite roczne emisje o wielkości nieprzekraczającej 25 000 ton CO2 lub gdy dany operator statków powietrznych generuje całkowite roczne emisje z lotów innych niż te, o których mowa w ust. 1 lit. a) i b) niniejszego artykułu, o wielkości nieprzekraczającej 3 000 ton CO2, emisje te uznaje się za zweryfikowane, jeżeli określono je z wykorzystaniem narzędzia dla operatorów stanowiących niewielkie źródło emisji, zatwierdzonego rozporządzeniem Komisji (UE) nr 606/2010 212  i wypełnionego przez Eurocontrol danymi pochodzącymi z jego mechanizmu wspierającego ETS. Państwa członkowskie mogą wprowadzić uproszczone procedury dla operatorów statków powietrznych wykonujących niezarobkowe przewozy lotnicze, o ile procedury te zapewniają przynajmniej taką dokładność, jaką gwarantuje narzędzie dla operatorów stanowiących niewielkie źródło emisji.
7.  213
 Przepisy ust. 1 niniejszego artykułu mają zastosowanie do państw, z którymi zawarto porozumienia na mocy art. 25 lub 25a tylko zgodnie z warunkami takiego porozumienia.
8.  214
 (uchylony).
Artykuł  28b  215

Sprawozdanie i przegląd Komisji w sprawie wdrażania globalnego środka rynkowego ICAO

1. 
Przed dniem 1 stycznia 2019 r., a następnie w regularnych odstępach czasu Komisja przedkłada Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie z postępów w negocjacjach prowadzonych w ICAO w celu wdrożenia globalnego środka rynkowego, który ma być stosowany do emisji od 2021 r., a zwłaszcza w odniesieniu do: (i) odnośnych instrumentów ICAO, w tym norm i zaleconych metod postępowania; (ii) zatwierdzonych przez Radę ICAO zaleceń dotyczących globalnego środka rynkowego; (iii) tworzenia globalnego rejestru; (iv) krajowych środków podejmowanych przez państwa trzecie w celu wprowadzenia globalnego środka rynkowego, który ma być stosowany do emisji od 2021 r;, (v) konsekwencji zastrzeżeń zgłaszanych przez państwa trzecie; oraz (vi) innych postępów międzynarodowych i w sprawie instrumentów mających zastosowanie.

Zgodnie z globalnym przeglądem przewidzianym w UNFCCC Komisja przedkłada również sprawozdanie w sprawie środków służących osiągnięciu ambitnego długoterminowego celu sektora lotnictwa w postaci zmniejszenia o połowę, do 2050 r., emisji CO2 pochodzących z lotnictwa w porównaniu z poziomem z 2005 r.

2. 
W terminie 12 miesięcy od przyjęcia przez ICAO odpowiednich instrumentów i zanim globalny środek rynkowy zostanie uruchomiony, Komisja przedłoży Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie, w którym rozpatrzy sposoby wdrożenia tych instrumentów do prawa unijnego w drodze przeglądu niniejszej dyrektywy. W sprawozdaniu tym Komisja przeanalizuje też, w stosownym przypadku, przepisy mające zastosowanie w odniesieniu do lotów w obrębie EOG. Komisja zbada także założenia i ogólną integralność środowiskową globalnego środka rynkowego, w tym jego ogólny poziom założeń w odniesieniu do celów wynikających z porozumienia paryskiego, poziom uczestnictwa, wykonalność, przejrzystość, kary za nieprzestrzeganie wymogów, procedury umożliwiające udział społeczeństwa, jakość jednostek kompensacji, monitorowanie, raportowanie i weryfikację w zakresie emisji, rejestry, rozliczalność, a także zasady dotyczące wykorzystania biopaliw. Ponadto w sprawozdaniu rozważy się, czy konieczny jest przegląd przepisów przyjętych na podstawie art. 28c ust. 2.
3. 
Sprawozdaniu Komisji, o którym mowa w ust. 2 niniejszego artykułu, będą towarzyszyć, w stosownych przypadkach, wnioski skierowane do Parlamentu Europejskiego i do Rady w celu zmiany, usunięcia, rozszerzenia lub zastąpienia odstępstw przewidzianych w art. 28a, które są spójne z unijnym zobowiązaniem do redukcji emisji gazów cieplarnianych w całej gospodarce do 2030 r., z myślą o zachowaniu integralności środowiskowej i skuteczności działań Unii w dziedzinie klimatu.
Artykuł  28c  216

Przepisy dotyczące monitorowania, raportowania i weryfikacji na potrzeby globalnego środka rynkowego

Komisja jest uprawniona do przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 23, aby uzupełnić niniejszą dyrektywę w zakresie prawidłowego monitorowania, raportowania i weryfikacji emisji na potrzeby wdrożenia globalnego środka rynkowego ICAO na wszystkich trasach objętych tym środkiem. Te akty delegowane opierają się na stosownych instrumentach przyjętych przez ICAO, zapobiegają wszelkim zakłóceniom konkurencji i są spójne z zasadami zawartymi w aktach, o których mowa w art. 14 ust. 1, i zapewniają, aby złożone sprawozdania dotyczące emisji zostały zweryfikowane zgodnie z zasadami i kryteriami weryfikacji ustanowionymi w art. 15.

Artykuł  29 217

Sprawozdanie w celu zapewnienia lepszego funkcjonowania rynku uprawnień do emisji dwutlenku węgla

Jeżeli w oparciu o regularne sprawozdania dotyczące rynku uprawnień do emisji dwutlenku węgla, o których mowa w art. 10 ust. 5, Komisja posiada dowody na to, że rynek uprawnień do emisji dwutlenku węgla nie działa prawidłowo, przedstawia ona sprawozdanie Parlamentowi Europejskiemu i Radzie. W stosownych przypadkach do sprawozdania mogą być dołączone wnioski mające na celu zwiększenie przejrzystości rynku uprawnień do emisji dwutlenku węgla oraz przewidujące środki mające na celu poprawę jego funkcjonowania.

Artykuł  29a 218

Środki w przypadku nadmiernych zmian cen

1. 
Jeżeli przez okres dłuższy niż sześć kolejnych miesięcy ceny uprawnień są ponad trzykrotnie wyższe od średniej ceny uprawnień na europejskim rynku uprawnień do emisji dwutlenku węgla w dwóch poprzednich latach, Komisja niezwłocznie zwołuje posiedzenie komitetu ustanowionego na mocy art. 9 decyzji nr 280/2004/WE.
2. 
Jeżeli zmiany cen, o których mowa w ust. 1, nie korespondują ze zmianą zasadniczych cech rynku, może zostać podjęty jeden z następujących środków, w zależności od stopnia zmiany cen:
a)
umożliwienie państwom członkowskim przyspieszenia sprzedaży na aukcji części liczby uprawnień, która ma być sprzedana na aukcji;
b)
umożliwienie państwom członkowskim sprzedaży na aukcji do 25 % uprawnień z rezerwy dla nowych instalacji.

Powyższe środki przyjmowane są zgodnie z procedurą zarządzania przewidzianą w art. 23 ust. 4.

3. 
Wszelkie środki podejmowane są z uwzględnieniem w jak najwyższym stopniu sprawozdań przedłożonych przez Komisję Parlamentowi Europejskiemu i Radzie na mocy art. 29, jak również wszelkich innych odpowiednich informacji dostarczonych przez państwa członkowskie.
4.  219
 Uzgodnienia dotyczące stosowania tych przepisów określają akty, o których mowa w art. 10 ust. 4.
Artykuł  30 220

Przegląd w świetle realizacji Porozumienia paryskiego oraz rozwoju rynków uprawnień do emisji w innych dużych gospodarkach

1. 
Niniejsza dyrektywa jest poddawana przeglądowi w świetle rozwoju sytuacji międzynarodowej i działań podejmowanych w celu realizacji długoterminowych celów Porozumienia paryskiego.
2. 
Środki wspierające pewne energochłonne sektory, które mogą być narażone na ucieczkę emisji i o których mowa w art. 10a i 10b, są również poddawane przeglądowi w świetle środków polityki klimatycznej w innych dużych gospodarkach. W tym kontekście Komisja rozważa również, czy należy bardziej zharmonizować środki związane z rekompensatą kosztów pośrednich.
3. 
Komisja składa sprawozdanie Parlamentowi Europejskiemu i Radzie w ramach każdego globalnego przeglądu uzgodnionego w Porozumieniu paryskim, w szczególności w odniesieniu do potrzeby zastosowania dodatkowych unijnych polityk i środków w związku z niezbędną redukcją gazów cieplarnianych przez Unię i jej państwa członkowskie, w tym w odniesieniu do współczynnika liniowego, o którym mowa w art. 9. Komisja może przedstawić wniosek Parlamentowi Europejskiemu i Radzie w celu odpowiedniej zmiany niniejszej dyrektywy.
4. 
Do dnia 1 stycznia 2020 r. Komisja przedstawia zaktualizowaną analizę wpływu emisji lotniczych innych niż CO2 oraz, w stosownych przypadkach, wniosek ustawodawczy dotyczący najlepszych sposobów przeciwdziałania temu wpływowi.

ROZDZIAŁ  V 221

PRZEPISY KOŃCOWE

Artykuł  31

Wykonanie

1. 
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 31 grudnia 2003 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję. Komisja powiadamia pozostałe Państwa Członkowskie o tych przepisach ustawowych, wykonawczych i administracyjnych.

Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji. Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.

2. 
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą. Komisja poinformuje o tym pozostałe Państwa Członkowskie.
Artykuł  32

Wejście w życie

Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Artykuł  33

Adresaci

Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.

Sporządzono w Luksemburgu, dnia 13 października 2003 r.
W imieniu Parlamentu Europejskiego W imieniu Rady
P. COXG. ALEMANNO
Przewodniczący Przewodniczący

ZAŁĄCZNIKI

ZAŁĄCZNIK  I  222

KATEGORIE DZIAŁAŃ, DO KTÓRYCH ZASTOSOWANIE MA NINIEJSZA DYREKTYWA

1. Instalacje lub części instalacji wykorzystywane do badań, rozwoju i testowania nowych produktów i procesów oraz instalacje wykorzystujące wyłącznie biomasę nie są objęte niniejszą dyrektywą.

2. Wartości progowe przedstawione poniżej na ogół odnoszą się do możliwości produkcyjnych lub wydajności produkcji. Jeżeli kilka działań należących do tej samej kategorii jest prowadzonych w tej samej instalacji, możliwości takich działań sumują się.

3. Gdy w celu podjęcia decyzji o włączeniu instalacji do EU ETS przeprowadzane są obliczania dotyczące całkowitej nominalnej mocy cieplnej instalacji, uwzględnia się sumę nominalnej mocy cieplnej wszystkich jednostek technicznych stanowiących część instalacji, w których dochodzi do spalania paliwa. Jednostki takie mogą obejmować wszystkie rodzaje kotłów, palników, turbin, ogrzewaczy, pieców, spalarni, pieców do kalcynacji, pieców do prażenia, osuszaczy, silników, ogniw paliwowych, urządzeń do spalania z wykorzystaniem pętli chemicznej, pochodni gazowych oraz urządzeń do wychwytywania termalnego lub katalitycznego po spalaniu. W obliczeniach tych nie uwzględnia się jednostek o nominalnej mocy cieplnej poniżej 3 MW oraz jednostek wykorzystujących wyłącznie biomasę. "Jednostki wykorzystujące wyłącznie biomasę" obejmują jednostki wykorzystujące paliwa kopalne wyłącznie podczas rozruchu lub wyłączeń.

4. Jeżeli jednostka służy do działań, dla których wartość progowa nie została określona jako całkowita nominalna moc cieplna, wartość progowa dla tego działania ma nadrzędne znaczenie przy podejmowaniu decyzji dotyczącej włączenia do EU ETS.

5. W przypadku przekroczenia wartości progowej zdolności produkcyjnych jakiegokolwiek działania objętego niniejszym załącznikiem, wszystkie jednostki, w których dochodzi do spalania paliwa inne niż jednostki spalania odpadów niebezpiecznych lub odpadów komunalnych powinny być objęte zezwoleniem na emisję gazów cieplarnianych.

6. Od dnia 1 stycznia 2012 r. obejmuje to wszystkie loty, które kończą się lub rozpoczynają na lotnisku znajdującym się na terytorium państwa członkowskiego, do którego zastosowanie ma Traktat.

DziałaniaGazy cieplarniane
Spalanie paliw w instalacjach o całkowitej nominalnej mocy cieplnej przekraczającej 20 MW (z wyjątkiem instalacji spalania odpadów niebezpiecznych lub komunalnych)Dwutlenek węgla
Rafinowanie olejów mineralnychDwutlenek węgla
Produkcja koksuDwutlenek węgla
Instalacje prażenia lub spiekania rudy metalu (łącznie z rudą siarczkową)Dwutlenek węgla
Produkcja surówki odlewniczej lub stali (pierwotny i wtórny wyto-p)łącznie z odlewaniem stałym, z wydajnością powyżej 2,5 ton na godzinęDwutlenek węgla
Produkcja lub obróbka metali żelaznych (w tym stopów żelaznych), w której wykorzystywane są jednostki spalania o całkowitej nominalnej mocy cieplnej przekraczającej 20 MW. Obróbka obejmuje między innymi walcownie, piece do ponownego ogrzewania, piece do wyżarzania, kuźnie, odlewnie oraz instalacje służące do powlekania i wytrawiania metali.Dwutlenek węgla
Produkcja pierwotnego aluminium.Dwutlenek węgla i perfluorowęglowodory
Produkcja wtórnego aluminium, w której wykorzystywane są jednostki spalania o całkowitej nominalnej mocy cieplnej przekraczającej 20 MW.Dwutlenek węgla
Produkcja lub obróbka metali nieżelaznych, w tym produkcja stopów, rafinacja, odlewnictwo itp., w której wykorzystywane są jednostki spalania o całkowitej nominalnej mocy cieplnej (w tym paliwa wykorzystywane jako czynniki redukujące) przekraczającej 20 MW.Dwutlenek węgla
Produkcja klinkieru cementowego w piecach obrotowych o zdolności produkcyjnej przekraczającej 500 ton dziennie lub innych piecach o zdolności produkcyjnej powyżej 50 ton dziennieDwutlenek węgla
Produkcja wapna, lub kalcynacja dolomitu i magnezytu w piecach obrotowych lub innych piecach o zdolności produkcyjnej przekraczającej 50 ton dziennieDwutlenek węgla
Wytwarzanie szkła, łącznie z włóknem szklanym, z wydajnością przetopu przekraczającą 20 ton dziennieDwutlenek węgla
Produkcja wyrobów ceramicznych przez wypalanie, w szczególności produkcja dachówek, cegieł, cegieł ognioodpornych, kafelków, wyrobów kamionkowych i porcelany, o wydajności powyżej 75 ton dziennieDwutlenek węgla
Wytwarzanie materiałów izolacyjnych z wełny mineralnej z wykorzystaniem szkła, surowców skalnych lub żużlu przy użyciu zdolności produkcyjnej przekraczającej 20 ton dziennieDwutlenek węgla
Osuszanie lub kalcynacja gipsu lub produkcja płyt gipsowo-kartonowych i innych wyrobów gipsowych, jeżeli wykorzystywane są instalacje spalania o łącznej nominalnej mocy cieplnej przekraczającej 20 MWDwutlenek węgla
Produkcja pulpy drzewnej lub innych materiałów włóknistychDwutlenek węgla
Produkcja papieru lub tektury o wydajności przekraczającej 20 ton dziennieDwutlenek węgla
Produkcja sadzy, w tym karbonizacja substancji organicznych takich jak oleje mineralne, smoły, pozostałości krakowania i destylacji, jeżeli wykorzystywane są jednostki spalania o całkowitej nominalnej mocy cieplnej przekraczającej 20 MWDwutlenek węgla
Produkcja kwasu azotowegoDwutlenek węgla i podtlenek azotu
Produkcja kwasu adypinowegoDwutlenek węgla i podtlenek azotu
Produkcja kwasu glioksalowego i glioksylowegoDwutlenek węgla i podtlenek azotu
Produkcja amoniakuDwutlenek węgla
Produkcja chemikaliów organicznych luzem poprzez krakowanie, reformowanie, częściowe lub pełne utlenianie albo poprzez podobne procesy, przy zdolności produkcyjnej przekraczającej 100 ton dziennieDwutlenek węgla
Produkcja wodoru (H2) i gazu do syntezy w drodze reformowanie lub częściowego utleniania, przy zdolności produkcyjnej przekraczającej 25 ton dziennieDwutlenek węgla
Produkcja węglanu sodowego (Na2CO3) oraz wodorowęglanu sodu (NaHCO3)Dwutlenek węgla
Wychwytywanie gazów cieplarnianych z instalacji objętych niniejszą dyrektywą celem ich transportu i geologicznego składowania w składowisku dopuszczonym na mocy dyrektywy 2009/31/WEDwutlenek węgla
Transport gazów cieplarnianych rurociągami w celu ich geologicznego składowania w składowisku dopuszczonym na mocy dyrektywy 2009/31/WEDwutlenek węgla
Geologiczne składowanie gazów cieplarnianych w składowisku dopuszczonym na mocy dyrektywy 2009/31/WEDwutlenek węgla
LotnictwoDwutlenek węgla
Loty, które rozpoczynają się lub kończą na lotnisku znajdującym się na terytorium państwa członkowskiego, do którego zastosowanie mają postanowienia Traktatu.
Działania te nie obejmują:
a)lotów wykonywanych wyłącznie w celu przewozu - podczas oficjalnej misji - panującego monarchy i członków jego najbliższej rodziny, szefów państw, szefów rządów i ministrów wchodzących w skład rządów innego państwa niż państwo członkowskie, w przypadku gdy jest to potwierdzone w odpowiednim polu planu lotu;
b)lotów wojskowych wykonywanych przez wojskowe statki powietrzne, lotów służby celnej i policji;
c)lotów związanych z działaniami poszukiwawczo-ratowniczymi, lotów przeciwpożarowych i gaśniczych, lotów z pomocą humanitarną i lotów służb ratownictwa medycznego, na które zezwolił odpowiedni właściwy organ;
d)wszelkich lotów wykonywanych wyłącznie na mocy przepisów dotyczących lotów z widocznością, określonych w załączniku 2 do konwencji z Chicago;
e)lotów kończących się na lotnisku, z którego wystartował statek powietrzny, wykonywanych bez międzylądowania;
f)lotów szkoleniowych wykonywanych wyłącznie w celu uzyskania licencji lub uzyskania uprawnień w przypadku członków załogi lotniczej, jeżeli jest to potwierdzone odpowiednią adnotacją w planie lotu, pod warunkiem że lot nie jest wykorzystywany do przewozu pasażerów ani ładunku lub do przebazowania statku powietrznego;
g)lotów wykonywanych wyłącznie w celu przeprowadzenia badań naukowych lub w celu sprawdzenia, przetestowania lub przeprowadzenia procesu certyfikacji statku powietrznego lub urządzenia zarówno pokładowego, jak i naziemnego;
h)lotów wykonywanych przez statek powietrzny o maksymalnej certyfikowanej masie startowej poniżej 5.700 kg.;
i)lotów wykonywanych w ramach zobowiązań z tytułu świadczenia usług publicznych nałożonych zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 2408/92 na trasach w regionach najbardziej oddalonych określonych w art. 299 ust. 2 Traktatu lub na trasach, których oferowana wydajność nie przekracza 30.000 miejsce rocznie; oraz
j)lotów, które w innym przypadku mieściłyby się w zakresie niniejszej kategorii działań, wykonywanych przez operatora wykonującego zarobkowe przewozy lotnicze, który wykonuje:

- mniej niż 243 loty w jednym okresie przez trzy kolejne czteromiesięczne okresy, albo

- loty, których łączna roczna emisja wynosi mniej niż 10.000 ton.

Z zakresu niniejszej litery nie można wyłączyć lotów, o których mowa w lit. l) i m), lub wykonywanych wyłącznie w celu przewozu, w czasie wypełniania oficjalnej misji, panującego monarchy i członków jego najbliższej rodziny, głów państw, szefów rządów i ministrów wchodzących w skład rządu, państw członkowskich;

k)w okresie od dnia 1 stycznia 2013 r. do dnia 31 grudnia 2030 r. lotów, które w innym przypadku mieściłyby się w zakresie niniejszej kategorii działań, obsługiwanych przez operatora statków powietrznych wykonującego nieza- robkowe przewozy lotnicze o łącznych rocznych emisjach wynoszących mniej niż 1 000 ton (w tym emisjach pochodzących z lotów, o których mowa w lit. l) i m);
l)lotów z lotnisk znajdujących się w Szwajcarii do lotnisk znajdujących się w EOG.
m)lotów z lotnisk znajdujących się w Zjednoczonym Królestwie do lotnisk znajdujących się w EOG.

ZAŁĄCZNIK  II  223

GAZY CIEPLARNIANE OKREŚLONE W ART. 3 ORAZ 30

Ditlenek węgla (CO2)

Metan (CH4)

Podtlenek azotu (N2O)

Wodorofluorowęglowodory (HFCs)

Perfluorowęglowodory (PFCs)

Heksafluorek siarki (SF6)

ZAŁĄCZNIK  IIA  224

Wzrost udziału procentowego uprawnień, które mają być sprzedane na aukcji przez państwa członkowskie zgodnie z art. 10 ust. 2 lit. a), w interesie solidarności i wzrostu w Unii w celu redukcji emisji i adaptacji do skutków zmian klimatu.

Udział państwa członkowskiego
Bułgaria53 %
Republika Czeska31 %
Estonia42 %
Grecja17 %
Hiszpania13 %
Chorwacja26 %
Cypr20 %
Łotwa56 %
Litwa46 %
Węgry28 %
Malta23 %
Polska39 %
Portugalia16 %
Rumunia53 %
Słowenia20 %
Słowacja41 %

ZAŁĄCZNIK  IIB  225

PODZIAŁ ŚRODKÓW Z FUNDUSZU NA RZECZ MODERNIZACJI DO DNIA 31 GRUDNIA 2030 R.

Udział funduszu na rzecz modernizacji

Bułgaria 5,84 %

Republika Czeska 15,59 %

Estonia 2,78 %

Chorwacja 3,14 %

Łotwa 1,44 %

Litwa 2,57 %

Węgry 7,12 %

Polska 43,41 %

Rumunia 11,98 %

Słowacja 6,13 %.

ZAŁĄCZNIK  III  226

(skreślony)

ZAŁĄCZNIK  IV  227

ZASADY MONITOROWANIA ORAZ SPRAWOZDAWCZOŚCI OKREŚLONE W ART. 14 UST. 1

CZĘŚĆ  A

- Monitorowanie i składanie sprawozdań w odniesieniu do emisji z instalacji stacjonarnych

Monitorowanie emisji ditlenku węgla

Emisje monitorowane są albo przez obliczanie albo na podstawie pomiarów.

Obliczanie

Obliczenia emisji wykonywane są wykorzystując wzór:

dane dotyczące działania × współczynnik emisji × współczynnik utleniania

Dane dotyczące działania (wykorzystane paliwo, tempo produkcji itd.) są monitorowane na podstawie danych lub pomiarów.

Wykorzystywane są zatwierdzone współczynniki emisji. Specjalne pod względem działalności współczynniki emisji dopuszczalne są dla wszystkich paliw. Standardowe współczynniki są dopuszczalne w odniesieniu do wszystkich paliw z wyjątkiem niekomercyjnych (paliwa odpadowe takie jak opony lub gazy z procesów przemysłowych). Szczególne pod względem złóż, standardy w odniesieniu do węgla, lub szczególnych dla UE oraz szczególne w odniesieniu do krajów producenta standardy są w dalszym ciągu rozwijane. Wartości standardowe IPCC są dopuszczalne w odniesieniu do produktów rafineryjnych. Współczynnik emisji dla paliwa roślinnego wynosi zero.

Jeśli współczynnik emisji nie uwzględnia tego, że część węgla nie jest utleniana, wówczas wykorzystywany jest dodatkowy współczynnik utleniania. Jeśli szczególny pod względem działalności współczynnik emisji został obliczony i już uwzględnił utlenianie, wówczas nie musi być wykorzystywany współczynnik utleniania.

Wykorzystywane są standardowe współczynniki utleniania opracowane na mocy dyrektywy 96/61/WE, chyba że operatorzy mogą wskazać, iż szczególny ze względu na działalność współczynnik emisji jest bardziej odpowiedni.

Wykonuje się oddzielne obliczenie dla każdego z działań, instalacji oraz w odniesieniu do każdego paliwa.

Pomiar

Pomiar emisji wykorzystuje znormalizowane lub zatwierdzone metody, oraz jest potwierdzany towarzyszącymi obliczeniami emisji.

Monitorowanie emisji innych gazów cieplarnianych

Wykorzystywane są znormalizowane lub zatwierdzone metody, opracowane przez Komisję we współpracy ze wszystkimi odpowiednimi zainteresowanymi podmiotami oraz przyjęte zgodnie z art. 14 ust. 1.

Sprawozdawczość dotycząca emisji

Każdy operator zawiera następujące informacje w sprawozdaniu dotyczącym instalacji:

A. Dane identyfikujące instalację, w tym:

- nazwę instalacji,

- jej adres, łącznie z kodem pocztowym oraz krajem,

- rodzaj oraz ilość działań wymienionych w załączniku I wykonywanych w instalacji,

- adres, numer telefonu, faksu oraz dane szczegółowe dotyczące poczty elektronicznej,

- nazwa właściciela instalacji, lub jakiejkolwiek spółki macierzystej.

B. W odniesieniu do każdej działalności wymienionej w załączniku I wykonywanej w miejscu, dla którego obliczone są emisje:

- dane dotyczące działalności,

- współczynnik emisji;,

- współczynnik utleniania,

- emisje całkowite, oraz

- niepewność.

C. W odniesieniu do każdej działalności wymienionej w załączniku I w odniesieniu do którego obliczone są emisje:

- emisje całkowite,

- informacje dotyczące wiarygodności metod pomiarowych, oraz

- niepewność.

D. W odniesieniu do emisji ze spalania, sprawozdanie zawiera także współczynnik utleniania, chyba że utlenienie zostało już uwzględnione w opracowywaniu współczynnika emisji szczególnego ze względu na miejsce.

Państwa Członkowskie podejmują środki w celu koordynacji wymagań sprawozdawczości z jakimikolwiek istniejącymi wymogami sprawozdawczości w celu zminimalizowania obciążenia przedsiębiorstw.

CZĘŚĆ  B

- Monitorowanie i składanie sprawozdań w odniesieniu do emisji pochodzących z działań lotniczych

Monitorowanie emisji ditlenku węgla

Emisje monitoruje się za pomocą obliczeń. Emisje oblicza się za pomocą wzoru:

Zużycie paliwa × współczynnik emisji

Zużycie paliwa obejmuje paliwo zużyte przez dodatkową jednostkę napędową. Jeżeli to możliwe, stosuje się rzeczywiste zużycie paliwa dla każdego lotu; oblicza się je za pomocą następującego wzoru:

Ilość paliwa w zbiornikach statku powietrznego po zakończeniu uzupełniania zapasu dla danego lotu - ilość paliwa w zbiornikach paliwa po zakończeniu uzupełniania zapasu dla następnego lotu + zapas paliwa dla tego następnego lotu.

Jeżeli dane dotyczące rzeczywistego zużycia paliwa nie są dostępne, w celu oszacowania zużycia paliwa na podstawie najlepszych dostępnych danych stosuje się metodę standardową.

Stosuje się standardowe współczynniki emisji określone przez IPCC, zaczerpnięte z wytycznych IPCC z 2006 r. (IPCC Inventory Guidelines) lub kolejnych uaktualnionych wersji tych wytycznych, chyba że współczynniki emisji dla danego działania, określone przez niezależne akredytowane laboratoria za pomocą akceptowanych metod analitycznych, są bardziej dokładne. Współczynnik emisji dla biomasy wynosi zero.

Dla każdego lotu i każdego rodzaju paliwa wykonuje się odrębne obliczenie.

Składanie sprawozdań dotyczących emisji

Każdy operator statków powietrznych w swoim sprawozdaniu przedkładanym na mocy art. 14 ust. 3 podaje następujące informacje:

A. Dane identyfikacyjne operatora statku powietrznego, w tym:

- nazwę operatora statku powietrznego,

- administrujące państwo członkowskie,

- adres, zawierający kod pocztowy oraz kraj, a także adres kontaktowy w administrującym państwie członkowskim, jeżeli jest inny,

- numery rejestracyjne statku powietrznego i typy statków powietrznych wykorzystywanych w okresie objętym sprawozdaniem do wykonywania działań lotniczych wymienionych w załączniku I, które wykonuje on jako operator statków powietrznych,

- numer certyfikatu przewoźnika lotniczego i licencji na prowadzenie działalności, na których podstawie wykonuje on jako operator statków powietrznych działania lotnicze wymienione w załączniku I, oraz organ, który wydał te dokumenty,

- adres, numer telefonu, numer faksu i adres poczty elektronicznej osoby kontaktowej, oraz

- nazwę właściciela statku powietrznego.

B. Dla każdego rodzaju paliwa, dla którego oblicza się emisje:

- zużycie paliwa,

- współczynnik emisji,

- ogólną łączną ilość emisji ze wszystkich lotów wykonanych w okresie objętym sprawozdaniem, wchodzących w zakres działań lotniczych wymienionych w załączniku I, które wykonuje on jako operator statków powietrznych,

- łączną ilość emisji z:

- wszystkich lotów wykonanych w okresie objętym sprawozdaniem wchodzących w zakres działań lotniczych wymienionych w załączniku I, które wykonuje on jako operator statków powietrznych i które rozpoczęły się na lotnisku znajdującym się na terytorium państwa członkowskiego oraz zakończyły się na lotnisku zlokalizowanym na terytorium tego samego państwa członkowskiego,

- wszystkich pozostałych lotów wykonanych w okresie objętym sprawozdaniem, wchodzących w zakres działań lotniczych wymienionych w załączniku I, które wykonuje on jako operator statków powietrznych,

- łączną ilość emisji ze wszystkich lotów wykonanych w okresie objętym sprawozdaniem wchodzących w zakres działań lotniczych wymienionych w załączniku I, które wykonuje on jako operator statków powietrznych i które:

- rozpoczęły się w każdym państwie członkowskim, oraz

- zakończyły się w każdym państwie członkowskim, a rozpoczęły w państwie trzecim,

- margines niepewności.

Monitorowanie danych dotyczących tonokilometrów do celów art. 3e i art. 3f

Do celów ubiegania się o przyznanie przydziałów zgodnie z art. 3e ust. 1 lub art. 3f ust. 2 prowadzoną działalność lotniczą określa się w tonokilometrach za pomocą następującego wzoru:

tonokilometry = odległość × ładunek handlowy

gdzie:

"odległość" oznacza długość ortodromy między lotniskiem odlotu a lotniskiem przylotu powiększoną o dodatkowy stały współczynnik wynoszący 95 km, oraz

"ładunek handlowy" oznacza łączną masę przewożonych ładunków, przesyłek pocztowych i pasażerów.

Do celów obliczania ładunku handlowego:

- liczba pasażerów jest liczbą osób na pokładzie z wyłączeniem członków załogi,

- operator statków powietrznych do wyliczeń może przyjąć rzeczywistą lub standardową masę dla pasażerów i odprawionego bagażu, podaną w dokumentacji masy i arkuszu wyważenia samolotu dla odpowiednich lotów, lub standardową wartość wynoszącą 100 kg dla każdego pasażera i odprawionego bagażu.

Składanie sprawozdań w odniesieniu do danych dotyczących tonokilometrów do celów art. 3e i art. 3f

Każdy operator statku powietrznego w swoim wniosku przedkładanym na mocy art. 3e ust. 1 lub art. 3f ust. 2 podaje następujące informacje:

A. Dane identyfikacyjne operatora statku powietrznego, w tym:

- nazwę operatora statku powietrznego,

- administrujące państwo członkowskie,

- adres, zawierający kod pocztowy oraz kraj, a także adres kontaktowy w administrującym państwie członkowskim, jeżeli jest on inny,

- numery rejestracyjne statku powietrznego i typy statków powietrznych wykorzystywanych w okresie objętym sprawozdaniem do wykonywania działań lotniczych wymienionych w załączniku I, które wykonuje on jako operator statków powietrznych,

- numer certyfikatu przewoźnika lotniczego i licencji na prowadzenie działalności, na których podstawie wykonuje on jako operator statków powietrznych działania lotnicze wymienione w załączniku I, oraz organ, który wydał te dokumenty,

- adres, numer telefonu, numer faksu i adres poczty elektronicznej osoby kontaktowej, oraz

- nazwę właściciela statku powietrznego.

B. Dane dotyczące tonokilometrów:

- liczbę lotów dla pary lotnisk,

- liczbę pasażerokilometrów dla pary lotnisk,

- liczbę tonokilometrów dla pary lotnisk,

- wybraną metodę obliczania masy pasażerów i odprawionego bagażu,

- łączną liczbę tonokilometrów dla wszystkich lotów wykonanych w ciągu roku objętego sprawozdaniem, wchodzących w zakres działań lotniczych wymienionych w załączniku I, które wykonuje on jako operator statków powietrznych.

ZAŁĄCZNIK  V  228

KRYTERIA KONTROLI OKREŚLONE W ART. 15

CZĘŚĆ  A

- Weryfikacja emisji pochodzących z instalacji stacjonarnych

Zasady ogólne

1. Emisje z każdego z działań wymienionych załączniku I podlegają kontroli.

2. Proces kontroli obejmuje uwzględnienie na podstawie art. 14 ust. 3 sprawozdania oraz monitorowania w poprzednim roku. Wskazuje pewność, wiarygodność oraz dokładność systemu monitorowania oraz zgromadzonych danych oraz informacji odnoszących się do emisji, w szczególności:

a) zgłoszone dane dotyczące emisji oraz związanych z nimi pomiarów oraz obliczeń;

b) wybór oraz wykorzystanie współczynnika emisji;

c) obliczenia prowadzące do określenia kryteriów emisji ogółem; oraz d) jeśli wykorzystywany jest pomiar, odpowiedniość wyboru oraz wykorzystanie metod pomiarowych.

3. Emisje objęte sprawozdaniem mogą jedynie być potwierdzone jeśli są wiarygodne oraz pewne dane oraz informacje pozwalają na określanie emisji z wysokim stopniem pewności. Wysoki stopień pewności zobowiązuje operatora do wskazania, że:

a) dane objęte sprawozdaniem są pozbawione niezgodności;

b) gromadzenie danych zostało przeprowadzone zgodnie z mającymi zastosowanie normami naukowymi; oraz

c) odpowiednia dokumentacja instalacji jest kompletna oraz spójna.

4. Kontroler ma dostęp do wszystkich miejsc oraz informacji w odniesieniu do przedmiotu kontroli.

5. Kontroler uwzględnia fakt, czy instalacja jest zarejestrowana na podstawie wspólnotowego systemu zarządzania środowiskiem i audytu środowiskowego (EMAS).

Metodologia

Analiza strategiczna

6. Kontrola oparta jest na analizie strategicznej wszystkich działalności wykonywanych w instalacji. Zobowiązuje to kontrolera do dokonania przeglądu wszystkich działań oraz ich znaczenia dla emisji.

Analiza procesu

7. Kontrola przedłożonych informacji, gdzie sytuacja tego wymaga, przeprowadzana jest w miejscu położenia instalacji. Kontroler wykorzystuje kontrole na miejscu w celu ustalenia wiarygodności danych zamieszczonych w sprawozdaniach oraz informacji.

Analiza ryzyka

8. Kontroler poddaje ocenie wszystkie źródła emisji w instalacji w odniesieniu do wiarygodności danych każdego z źródła przyczyniającego się do emisji instalacji ogółem.

9. Na podstawie tej analizy, kontroler wyraźnie identyfikuje te źródła wraz z wysokim ryzykiem błędu wraz z innymi aspektami procedury monitorowania oraz sprawozdawczości, które mogą przyczyniać się do powstawania błędów w oznaczaniu emisji ogółem. Obejmuje to w szczególności wybór współczynnika emisji oraz niezbędnych obliczeń w celu ustalenia poziomu emisji z poszczególnych źródeł. Szczególną uwagę zwraca się na źródła o wysokim ryzyku błędu oraz na wyżej wspomniane aspekty procedury monitorowania.

10. Kontroler bierze pod uwagę wszelkie skuteczne metody kontroli zastosowane przez podmioty gospodarcze w związku z minimalizowaniem stopnia niepewności.

Sprawozdanie

11. Kontroler przygotowuje sprawozdanie w sprawie procesu uwierzytelniania wskazując, czy sprawozdanie na podstawie art. 14 ust. 3 jest wystarczające. Sprawozdanie to określa wszystkie zagadnienia odpowiednie dla wykonywanej pracy. Można oświadczyć, że sprawozdanie na podstawie art. 14 ust. 3 jest wystarczające, jeśli według opinii kontrolera, całkowite emisje nie są znacząco błędnie określone.

Minimalne wymagania kompetencyjne w odniesieniu do kontrolera

12. Kontroler jest niezależny od operatorów, wykonuje swoje czynności w sposób rzetelny oraz obiektywnie profesjonalny, oraz zna:

a) przepisy niniejszej dyrektywy, jak również odpowiednie normy oraz wytyczne przyjęte przez Komisję na podstawie art. 14 ust. 1;

b) wymogi przepisów ustawowych, administracyjnych, oraz wykonawczych, odpowiednie dla kontrolowanych działań; oraz

c) sposób tworzenie informacji odnoszących się do źródła emisji w instalacji, w szczególności odnoszący się do gromadzenia, pomiaru, obliczania oraz sprawozdawczości w odniesieniu do danych.

CZĘŚĆ  B

- Weryfikacja emisji pochodzących z działań lotniczych

13. Ogólne zasady i metody przedstawione w niniejszym załączniku mają zastosowanie do weryfikacji sprawozdań dotyczących emisji pochodzących z lotów, które wchodzą w zakres działań lotniczych wymienionych w załączniku I.

W tym celu:

a) w pkt 3 odniesienie do operatora rozumie się jako odniesienie do operatora statków powietrznych, a w lit. c) tego punktu odniesienie do instalacji rozumie się jako odniesienie do statku powietrznego wykorzystywanego do wykonywania działań lotniczych objętych sprawozdaniem;

b) w pkt 5 odniesienie do instalacji rozumie się jako odniesienie do operatora statków powietrznych;

c) w pkt 6 odniesienie do działań prowadzonych w instalacji rozumie się jako odniesienie do działań lotniczych wykonywanych przez operatora statków powietrznych i objętych sprawozdaniem;

d) w pkt 7 odniesienie do miejsca położenia instalacji rozumie się jako odniesienie do miejsc wykorzystywanych przez operatora statków powietrznych do wykonywania działań lotniczych objętych sprawozdaniem;

e) w pkt 8 i 9 odniesienia do źródeł emisji w instalacji rozumie się jako odniesienie do statku powietrznego, za który odpowiedzialny jest operator statków powietrznych; oraz

f) w pkt 10 i 12 odniesienia do operatora rozumie się jako odniesienia do operatora statków powietrznych.

Dodatkowe przepisy odnoszące się do weryfikacji sprawozdań dotyczących emisji lotniczych

14. Weryfikator sprawdza w szczególności:

a) czy wszystkie loty wchodzące w zakres działań wymienionych w załączniku I zostały wzięte pod uwagę. W tym celu weryfikator korzysta z rozkładu lotów i innych danych dotyczących ruchu statków powietrznych operatora statku powietrznego oraz danych z Eurocontrolu, o które zwrócił się ten operator;

b) czy istnieje ogólna spójność między danymi dotyczącymi łącznego zużycia paliwa a danymi dotyczącymi ilości paliwa zakupionego lub dostarczonego w inny sposób do statku powietrznego wykonującego działanie lotnicze.

Dodatkowe przepisy odnoszące się do weryfikacji danych dotyczących tonokilometrów przekazanych do celów art. 3e i art. 3f

15. Ogólne zasady oraz metody wykorzystywane do weryfikacji sprawozdań dotyczących emisji na mocy art. 14 ust. 3, przedstawione w niniejszym załączniku, mają zastosowanie - w stosownych przypadkach - również do weryfikacji danych dotyczących tonokilometrów.

16. Weryfikator sprawdza w szczególności, czy tylko loty faktycznie wykonane i wchodzące w zakres działań lotniczych wymienionych w załączniku I, za które jest odpowiedzialny operator statków powietrznych, zostały wzięte pod uwagę we wniosku tego operatora na mocy art. 3e ust. 1. i art. 3f ust. 2. Weryfikator korzysta z danych dotyczących ruchu statków powietrznych operatora statku powietrznego oraz danych z Eurocontrolu, o które zwrócił się operator statku powietrznego. Ponadto weryfikator sprawdza, czy ładunek handlowy podany przez operatora statku powietrznego w sprawozdaniu odpowiada ilościom zapisanym w rejestrach prowadzonych przez tego operatora do celów bezpieczeństwa.

1 Tytuł zmieniony przez art. 1 pkt 3 dyrektywy nr (UE) 2018/410 z dnia 14 marca 2018 r. (Dz.U.UE.L.2018.76.3) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 8 kwietnia 2018 r.
2 Dz.U. C 75 E z 26.3.2002, str. 33.
3 Dz.U. C 221 z 17.9.2002, str. 27.
4 Dz.U. C 192 z 12.8.2002, str. 59.
5 Opinia Parlamentu Europejskiego z dnia 10 października 2002 r. (dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym), wspólne stanowisko Rady z dnia 18 marca 2003 r. (Dz.U. C 125 E z 27.5.2003, str. 72), decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 2 lipca 2003 r. (dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym) oraz decyzja Rady z dnia 22 lipca 2003 r.
6 Motyw 1 zmieniony przez art. 1 pkt 1 i 3 dyrektywy nr (UE) 2018/410 z dnia 14 marca 2018 r. (Dz.U.UE.L.2018.76.3) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 8 kwietnia 2018 r.
7 Dz.U. L 242 z 10.9.2002, str. 1.
8 Motyw 2 zmieniony przez art. 1 pkt 3 dyrektywy nr (UE) 2018/410 z dnia 14 marca 2018 r. (Dz.U.UE.L.2018.76.3) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 8 kwietnia 2018 r.
9 Dz.U. L 33 z 7.2.1994, str. 11.
10 Motyw 4 zmieniony przez art. 1 pkt 3 dyrektywy nr (UE) 2018/410 z dnia 14 marca 2018 r. (Dz.U.UE.L.2018.76.3) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 8 kwietnia 2018 r.
11 Dz.U. L 130 z 15.5.2002, str. 1.
12 Motyw 4 zmieniony przez art. 1 pkt 3 dyrektywy nr (UE) 2018/410 z dnia 14 marca 2018 r. (Dz.U.UE.L.2018.76.3) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 8 kwietnia 2018 r.
13 Motyw 5 zmieniony przez art. 1 pkt 3 dyrektywy nr (UE) 2018/410 z dnia 14 marca 2018 r. (Dz.U.UE.L.2018.76.3) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 8 kwietnia 2018 r.
14 Motyw 6 zmieniony przez art. 1 pkt 3 dyrektywy nr (UE) 2018/410 z dnia 14 marca 2018 r. (Dz.U.UE.L.2018.76.3) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 8 kwietnia 2018 r.
15 Dz.U. L 167 z 9.7.1993, str. 31. Decyzja zmieniona decyzją 1999/296/WE (Dz.U. L 117 z 5.5.1999, str. 35).
16 Dz.U. L 41 z 14.2.2003, str. 26.
17 Dz.U. L 377 z 31.12.1991, str. 48.
18 Motyw 15 zmieniony przez art. 1 pkt 1 dyrektywy nr (UE) 2018/410 z dnia 14 marca 2018 r. (Dz.U.UE.L.2018.76.3) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 8 kwietnia 2018 r.
19 Motyw 16 zmieniony przez art. 1 pkt 1 dyrektywy nr (UE) 2018/410 z dnia 14 marca 2018 r. (Dz.U.UE.L.2018.76.3) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 8 kwietnia 2018 r.
20 Motyw 18 zmieniony przez art. 1 pkt 1 dyrektywy nr (UE) 2018/410 z dnia 14 marca 2018 r. (Dz.U.UE.L.2018.76.3) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 8 kwietnia 2018 r.
21 Motyw 19 zmieniony przez art. 1 pkt 1 dyrektywy nr (UE) 2018/410 z dnia 14 marca 2018 r. (Dz.U.UE.L.2018.76.3) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 8 kwietnia 2018 r.
22 Dz.U. L 257 z 10.10.1996, str. 26.
23 Motyw 23 zmieniony przez art. 1 pkt 1 dyrektywy nr (UE) 2018/410 z dnia 14 marca 2018 r. (Dz.U.UE.L.2018.76.3) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 8 kwietnia 2018 r.
24 Motyw 26 zmieniony przez art. 1 pkt 1 dyrektywy nr (UE) 2018/410 z dnia 14 marca 2018 r. (Dz.U.UE.L.2018.76.3) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 8 kwietnia 2018 r.
25 Dz.U. L 184 z 17.7.1999, str. 23.
26 Motyw 30 zmieniony przez art. 1 pkt 1 i 3 dyrektywy nr (UE) 2018/410 z dnia 14 marca 2018 r. (Dz.U.UE.L.2018.76.3) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 8 kwietnia 2018 r.
27 Oznaczenie rozdziału I dodane przez art. 1 pkt 1 dyrektywy nr 2008/101/WE z dnia 19 listopada 2008 r. (Dz.U.UE.L.09.8.3) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 2 lutego 2009 r.
28 Art. 1:

- zmieniony przez art. 1 pkt 1 dyrektywy nr 2009/29/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. (Dz.U.UE.L.09.140.63) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 1 stycznia 2013 r.

- zmieniony przez art. 1 pkt 1 i 3 dyrektywy nr (UE) 2018/410 z dnia 14 marca 2018 r. (Dz.U.UE.L.2018.76.3) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 8 kwietnia 2018 r.

29 Art. 2 ust. 3 dodany przez art. 1 pkt 2 dyrektywy nr 2008/101/WE z dnia 19 listopada 2008 r. (Dz.U.UE.L.09.8.3) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 2 lutego 2009 r.
30 Art. 3 lit. b) zmieniona przez art. 1 pkt 3 lit. a) dyrektywy nr 2008/101/WE z dnia 19 listopada 2008 r. (Dz.U.UE.L.09.8.3) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 2 lutego 2009 r.
31 Art. 3 lit. c) zmieniona przez art. 1 pkt 2 lit. a) dyrektywy nr 2009/29/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. (Dz.U.UE.L.09.140.63) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 1 stycznia 2013 r.
32 Art. 3 lit. h):

- zmieniona przez art. 1 pkt 2 lit. b) dyrektywy nr 2009/29/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. (Dz.U.UE.L.09.140.63) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 1 stycznia 2013 r.

- zmieniony przez art. 1 pkt 7 dyrektywy nr (UE) 2018/410 z dnia 14 marca 2018 r. (Dz.U.UE.L.2018.76.3) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 8 kwietnia 2018 r.

33 Art. 3 lit. k) dodana przez art. 1 pkt 1 dyrektywy nr 2004/101/WE z dnia 27 października 2004 r. (Dz.U.UE.L.04.338.18) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 13 listopada 2004 r.
34 Art. 3 lit. l) dodana przez art. 1 pkt 1 dyrektywy nr 2004/101/WE z dnia 27 października 2004 r. (Dz.U.UE.L.04.338.18) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 13 listopada 2004 r.
35 Art. 3 lit. m) dodana przez art. 1 pkt 1 dyrektywy nr 2004/101/WE z dnia 27 października 2004 r. (Dz.U.UE.L.04.338.18) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 13 listopada 2004 r.
36 Art. 3 lit. n) dodana przez art. 1 pkt 1 dyrektywy nr 2004/101/WE z dnia 27 października 2004 r. (Dz.U.UE.L.04.338.18) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 13 listopada 2004 r.
37 Art. 3 lit. o) dodana przez art. 1 pkt 3 lit. b) dyrektywy nr 2008/101/WE z dnia 19 listopada 2008 r. (Dz.U.UE.L.09.8.3) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 2 lutego 2009 r.
38 Art. 3 lit. p) dodana przez art. 1 pkt 3 lit. b) dyrektywy nr 2008/101/WE z dnia 19 listopada 2008 r. (Dz.U.UE.L.09.8.3) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 2 lutego 2009 r.
39 Art. 3 lit. q):

- dodana przez art. 1 pkt 3 lit. b) dyrektywy nr 2008/101/WE z dnia 19 listopada 2008 r. (Dz.U.UE.L.09.8.3) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 2 lutego 2009 r.

- zmieniony przez art. 1 pkt 1 dyrektywy nr (UE) 2018/410 z dnia 14 marca 2018 r. (Dz.U.UE.L.2018.76.3) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 8 kwietnia 2018 r.

40 Art. 3 lit. r) dodana przez art. 1 pkt 3 lit. b) dyrektywy nr 2008/101/WE z dnia 19 listopada 2008 r. (Dz.U.UE.L.09.8.3) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 2 lutego 2009 r.
41 Art. 3 lit. s) dodana przez art. 1 pkt 3 lit. b) dyrektywy nr 2008/101/WE z dnia 19 listopada 2008 r. (Dz.U.UE.L.09.8.3) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 2 lutego 2009 r.
42 Art. 3 lit. t) dodana przez art. 1 pkt 2 lit. c) dyrektywy nr 2009/29/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. (Dz.U.UE.L.09.140.63) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 1 stycznia 2013 r.
43 Art. 3 lit. u) dodana przez art. 1 pkt 2 lit. c) dyrektywy nr 2009/29/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. (Dz.U.UE.L.09.140.63) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 1 stycznia 2013 r.
44 Rozdział II dodany przez art. 1 pkt 4 dyrektywy nr 2008/101/WE z dnia 19 listopada 2008 r. (Dz.U.UE.L.09.8.3) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 2 lutego 2009 r.
45 Art. 3b zmieniony przez art. 1 pkt 4 dyrektywy nr (UE) 2018/410 z dnia 14 marca 2018 r. (Dz.U.UE.L.2018.76.3) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 8 kwietnia 2018 r.
46 Art. 3c ust. 2:

- zmieniony przez art. 1 pkt 3 dyrektywy nr 2009/29/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. (Dz.U.UE.L.09.140.63) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 1 stycznia 2013 r.

- zmieniony przez art. 1 pkt 5 dyrektywy nr (UE) 2018/410 z dnia 14 marca 2018 r. (Dz.U.UE.L.2018.76.3) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 8 kwietnia 2018 r.

47 Art. 3c ust. 3a dodany przez art. 1 pkt 1 rozporządzenia nr 2017/2392 z dnia 13 grudnia 2017 r. (Dz.U.UE.L.2017.350.7) zmieniającego nin. dyrektywę z dniem 29 grudnia 2017 r.
48 Art. 3d ust. 2 zmieniony przez art. 1 pkt 2 rozporządzenia nr 2017/2392 z dnia 13 grudnia 2017 r. (Dz.U.UE.L.2017.350.7) zmieniającego nin. dyrektywę z dniem 29 grudnia 2017 r.
49 Art. 3d ust. 3 zmieniony przez art. 1 pkt 8 dyrektywy nr (UE) 2018/410 z dnia 14 marca 2018 r. (Dz.U.UE.L.2018.76.3) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 8 kwietnia 2018 r.
50 Art. 3d ust. 4 zmieniony przez art. 1 pkt 3 rozporządzenia nr 2017/2392 z dnia 13 grudnia 2017 r. (Dz.U.UE.L.2017.350.7) zmieniającego nin. dyrektywę z dniem 29 grudnia 2017 r.
51 Art. 3f ust. 9 skreślony przez art. 1 pkt 9 dyrektywy nr (UE) 2018/410 z dnia 14 marca 2018 r. (Dz.U.UE.L.2018.76.3) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 8 kwietnia 2018 r.
52 Art. 3g:

- zmieniony przez art. 1 pkt 4 dyrektywy nr 2009/29/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. (Dz.U.UE.L.09.140.63) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 1 stycznia 2013 r.

- zmieniony przez art. 1 pkt 6 dyrektywy nr (UE) 2018/410 z dnia 14 marca 2018 r. (Dz.U.UE.L.2018.76.3) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 8 kwietnia 2018 r.

53 Rozdział III dodany przez art. 1 pkt 5 dyrektywy nr 2008/101/WE z dnia 19 listopada 2008 r. (Dz.U.UE.L.09.8.3) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 2 lutego 2009 r.
54 Art. 4:

- zmieniony przez art. 1 pkt 5 dyrektywy nr 2009/29/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. (Dz.U.UE.L.09.140.63) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 1 stycznia 2013 r.

- zmieniony przez art. 1 pkt 1 dyrektywy nr (UE) 2018/410 z dnia 14 marca 2018 r. (Dz.U.UE.L.2018.76.3) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 8 kwietnia 2018 r.

55 Art. 5 lit. d):

- zmieniona przez art. 1 pkt 6 dyrektywy nr 2009/29/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. (Dz.U.UE.L.09.140.63) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 1 stycznia 2013 r.

- zmieniony przez art. 1 pkt 6 dyrektywy nr (UE) 2018/410 z dnia 14 marca 2018 r. (Dz.U.UE.L.2018.76.3) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 8 kwietnia 2018 r.

56 Art. 6 ust. 1:

- zmieniony przez art. 1 pkt 7 lit. a) dyrektywy nr 2009/29/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. (Dz.U.UE.L.09.140.63) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 1 stycznia 2013 r.

- zmieniony przez art. 1 pkt 10 dyrektywy nr (UE) 2018/410 z dnia 14 marca 2018 r. (Dz.U.UE.L.2018.76.3) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 8 kwietnia 2018 r.

57 Art. 6 ust. 2 lit. c):

- zmieniona przez art. 1 pkt 7 lit. b) dyrektywy nr 2009/29/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. (Dz.U.UE.L.09.140.63) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 1 stycznia 2013 r.

- zmieniony przez art. 1 pkt 6 dyrektywy nr (UE) 2018/410 z dnia 14 marca 2018 r. (Dz.U.UE.L.2018.76.3) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 8 kwietnia 2018 r.

58 Art. 6 ust. 2 lit. e) zmieniona przez art. 1 pkt 6 dyrektywy nr 2008/101/WE z dnia 19 listopada 2008 r. (Dz.U.UE.L.09.8.3) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 2 lutego 2009 r.
59 Art. 7 zmieniony przez art. 1 pkt 8 dyrektywy nr 2009/29/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. (Dz.U.UE.L.09.140.63) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 1 stycznia 2013 r.
60 Art. 8 zmieniony przez art. 1 pkt 11 dyrektywy nr (UE) 2018/410 z dnia 14 marca 2018 r. (Dz.U.UE.L.2018.76.3) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 8 kwietnia 2018 r.
61 Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/75/UE z dnia 24 listopada 2010 r. w sprawie emisji przemysłowych (zintegrowane zapobieganie zanieczyszczeniom i ich kontrola) (Dz.U. L 334 z 17.12.2010, s. 17).
62 Art. 9:

- zmieniony przez art. 1 pkt 9 dyrektywy nr 2009/29/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. (Dz.U.UE.L.09.140.63) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 1 stycznia 2013 r.

- zmieniony przez art. 15 Aktu dotyczącego warunków przystąpienia Republiki Chorwacji oraz dostosowań w Traktacie o Unii Europejskiej, Traktacie o funkcjonowaniu Unii Europejskiej i Traktacie ustanawiającym Europejską Wspólnotę Energii Atomowej (Dz.U.UE.L.12.112.21) z dniem 1 lipca 2013 r.

- zmieniony przez art. 1 pkt 3 i 12 dyrektywy nr (UE) 2018/410 z dnia 14 marca 2018 r. (Dz.U.UE.L.2018.76.3) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 8 kwietnia 2018 r.

63 Art. 9a:

- dodany przez art. 1 pkt 10 dyrektywy nr 2009/29/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. (Dz.U.UE.L.09.140.63) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 1 stycznia 2013 r.

- zmieniony przez art. 1 pkt 3 dyrektywy nr (UE) 2018/410 z dnia 14 marca 2018 r. (Dz.U.UE.L.2018.76.3) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 8 kwietnia 2018 r.

64 Art. 9a ust. 1 zmieniony przez art. 1 pkt 1 dyrektywy nr (UE) 2018/410 z dnia 14 marca 2018 r. (Dz.U.UE.L.2018.76.3) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 8 kwietnia 2018 r.
65 Art. 9a ust. 2 zmieniony przez art. 1 pkt 1 dyrektywy nr (UE) 2018/410 z dnia 14 marca 2018 r. (Dz.U.UE.L.2018.76.3) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 8 kwietnia 2018 r.
66 Art. 9a ust. 4 zmieniony przez art. 1 pkt 1 dyrektywy nr (UE) 2018/410 z dnia 14 marca 2018 r. (Dz.U.UE.L.2018.76.3) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 8 kwietnia 2018 r.
67 Art. 10 zmieniony przez art. 1 pkt 11 dyrektywy nr 2009/29/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. (Dz.U.UE.L.09.140.63) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 1 stycznia 2013 r.
68 Art. 10 ust. 1:

- zmieniony przez art. 2 pkt 1 lit. a decyzji nr (UE) 2015/1814 z dnia 6 października 2015 r. (Dz.U.UE.L.2015.264.1) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 29 października 2015 r.

- zmieniony przez art. 1 pkt 13 lit. a dyrektywy nr (UE) 2018/410 z dnia 14 marca 2018 r. (Dz.U.UE.L.2018.76.3) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 8 kwietnia 2018 r.

69 Decyzja Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/1814 z dnia 6 października 2015 r. w sprawie ustanowienia i funkcjonowania rezerwy stabilności rynkowej dla unijnego systemu handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych i zmiany dyrektywy 2003/87/WE (Dz.U. L 264 z 9.10.2015, s. 1).
70 Art. 10 ust. 1a:

- dodany przez art. 2 pkt 1 lit. b decyzji nr (UE) 2015/1814 z dnia 6 października 2015 r. (Dz.U.UE.L.2015.264.1) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 29 października 2015 r.

- zmieniony przez art. 1 pkt 5 dyrektywy nr (UE) 2018/410 z dnia 14 marca 2018 r. (Dz.U.UE.L.2018.76.3) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 8 kwietnia 2018 r.

71 Art. 10 ust. 2 zmieniony przez art. 1 pkt 1 dyrektywy nr (UE) 2018/410 z dnia 14 marca 2018 r. (Dz.U.UE.L.2018.76.3) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 8 kwietnia 2018 r.
72 Art. 10 ust. 2 lit. a) zmieniona przez art. 1 pkt 1 i 13 lit. b dyrektywy nr (UE) 2018/410 z dnia 14 marca 2018 r. (Dz.U.UE.L.2018.76.3) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 8 kwietnia 2018 r.
73 Art. 10 ust. 2 lit. b) zmieniona przez art. 1 pkt 13 lit. b dyrektywy nr (UE) 2018/410 z dnia 14 marca 2018 r. (Dz.U.UE.L.2018.76.3) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 8 kwietnia 2018 r.
74 Art. 10 ust. 2 lit. c) skreślona przez art. 1 pkt 13 lit. b dyrektywy nr (UE) 2018/410 z dnia 14 marca 2018 r. (Dz.U.UE.L.2018.76.3) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 8 kwietnia 2018 r.
75 Art. 10 ust. 3 zmieniony przez art. 1 pkt 13 lit. c dyrektywy nr (UE) 2018/410 z dnia 14 marca 2018 r. (Dz.U.UE.L.2018.76.3) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 8 kwietnia 2018 r.
76 Art. 10 ust. 3 lit. d) zmieniona przez art. 1 pkt 3 dyrektywy nr (UE) 2018/410 z dnia 14 marca 2018 r. (Dz.U.UE.L.2018.76.3) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 8 kwietnia 2018 r.
77 Art. 10 ust. 3 lit. i) zmieniona przez art. 1 pkt 1 dyrektywy nr (UE) 2018/410 z dnia 14 marca 2018 r. (Dz.U.UE.L.2018.76.3) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 8 kwietnia 2018 r.
78 Art. 10 ust. 4:

- zmieniony przez art. 1 decyzji nr 2013/1359/UE z dnia 17 grudnia 2013 r. (Dz.U.UE.L.2013.343.1) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 19 grudnia 2013 r.

- zmieniony przez art. 1 pkt 13 lit. d dyrektywy nr (UE) 2018/410 z dnia 14 marca 2018 r. (Dz.U.UE.L.2018.76.3) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 8 kwietnia 2018 r.

79 Art. 10 ust. 5 zmieniony przez art. 1 pkt 13 lit. e dyrektywy nr (UE) 2018/410 z dnia 14 marca 2018 r. (Dz.U.UE.L.2018.76.3) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 8 kwietnia 2018 r.
80 Art. 10a dodany przez art. 1 pkt 12 dyrektywy nr 2009/29/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. (Dz.U.UE.L.09.140.63) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 1 stycznia 2013 r.
81 Tytuł art. 10a zmieniony przez art. 1 pkt 3 dyrektywy nr (UE) 2018/410 z dnia 14 marca 2018 r. (Dz.U.UE.L.2018.76.3) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 8 kwietnia 2018 r.
82 Art. 10a ust. 1 zmieniony przez art. 1 pkt 3 i 14 lit. a dyrektywy nr (UE) 2018/410 z dnia 14 marca 2018 r. (Dz.U.UE.L.2018.76.3) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 8 kwietnia 2018 r.
83 Art. 10a ust. 2:

- zmieniony przez art. 1 pkt 14 lit. b dyrektywy nr (UE) 2018/410 z dnia 14 marca 2018 r. (Dz.U.UE.L.2018.76.3) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 8 kwietnia 2018 r.

- zmieniony przez art. 1 pkt 3 i 6 dyrektywy nr (UE) 2018/410 z dnia 14 marca 2018 r. (Dz.U.UE.L.2018.76.3) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 8 kwietnia 2018 r.

84 Decyzja Komisji 2011/278/UE z dnia 27 kwietnia 2011 r. w sprawie ustanowienia przejściowych zasad dotyczących zharmonizowanego przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji w całej Unii na mocy art. 10a dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U. L 130 z 17.5.2011, s. 1).
85 Art. 10a ust. 4 zmieniony przez art. 1 pkt 14 lit. c dyrektywy nr (UE) 2018/410 z dnia 14 marca 2018 r. (Dz.U.UE.L.2018.76.3) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 8 kwietnia 2018 r.
86 Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2012/27/UE z dnia 25 października 2012 r. w sprawie efektywności energetycznej, zmiany dyrektyw 2009/125/WE i 2010/30/UE oraz uchylenia dyrektyw 2004/8/WE i 2006/32/WE (Dz.U. L 315 z 14.11.2012, s. 1).
87 Art. 10a ust. 5 zmieniony przez art. 1 pkt 14 lit. d dyrektywy nr (UE) 2018/410 z dnia 14 marca 2018 r. (Dz.U.UE.L.2018.76.3) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 8 kwietnia 2018 r.
88 Art. 10a ust. 5a dodany przez art. 1 pkt 14 lit. e dyrektywy nr (UE) 2018/410 z dnia 14 marca 2018 r. (Dz.U.UE.L.2018.76.3) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 8 kwietnia 2018 r.
89 Art. 10a ust. 5b dodany przez art. 1 pkt 14 lit. e dyrektywy nr (UE) 2018/410 z dnia 14 marca 2018 r. (Dz.U.UE.L.2018.76.3) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 8 kwietnia 2018 r.
90 Art. 10a ust. 6 zmieniony przez art. 1 pkt 14 lit. f dyrektywy nr (UE) 2018/410 z dnia 14 marca 2018 r. (Dz.U.UE.L.2018.76.3) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 8 kwietnia 2018 r.
91 Art. 10a ust. 7 zmieniony przez art. 1 pkt 14 lit. g dyrektywy nr (UE) 2018/410 z dnia 14 marca 2018 r. (Dz.U.UE.L.2018.76.3) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 8 kwietnia 2018 r.
92 Art. 10a ust. 8 zmieniony przez art. 1 pkt 14 lit. h dyrektywy nr (UE) 2018/410 z dnia 14 marca 2018 r. (Dz.U.UE.L.2018.76.3) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 8 kwietnia 2018 r.
93 Decyzja Komisji 2010/670/UE z dnia 3 listopada 2010 r. ustanawiająca kryteria i środki dotyczące finansowania komercyjnych projektów demonstracyjnych mających na celu bezpieczne dla środowiska wychwytywanie i geologiczne składowanie CO2 oraz projektów demonstracyjnych w zakresie innowacyjnych technologii energetyki odnawialnej realizowanych w ramach systemu handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych w Unii, ustanowionego dyrektywą 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U. L 290 z 6.11.2010, s. 39).
94 Art. 10a ust. 9 zmieniony przez art. 1 pkt 14 lit. i dyrektywy nr (UE) 2018/410 z dnia 14 marca 2018 r. (Dz.U.UE.L.2018.76.3) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 8 kwietnia 2018 r.
95 Art. 10a ust. 10 skreślony przez art. 1 pkt 14 lit. j dyrektywy nr (UE) 2018/410 z dnia 14 marca 2018 r. (Dz.U.UE.L.2018.76.3) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 8 kwietnia 2018 r.
96 Art. 10a ust. 11 zmieniony przez art. 1 pkt 14 lit. k dyrektywy nr (UE) 2018/410 z dnia 14 marca 2018 r. (Dz.U.UE.L.2018.76.3) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 8 kwietnia 2018 r.
97 Art. 10a ust. 12 skreślony przez art. 1 pkt 14 lit. l dyrektywy nr (UE) 2018/410 z dnia 14 marca 2018 r. (Dz.U.UE.L.2018.76.3) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 8 kwietnia 2018 r.
98 Art. 10a ust. 13 skreślony przez art. 1 pkt 14 lit. l dyrektywy nr (UE) 2018/410 z dnia 14 marca 2018 r. (Dz.U.UE.L.2018.76.3) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 8 kwietnia 2018 r.
99 Art. 10a ust. 14 skreślony przez art. 1 pkt 14 lit. l dyrektywy nr (UE) 2018/410 z dnia 14 marca 2018 r. (Dz.U.UE.L.2018.76.3) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 8 kwietnia 2018 r.
100 Art. 10a ust. 15 skreślony przez art. 1 pkt 14 lit. l dyrektywy nr (UE) 2018/410 z dnia 14 marca 2018 r. (Dz.U.UE.L.2018.76.3) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 8 kwietnia 2018 r.
101 Art. 10a ust. 16 skreślony przez art. 1 pkt 14 lit. l dyrektywy nr (UE) 2018/410 z dnia 14 marca 2018 r. (Dz.U.UE.L.2018.76.3) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 8 kwietnia 2018 r.
102 Art. 10a ust. 17 skreślony przez art. 1 pkt 14 lit. l dyrektywy nr (UE) 2018/410 z dnia 14 marca 2018 r. (Dz.U.UE.L.2018.76.3) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 8 kwietnia 2018 r.
103 Art. 10a ust. 18 skreślony przez art. 1 pkt 14 lit. l dyrektywy nr (UE) 2018/410 z dnia 14 marca 2018 r. (Dz.U.UE.L.2018.76.3) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 8 kwietnia 2018 r.
104 Art. 10a ust. 20 zmieniony przez art. 1 pkt 14 lit. m dyrektywy nr (UE) 2018/410 z dnia 14 marca 2018 r. (Dz.U.UE.L.2018.76.3) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 8 kwietnia 2018 r.
105 Art. 10a ust. 21 dodany przez art. 1 pkt 14 lit. n dyrektywy nr (UE) 2018/410 z dnia 14 marca 2018 r. (Dz.U.UE.L.2018.76.3) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 8 kwietnia 2018 r.
106 Art. 10b:

- dodany przez art. 1 pkt 12 dyrektywy nr 2009/29/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. (Dz.U.UE.L.09.140.63) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 1 stycznia 2013 r.

- zmieniony przez art. 1 pkt 15 dyrektywy nr (UE) 2018/410 z dnia 14 marca 2018 r. (Dz.U.UE.L.2018.76.3) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 8 kwietnia 2018 r.

107 Decyzja Komisji 2014/746/UE z dnia 27 października 2014 r. ustalająca, zgodnie z dyrektywą 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, wykaz sektorów i podsektorów uważanych za narażone na znaczące ryzyko ucieczki emisji na lata 2015-2019 (Dz.U. L 308 z 29.10.2014, s.114).
108 Art. 10c:

- dodany przez art. 1 pkt 12 dyrektywy nr 2009/29/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. (Dz.U.UE.L.09.140.63) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 1 stycznia 2013 r.

- zmieniony przez art. 1 pkt 15 dyrektywy nr (UE) 2018/410 z dnia 14 marca 2018 r. (Dz.U.UE.L.2018.76.3) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 8 kwietnia 2018 r.

109 Art. 10d dodany przez art. 1 pkt 16 dyrektywy nr (UE) 2018/410 z dnia 14 marca 2018 r. (Dz.U.UE.L.2018.76.3) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 8 kwietnia 2018 r.
110 Art. 11 zmieniony przez art. 1 pkt 13 dyrektywy nr 2009/29/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. (Dz.U.UE.L.09.140.63) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 1 stycznia 2013 r.
111 Art. 11 ust. 1 zmieniony przez art. 1 pkt 17 dyrektywy nr (UE) 2018/410 z dnia 14 marca 2018 r. (Dz.U.UE.L.2018.76.3) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 8 kwietnia 2018 r.
112 Oznaczenie rozdziału IV dodane przez art. 1 pkt 7 dyrektywy nr 2008/101/WE z dnia 19 listopada 2008 r. (Dz.U.UE.L.09.8.3) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 2 lutego 2009 r.
113 Art. 11a:

- dodany przez art. 1 pkt 2 dyrektywy nr 2004/101/WE z dnia 27 października 2004 r. (Dz.U.UE.L.04.338.18) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 13 listopada 2004 r.

- zmieniony przez art. 1 pkt 13 dyrektywy nr 2009/29/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. (Dz.U.UE.L.09.140.63) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 1 stycznia 2013 r.

- zmieniony przez art. 1 pkt 1 dyrektywy nr (UE) 2018/410 z dnia 14 marca 2018 r. (Dz.U.UE.L.2018.76.3) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 8 kwietnia 2018 r.

114 Art. 11a ust. 4 zmieniony przez art. 1 pkt 3 dyrektywy nr (UE) 2018/410 z dnia 14 marca 2018 r. (Dz.U.UE.L.2018.76.3) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 8 kwietnia 2018 r.
115 Art. 11a ust. 8 skreślony przez art. 1 pkt 18 dyrektywy nr (UE) 2018/410 z dnia 14 marca 2018 r. (Dz.U.UE.L.2018.76.3) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 8 kwietnia 2018 r.
116 Art. 11a ust. 9 skreślony przez art. 1 pkt 18 dyrektywy nr (UE) 2018/410 z dnia 14 marca 2018 r. (Dz.U.UE.L.2018.76.3) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 8 kwietnia 2018 r.
117 Art. 11b dodany przez art. 1 pkt 2 dyrektywy nr 2004/101/WE z dnia 27 października 2004 r. (Dz.U.UE.L.04.338.18) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 13 listopada 2004 r.
118 Art. 11b ust. 1:

- zmieniony przez art. 1 pkt 14 dyrektywy nr 2009/29/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. (Dz.U.UE.L.09.140.63) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 1 stycznia 2013 r.

- zmieniony przez art. 1 pkt 1 i 3 dyrektywy nr (UE) 2018/410 z dnia 14 marca 2018 r. (Dz.U.UE.L.2018.76.3) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 8 kwietnia 2018 r.

119 Art. 11b ust. 2 zmieniony przez art. 1 pkt 9 dyrektywy nr 2008/101/WE z dnia 19 listopada 2008 r. (Dz.U.UE.L.09.8.3) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 2 lutego 2009 r.
120 Art. 11b ust. 7 skreślony przez art. 1 pkt 19 dyrektywy nr (UE) 2018/410 z dnia 14 marca 2018 r. (Dz.U.UE.L.2018.76.3) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 8 kwietnia 2018 r.
121 Art. 12 ust. 1 lit. a) zmieniona przez art. 1 pkt 3 dyrektywy nr (UE) 2018/410 z dnia 14 marca 2018 r. (Dz.U.UE.L.2018.76.3) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 8 kwietnia 2018 r.
122 Art. 12 ust. 1 lit. b) zmieniona przez art. 1 pkt 3 dyrektywy nr (UE) 2018/410 z dnia 14 marca 2018 r. (Dz.U.UE.L.2018.76.3) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 8 kwietnia 2018 r.
123 Art. 12 ust. 1a dodany przez art. 1 pkt 15 lit. a) dyrektywy nr 2009/29/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. (Dz.U.UE.L.09.140.63) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 1 stycznia 2013 r.
124 Dz.U. L 184 z 17.7.1999, str. 23.
125 Art. 12 ust. 2 zmieniony przez art. 1 pkt 10 lit. a) dyrektywy nr 2008/101/WE z dnia 19 listopada 2008 r. (Dz.U.UE.L.09.8.3) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 2 lutego 2009 r.
126 Art. 12 ust. 2a dodany przez art. 1 pkt 10 lit. b) dyrektywy nr 2008/101/WE z dnia 19 listopada 2008 r. (Dz.U.UE.L.09.8.3) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 2 lutego 2009 r.
127 Art. 12 ust. 3:

- zmieniony przez art. 1 pkt 10 lit. c) dyrektywy nr 2008/101/WE z dnia 19 listopada 2008 r. (Dz.U.UE.L.09.8.3) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 2 lutego 2009 r.

- zmieniony przez art. 1 pkt 4 rozporządzenia nr 2017/2392 z dnia 13 grudnia 2017 r. (Dz.U.UE.L.2017.350.7) zmieniającego nin. dyrektywę z dniem 29 grudnia 2017 r.

128 Art. 12 ust. 3-a dodany przez art. 2 pkt 5 rozporządzenia nr 2017/2392 z dnia 13 grudnia 2017 r. (Dz.U.UE.L.2017.350.7) zmieniającego nin. dyrektywę z dniem 29 grudnia 2017 r.
129 Art. 12 ust. 3a zmieniony przez art. 1 pkt 15 lit. b) dyrektywy nr 2009/29/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. (Dz.U.UE.L.09.140.63) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 1 stycznia 2013 r.
130 Dz.U. L 140 z 5.6.2009, s. 114
131 Art. 12 ust. 4 zmieniony przez art. 1 pkt 20 dyrektywy nr (UE) 2018/410 z dnia 14 marca 2018 r. (Dz.U.UE.L.2018.76.3) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 8 kwietnia 2018 r.
132 Art. 12 ust. 5 dodany przez art. 1 pkt 15 lit. c) dyrektywy nr 2009/29/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. (Dz.U.UE.L.09.140.63) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 1 stycznia 2013 r.
133 Art. 13:

- zmieniony przez art. 1 pkt 16 dyrektywy nr 2009/29/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. (Dz.U.UE.L.09.140.63) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 1 stycznia 2013 r.

- zmieniony przez art. 1 pkt 21 dyrektywy nr (UE) 2018/410 z dnia 14 marca 2018 r. (Dz.U.UE.L.2018.76.3) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 8 kwietnia 2018 r.

134 Art. 14 zmieniony przez art. 1 pkt 17 dyrektywy nr 2009/29/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. (Dz.U.UE.L.09.140.63) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 1 stycznia 2013 r.
135 Art. 14 ust. 1 zmieniony przez art. 1 pkt 22 dyrektywy nr (UE) 2018/410 z dnia 14 marca 2018 r. (Dz.U.UE.L.2018.76.3) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 8 kwietnia 2018 r.
136 Art. 14 ust. 2 zmieniony przez art. 1 pkt 1 i 6 dyrektywy nr (UE) 2018/410 z dnia 14 marca 2018 r. (Dz.U.UE.L.2018.76.3) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 8 kwietnia 2018 r.
137 Art. 14 ust. 3 zmieniony przez art. 1 pkt 6 dyrektywy nr (UE) 2018/410 z dnia 14 marca 2018 r. (Dz.U.UE.L.2018.76.3) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 8 kwietnia 2018 r.
138 Art. 14 ust. 4 zmieniony przez art. 1 pkt 6 dyrektywy nr (UE) 2018/410 z dnia 14 marca 2018 r. (Dz.U.UE.L.2018.76.3) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 8 kwietnia 2018 r.
139 Art. 15:

- zmieniony przez art. 1 pkt 13 dyrektywy nr 2008/101/WE z dnia 19 listopada 2008 r. (Dz.U.UE.L.09.8.3) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 2 lutego 2009 r.

- zmieniony przez art. 1 pkt 18 dyrektywy nr 2009/29/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. (Dz.U.UE.L.09.140.63) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 1 stycznia 2013 r.

- zmieniony przez art. 1 pkt 23 dyrektywy nr (UE) 2018/410 z dnia 14 marca 2018 r. (Dz.U.UE.L.2018.76.3) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 8 kwietnia 2018 r.

140 Art. 15a dodany przez art. 1 pkt 19 dyrektywy nr 2009/29/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. (Dz.U.UE.L.09.140.63) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 1 stycznia 2013 r.
141 Z dniem 24 kwietnia 2013 r. od stosowania art. 16 wprowadzono odstępstwo zgodnie z art. 1 decyzji nr 377/2013/UE z dnia 24 kwietnia 2013 r. (Dz.U.UE.L.13.113.1).
142 Art. 16 ust. 1 zmieniony przez art. 1 pkt 14 lit. a) dyrektywy nr 2008/101/WE z dnia 19 listopada 2008 r. (Dz.U.UE.L.09.8.3) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 2 lutego 2009 r.
143 Art. 16 ust. 2 zmieniony przez art. 1 pkt 14 lit. b) dyrektywy nr 2008/101/WE z dnia 19 listopada 2008 r. (Dz.U.UE.L.09.8.3) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 2 lutego 2009 r.
144 Art. 16 ust. 3 zmieniony przez art. 1 pkt 14 lit. b) dyrektywy nr 2008/101/WE z dnia 19 listopada 2008 r. (Dz.U.UE.L.09.8.3) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 2 lutego 2009 r.
145 Art. 16 ust. 4 zmieniony przez art. 1 pkt 20 dyrektywy nr 2009/29/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. (Dz.U.UE.L.09.140.63) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 1 stycznia 2013 r.
146 Art. 16 ust. 5 dodany przez art. 1 pkt 14 lit. c) dyrektywy nr 2008/101/WE z dnia 19 listopada 2008 r. (Dz.U.UE.L.09.8.3) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 2 lutego 2009 r.
147 Art. 16 ust. 6 dodany przez art. 1 pkt 14 lit. c) dyrektywy nr 2008/101/WE z dnia 19 listopada 2008 r. (Dz.U.UE.L.09.8.3) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 2 lutego 2009 r.
148 Art. 16 ust. 6 lit. c) zmieniona przez art. 1 pkt 3 dyrektywy nr (UE) 2018/410 z dnia 14 marca 2018 r. (Dz.U.UE.L.2018.76.3) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 8 kwietnia 2018 r.
149 Art. 16 ust. 6 lit. d) zmieniona przez art. 1 pkt 3 dyrektywy nr (UE) 2018/410 z dnia 14 marca 2018 r. (Dz.U.UE.L.2018.76.3) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 8 kwietnia 2018 r.
150 Art. 16 ust. 7 dodany przez art. 1 pkt 14 lit. c) dyrektywy nr 2008/101/WE z dnia 19 listopada 2008 r. (Dz.U.UE.L.09.8.3) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 2 lutego 2009 r.
151 Art. 16 ust. 8 dodany przez art. 1 pkt 14 lit. c) dyrektywy nr 2008/101/WE z dnia 19 listopada 2008 r. (Dz.U.UE.L.09.8.3) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 2 lutego 2009 r.
152 Art. 16 ust. 9 dodany przez art. 1 pkt 14 lit. c) dyrektywy nr 2008/101/WE z dnia 19 listopada 2008 r. (Dz.U.UE.L.09.8.3) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 2 lutego 2009 r.
153 Art. 16 ust. 10:

- dodany przez art. 1 pkt 14 lit. c) dyrektywy nr 2008/101/WE z dnia 19 listopada 2008 r. (Dz.U.UE.L.09.8.3) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 2 lutego 2009 r.

- zmieniony przez art. 1 pkt 4 dyrektywy nr (UE) 2018/410 z dnia 14 marca 2018 r. (Dz.U.UE.L.2018.76.3) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 8 kwietnia 2018 r.

154 Art. 16 ust. 11 dodany przez art. 1 pkt 14 lit. c) dyrektywy nr 2008/101/WE z dnia 19 listopada 2008 r. (Dz.U.UE.L.09.8.3) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 2 lutego 2009 r.
155 Art. 16 ust. 12:

- dodany przez art. 1 pkt 14 lit. c) dyrektywy nr 2008/101/WE z dnia 19 listopada 2008 r. (Dz.U.UE.L.09.8.3) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 2 lutego 2009 r.

- zmieniony przez art. 1 pkt 24 dyrektywy nr (UE) 2018/410 z dnia 14 marca 2018 r. (Dz.U.UE.L.2018.76.3) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 8 kwietnia 2018 r.

156 Art. 17 zmieniony przez art. 1 pkt 3 dyrektywy nr 2004/101/WE z dnia 27 października 2004 r. (Dz.U.UE.L.04.338.18) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 13 listopada 2004 r.
157 Art. 18 zmieniony przez art. 1 pkt 4 dyrektywy nr 2004/101/WE z dnia 27 października 2004 r. (Dz.U.UE.L.04.338.18) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 13 listopada 2004 r.
158 Art. 18a dodany przez art. 1 pkt 15 dyrektywy nr 2008/101/WE z dnia 19 listopada 2008 r. (Dz.U.UE.L.09.8.3) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 2 lutego 2009 r.
159 Dz.U. L 96 z 12.4.2003, s. 16.
160 Art. 18a ust. 4 zmieniony przez art. 1 pkt 4 dyrektywy nr (UE) 2018/410 z dnia 14 marca 2018 r. (Dz.U.UE.L.2018.76.3) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 8 kwietnia 2018 r.
161 Art. 18a ust. 5 zmieniony przez art. 1 pkt 3 dyrektywy nr (UE) 2018/410 z dnia 14 marca 2018 r. (Dz.U.UE.L.2018.76.3) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 8 kwietnia 2018 r.
162 Art. 18b zmieniony przez art. 1 pkt 15 dyrektywy nr 2008/101/WE z dnia 19 listopada 2008 r. (Dz.U.UE.L.09.8.3) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 2 lutego 2009 r.
163 Art. 19 ust. 1:

- zmieniony przez art. 1 pkt 21 lit. a) dyrektywy nr 2009/29/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. (Dz.U.UE.L.09.140.63) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 1 stycznia 2013 r.

- zmieniony przez art. 1 pkt 6 dyrektywy nr (UE) 2018/410 z dnia 14 marca 2018 r. (Dz.U.UE.L.2018.76.3) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 8 kwietnia 2018 r.

164 Art. 19 ust. 3:

- zmieniony przez art. 1 pkt 5 dyrektywy nr 2004/101/WE z dnia 27 października 2004 r. (Dz.U.UE.L.04.338.18) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 13 listopada 2004 r.

- zmieniony przez art. 1 pkt 16 dyrektywy nr 2008/101/WE z dnia 19 listopada 2008 r. (Dz.U.UE.L.09.8.3) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 2 lutego 2009 r.

- zmieniony przez art. 1 rozporządzenia nr 219/2009 z dnia 11 marca 2009 r. (Dz.U.UE.L.09.87.109) zmieniającego nin. dyrektywę z dniem 20 kwietnia 2009 r.

- zmieniony przez art. 1 pkt 25 dyrektywy nr (UE) 2018/410 z dnia 14 marca 2018 r. (Dz.U.UE.L.2018.76.3) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 8 kwietnia 2018 r.

165 Art. 19 ust. 4:

- dodany przez art. 1 pkt 21 lit. b) dyrektywy nr 2009/29/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. (Dz.U.UE.L.09.140.63) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 1 stycznia 2013 r.

- zmieniony przez art. 1 pkt 6 dyrektywy nr (UE) 2018/410 z dnia 14 marca 2018 r. (Dz.U.UE.L.2018.76.3) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 8 kwietnia 2018 r.

166 Art. 21 ust. 1:

- zmieniony przez art. 1 pkt 6 lit. a) dyrektywy nr 2004/101/WE z dnia 27 października 2004 r. (Dz.U.UE.L.04.338.18) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 13 listopada 2004 r.

- zmieniony przez art. 1 pkt 22 lit. a) dyrektywy nr 2009/29/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. (Dz.U.UE.L.09.140.63) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 1 stycznia 2013 r.

- zmieniony przez art. 1 pkt 26 lit. a dyrektywy nr (UE) 2018/410 z dnia 14 marca 2018 r. (Dz.U.UE.L.2018.76.3) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 8 kwietnia 2018 r.

167 Art. 21 ust. 3:

- zmieniony przez art. 1 pkt 6 lit. b) dyrektywy nr 2004/101/WE z dnia 27 października 2004 r. (Dz.U.UE.L.04.338.18) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 13 listopada 2004 r.

- zmieniony przez art. 1 pkt 22 lit. b) dyrektywy nr 2009/29/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. (Dz.U.UE.L.09.140.63) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 1 stycznia 2013 r.

- zmieniony przez art. 1 pkt 1 dyrektywy nr (UE) 2018/410 z dnia 14 marca 2018 r. (Dz.U.UE.L.2018.76.3) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 8 kwietnia 2018 r.

168 Art. 21 ust. 4 dodany przez art. 1 pkt 26 lit. b dyrektywy nr (UE) 2018/410 z dnia 14 marca 2018 r. (Dz.U.UE.L.2018.76.3) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 8 kwietnia 2018 r.
169 Art. 21a dodany przez art. 1 pkt 7 dyrektywy nr 2004/101/WE z dnia 27 października 2004 r. (Dz.U.UE.L.04.338.18) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 13 listopada 2004 r.
170 Art. 22:

- zmieniony przez art. 1 rozporządzenia nr 219/2009 z dnia 11 marca 2009 r. (Dz.U.UE.L.09.87.109) zmieniającego nin. dyrektywę z dniem 20 kwietnia 2009 r.

- zmieniony przez art. 1 pkt 23 dyrektywy nr 2009/29/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. (Dz.U.UE.L.09.140.63) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 1 stycznia 2013 r.

- zmieniony przez art. 1 pkt 27 dyrektywy nr (UE) 2018/410 z dnia 14 marca 2018 r. (Dz.U.UE.L.2018.76.3) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 8 kwietnia 2018 r.

171 Art. 22a dodany przez art. 1 pkt 28 dyrektywy nr (UE) 2018/410 z dnia 14 marca 2018 r. (Dz.U.UE.L.2018.76.3) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 8 kwietnia 2018 r.
172 Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 525/2013 z dnia 21 maja 2013 r. w sprawie mechanizmu monitorowania i sprawozdawczości w zakresie emisji gazów cieplarnianych oraz zgłaszania innych informacji na poziomie krajowym i unijnym, mających znaczenie dla zmiany klimatu, oraz uchylające decyzję nr 280/2004/WE (Dz.U. L 165 z 18.6.2013, s. 13).
173 Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 182/2011 z dnia 16 lutego 2011 r. ustanawiające przepisy i zasady ogólne dotyczące trybu kontroli przez państwa członkowskie wykonywania uprawnień wykonawczych przez Komisję (Dz.U. L 55 z 28.2.2011, s. 13).
174 Art. 23 zmieniony przez art. 1 pkt 29 dyrektywy nr (UE) 2018/410 z dnia 14 marca 2018 r. (Dz.U.UE.L.2018.76.3) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 8 kwietnia 2018 r.
175 Dz.U. L 123 z 12.5.2016, s. 1.
176 Art. 24 zmieniony przez art. 1 pkt 25 dyrektywy nr 2009/29/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. (Dz.U.UE.L.09.140.63) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 1 stycznia 2013 r.
177 Art. 24 ust. 1 zmieniony przez art. 1 pkt 1 dyrektywy nr (UE) 2018/410 z dnia 14 marca 2018 r. (Dz.U.UE.L.2018.76.3) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 8 kwietnia 2018 r.
178 Art. 24 ust. 1 lit. a) zmieniona przez art. 1 pkt 4 dyrektywy nr (UE) 2018/410 z dnia 14 marca 2018 r. (Dz.U.UE.L.2018.76.3) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 8 kwietnia 2018 r.
179 Art. 24 ust. 3 zmieniony przez art. 1 pkt 6 dyrektywy nr (UE) 2018/410 z dnia 14 marca 2018 r. (Dz.U.UE.L.2018.76.3) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 8 kwietnia 2018 r.
180 Art. 24a dodany przez art. 1 pkt 26 dyrektywy nr 2009/29/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. (Dz.U.UE.L.09.140.63) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 1 stycznia 2013 r.
181 Art. 24a ust. 1:

- zmieniony przez art. 1 pkt 31 lit. a dyrektywy nr (UE) 2018/410 z dnia 14 marca 2018 r. (Dz.U.UE.L.2018.76.3) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 8 kwietnia 2018 r.

- zmieniony przez art. 1 pkt 1 i 3 dyrektywy nr (UE) 2018/410 z dnia 14 marca 2018 r. (Dz.U.UE.L.2018.76.3) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 8 kwietnia 2018 r.

182 Art. 24a ust. 2 skreślony przez art. 1 pkt 31 lit. b dyrektywy nr (UE) 2018/410 z dnia 14 marca 2018 r. (Dz.U.UE.L.2018.76.3) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 8 kwietnia 2018 r.
183 Art. 25 ust. 1 zmieniony przez art. 1 pkt 1 dyrektywy nr (UE) 2018/410 z dnia 14 marca 2018 r. (Dz.U.UE.L.2018.76.3) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 8 kwietnia 2018 r.
184 Art. 25 ust. 1a:

- dodany przez art. 1 pkt 27 dyrektywy nr 2009/29/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. (Dz.U.UE.L.09.140.63) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 1 stycznia 2013 r.

- zmieniony przez art. 1 pkt 1 dyrektywy nr (UE) 2018/410 z dnia 14 marca 2018 r. (Dz.U.UE.L.2018.76.3) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 8 kwietnia 2018 r.

185 Art. 25 ust. 1b:

- dodany przez art. 1 pkt 27 dyrektywy nr 2009/29/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. (Dz.U.UE.L.09.140.63) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 1 stycznia 2013 r.

- zmieniony przez art. 1 pkt 1 dyrektywy nr (UE) 2018/410 z dnia 14 marca 2018 r. (Dz.U.UE.L.2018.76.3) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 8 kwietnia 2018 r.

186 Art. 25 ust. 2 skreślony przez art. 1 pkt 32 dyrektywy nr (UE) 2018/410 z dnia 14 marca 2018 r. (Dz.U.UE.L.2018.76.3) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 8 kwietnia 2018 r.
187 Art. 25a dodany przez art. 1 pkt 18 dyrektywy nr 2008/101/WE z dnia 19 listopada 2008 r. (Dz.U.UE.L.09.8.3) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 2 lutego 2009 r.
188 Art. 25a ust. 1 zmieniony przez art. 1 pkt 33 dyrektywy nr (UE) 2018/410 z dnia 14 marca 2018 r. (Dz.U.UE.L.2018.76.3) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 8 kwietnia 2018 r.
189 Art. 25a ust. 2 zmieniony przez art. 1 pkt 3 dyrektywy nr (UE) 2018/410 z dnia 14 marca 2018 r. (Dz.U.UE.L.2018.76.3) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 8 kwietnia 2018 r.
190 Art. 26 zmieniony przez art. 1 pkt 3 dyrektywy nr (UE) 2018/410 z dnia 14 marca 2018 r. (Dz.U.UE.L.2018.76.3) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 8 kwietnia 2018 r.
* Dz.U. L 275 z 25.10.2003 str. 32.
191 Art. 27 zmieniony przez art. 1 pkt 28 dyrektywy nr 2009/29/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. (Dz.U.UE.L.09.140.63) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 1 stycznia 2013 r.
192 Art. 27 ust. 1 zmieniony przez art. 1 pkt 1 dyrektywy nr (UE) 2018/410 z dnia 14 marca 2018 r. (Dz.U.UE.L.2018.76.3) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 8 kwietnia 2018 r.
193 Art. 27 ust. 1 lit. c) zmieniona przez art. 1 pkt 1 dyrektywy nr (UE) 2018/410 z dnia 14 marca 2018 r. (Dz.U.UE.L.2018.76.3) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 8 kwietnia 2018 r.
194 Art. 27 ust. 2 zmieniony przez art. 1 pkt 1 dyrektywy nr (UE) 2018/410 z dnia 14 marca 2018 r. (Dz.U.UE.L.2018.76.3) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 8 kwietnia 2018 r.
195 Art. 27 ust. 3 zmieniony przez art. 1 pkt 1 i 34 dyrektywy nr (UE) 2018/410 z dnia 14 marca 2018 r. (Dz.U.UE.L.2018.76.3) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 8 kwietnia 2018 r.
196 Art. 27 ust. 4 zmieniony przez art. 1 pkt 1 dyrektywy nr (UE) 2018/410 z dnia 14 marca 2018 r. (Dz.U.UE.L.2018.76.3) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 8 kwietnia 2018 r.
197 Art. 27a dodany przez art. 1 pkt 35 dyrektywy nr (UE) 2018/410 z dnia 14 marca 2018 r. (Dz.U.UE.L.2018.76.3) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 8 kwietnia 2018 r.
198 Art. 28 zmieniony przez art. 1 pkt 28 dyrektywy nr 2009/29/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. (Dz.U.UE.L.09.140.63) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 1 stycznia 2013 r.
199 Tytuł art. 28 zmieniony przez art. 1 pkt 3 dyrektywy nr (UE) 2018/410 z dnia 14 marca 2018 r. (Dz.U.UE.L.2018.76.3) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 8 kwietnia 2018 r.
200 Art. 28 ust. 1 zmieniony przez art. 1 pkt 3 dyrektywy nr (UE) 2018/410 z dnia 14 marca 2018 r. (Dz.U.UE.L.2018.76.3) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 8 kwietnia 2018 r.
201 Art. 28 ust. 1 lit. f) zmieniona przez art. 1 pkt 3 dyrektywy nr (UE) 2018/410 z dnia 14 marca 2018 r. (Dz.U.UE.L.2018.76.3) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 8 kwietnia 2018 r.
202 Art. 28 ust. 1 lit. h) zmieniona przez art. 1 pkt 3 dyrektywy nr (UE) 2018/410 z dnia 14 marca 2018 r. (Dz.U.UE.L.2018.76.3) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 8 kwietnia 2018 r.
203 Art. 28 ust. 2 zmieniony przez art. 1 pkt 3 dyrektywy nr (UE) 2018/410 z dnia 14 marca 2018 r. (Dz.U.UE.L.2018.76.3) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 8 kwietnia 2018 r.
204 Art. 28 ust. 4 zmieniony przez art. 1 pkt 1 dyrektywy nr (UE) 2018/410 z dnia 14 marca 2018 r. (Dz.U.UE.L.2018.76.3) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 8 kwietnia 2018 r.
205 Art. 28a:

- dodany przez art. 1 pkt 1 rozporządzenia nr 421/2014 z dnia 16 kwietnia 2014 r. (Dz.U.UE.L.2014.129.1) zmieniającego nin. dyrektywę z dniem 30 kwietnia 2014 r.

- zmieniony przez art. 2 pkt 6 lit. a rozporządzenia nr 2017/2392 z dnia 13 grudnia 2017 r. (Dz.U.UE.L.2017.350.7) zmieniającego nin. dyrektywę z dniem 29 grudnia 2017 r.

206 Art. 28a ust. 1 lit. a zmieniona przez art. 1 pkt 6 lit. b ppkt i rozporządzenia nr 2017/2392 z dnia 13 grudnia 2017 r. (Dz.U.UE.L.2017.350.7) zmieniającego nin. dyrektywę z dniem 29 grudnia 2017 r.
207 Art. 28a ust. 1 lit. b zmieniona przez art. 1 pkt 6 lit. b ppkt i rozporządzenia nr 2017/2392 z dnia 13 grudnia 2017 r. (Dz.U.UE.L.2017.350.7) zmieniającego nin. dyrektywę z dniem 29 grudnia 2017 r.
208 Art. 28a ust. 1 lit. c skreślona przez art. 1 pkt 6 lit. b ppkt ii rozporządzenia nr 2017/2392 z dnia 13 grudnia 2017 r. (Dz.U.UE.L.2017.350.7) zmieniającego nin. dyrektywę z dniem 29 grudnia 2017 r.
209 Art. 28a ust. 2 zmieniony przez art. 1 pkt 6 lit. c rozporządzenia nr 2017/2392 z dnia 13 grudnia 2017 r. (Dz.U.UE.L.2017.350.7) zmieniającego nin. dyrektywę z dniem 29 grudnia 2017 r.
210 Art. 28a ust. 4 zmieniony przez art. 1 pkt 6 lit. d rozporządzenia nr 2017/2392 z dnia 13 grudnia 2017 r. (Dz.U.UE.L.2017.350.7) zmieniającego nin. dyrektywę z dniem 29 grudnia 2017 r.
211 Art. 28a ust. 6 zmieniony przez art. 1 pkt 6 lit. e rozporządzenia nr 2017/2392 z dnia 13 grudnia 2017 r. (Dz.U.UE.L.2017.350.7) zmieniającego nin. dyrektywę z dniem 29 grudnia 2017 r.
212 Rozporządzenie Komisji (UE) nr 606/2010 z dnia 9 lipca 2010 r. w sprawie zatwierdzenia uproszczonego narzędzia do szacowania zużycia paliwa przez operatorów statków powietrznych stanowiących niewielkie źródło emisji, opracowanego przez Europejską Organizację ds. Bezpieczeństwa Żeglugi Powietrznej (Dz.U. L 175 z 10.7.2010, s. 25).
213 Art. 28a ust. 7 zmieniony przez art. 1 pkt 6 lit. f rozporządzenia nr 2017/2392 z dnia 13 grudnia 2017 r. (Dz.U.UE.L.2017.350.7) zmieniającego nin. dyrektywę z dniem 29 grudnia 2017 r.
214 Art. 28a ust. 8 uchylony przez art. 1 pkt 6 lit. g rozporządzenia nr 2017/2392 z dnia 13 grudnia 2017 r. (Dz.U.UE.L.2017.350.7) zmieniającego nin. dyrektywę z dniem 29 grudnia 2017 r.
215 Art. 28b dodany przez art. 1 pkt 7 rozporządzenia nr 2017/2392 z dnia 13 grudnia 2017 r. (Dz.U.UE.L.2017.350.7) zmieniającego nin. dyrektywę z dniem 29 grudnia 2017 r.
216 Art. 28c:

- dodany przez art. 1 pkt 7 rozporządzenia nr 2017/2392 z dnia 13 grudnia 2017 r. (Dz.U.UE.L.2017.350.7) zmieniającego nin. dyrektywę z dniem 29 grudnia 2017 r.

- zmieniony przez art. 1 pkt 36 dyrektywy nr (UE) 2018/410 z dnia 14 marca 2018 r. (Dz.U.UE.L.2018.76.3) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 8 kwietnia 2018 r.

217 Art. 29 zmieniony przez art. 1 pkt 28 dyrektywy nr 2009/29/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. (Dz.U.UE.L.09.140.63) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 1 stycznia 2013 r.
218 Art. 29a dodany przez art. 1 pkt 29 dyrektywy nr 2009/29/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. (Dz.U.UE.L.09.140.63) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 1 stycznia 2013 r.
219 Art. 29a ust. 4 zmieniony przez art. 1 pkt 6 dyrektywy nr (UE) 2018/410 z dnia 14 marca 2018 r. (Dz.U.UE.L.2018.76.3) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 8 kwietnia 2018 r.
220 Art. 30 zmieniony przez art. 1 pkt 37 dyrektywy nr (UE) 2018/410 z dnia 14 marca 2018 r. (Dz.U.UE.L.2018.76.3) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 8 kwietnia 2018 r.
221 Oznaczenie rozdziału V dodane przez art. 1 pkt 21 dyrektywy nr 2008/101/WE z dnia 19 listopada 2008 r. (Dz.U.UE.L.09.8.3) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 2 lutego 2009 r.
222 Załącznik I:

- zmieniony przez art. 1 pkt 22 dyrektywy nr 2008/101/WE z dnia 19 listopada 2008 r. (Dz.U.UE.L.09.8.3) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 2 lutego 2009 r.

- zmieniony przez art. 1 pkt 30 dyrektywy nr 2009/29/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. (Dz.U.UE.L.09.140.63) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 1 stycznia 2013 r.

- zmieniony przez art. 1 pkt 2 rozporządzenia nr 421/2014 z dnia 16 kwietnia 2014 r. (Dz.U.UE.L.2014.129.1) zmieniającego nin. dyrektywę z dniem 30 kwietnia 2014 r.

- zmieniony przez art. 1 pkt 9 rozporządzenia nr 2017/2392 z dnia 13 grudnia 2017 r. (Dz.U.UE.L.2017.350.7) zmieniającego nin. dyrektywę z dniem 29 grudnia 2017 r.

- zmieniony przez art. 1 pkt 1 dyrektywy nr (UE) 2018/410 z dnia 14 marca 2018 r. (Dz.U.UE.L.2018.76.3) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 8 kwietnia 2018 r.

- zmieniony przez art. 1 decyzji nr 1071/2020 z dnia 18 maja 2020 r. (Dz.U.UE.L.2020.234.16) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 1 stycznia 2020 r.

- zmieniony przez art. 1 rozporządzenia nr 1416/2021 z dnia 17 czerwca 2021 r. (Dz.U.UE.L.2021.305.1) zmieniającego nin. dyrektywę z dniem 1 stycznia 2021 r.

223 Załącznik II zmieniony przez sprostowanie z dnia 24 października 2015 r. (Dz.U.UE.L.2015.280.39/2).
224 Załącznik IIa:

- dodany przez art. 1 pkt 31 dyrektywy nr 2009/29/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. (Dz.U.UE.L.09.140.63) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 1 stycznia 2013 r.

- zmieniony przez art. 15 Aktu dotyczącego warunków przystąpienia Republiki Chorwacji oraz dostosowań w Traktacie o Unii Europejskiej, Traktacie o funkcjonowaniu Unii Europejskiej i Traktacie ustanawiającym Europejską Wspólnotę Energii Atomowej (Dz.U.UE.L.12.112.21) z dniem 1 lipca 2013 r.

- zmieniony przez art. 1 pkt 3 i 38 dyrektywy nr (UE) 2018/410 z dnia 14 marca 2018 r. (Dz.U.UE.L.2018.76.3) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 8 kwietnia 2018 r.

225 Załącznik IIb:

- dodany przez art. 1 pkt 31 dyrektywy nr 2009/29/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. (Dz.U.UE.L.09.140.63) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 1 stycznia 2013 r.

- zmieniony przez art. 1 pkt 39 dyrektywy nr (UE) 2018/410 z dnia 14 marca 2018 r. (Dz.U.UE.L.2018.76.3) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 8 kwietnia 2018 r.

226 Załącznik III skreślony przez art. 1 pkt 32 dyrektywy nr 2009/29/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. (Dz.U.UE.L.09.140.63) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 1 stycznia 2013 r.
227 Załącznik IV:

- zmieniony przez art. 1 pkt 22 dyrektywy nr 2008/101/WE z dnia 19 listopada 2008 r. (Dz.U.UE.L.09.8.3) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 2 lutego 2009 r.

- zmieniony przez art. 1 rozporządzenia nr 219/2009 z dnia 11 marca 2009 r. (Dz.U.UE.L.09.87.109) zmieniającego nin. dyrektywę z dniem 20 kwietnia 2009 r.

- zmieniony przez art. 1 pkt 40 dyrektywy nr (UE) 2018/410 z dnia 14 marca 2018 r. (Dz.U.UE.L.2018.76.3) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 8 kwietnia 2018 r.

228 Załącznik V zmieniony przez art. 1 pkt 22 dyrektywy nr 2008/101/WE z dnia 19 listopada 2008 r. (Dz.U.UE.L.09.8.3) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 2 lutego 2009 r.

© Unia Europejska, http://eur-lex.europa.eu/
Za autentyczne uważa się wyłącznie dokumenty Unii Europejskiej opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.