Decyzja 2024/2010 w sprawie środka pomocy w ramach Europejskiego Instrumentu na rzecz Pokoju w celu wsparcia sił zbrojnych Republiki Armenii
Dz.U.UE.L.2024.2010
Akt obowiązującyDECYZJA RADY (WPZIB) 2024/2010
z dnia 22 lipca 2024 r.
w sprawie środka pomocy w ramach Europejskiego Instrumentu na rzecz Pokoju w celu wsparcia sił zbrojnych Republiki Armenii
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 28 ust. 1 i art. 41 ust. 2,
uwzględniając wniosek Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa,
(1) Decyzją Rady (WPZiB) 2021/509 1 ustanowiono Europejski Instrument na rzecz Pokoju (EPF) w celu finansowania przez państwa członkowskie działań Unii w ramach wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa służących utrzymaniu pokoju, zapobieganiu konfliktom i umacnianiu bezpieczeństwa międzynarodowego zgodnie z art. 21 ust. 2 lit. c) Traktatu. W szczególności, zgodnie z art. 1 ust. 2 decyzji (WPZiB) 2021/509, EPF ma być wykorzystywany do finansowania środków pomocy, takich jak działania mające na celu wzmocnienie zdolności państw trzecich oraz organizacji regionalnych i międzynarodowych w zakresie kwestii wojskowych i obronnych.
(2) Globalna strategia na rzecz polityki zagranicznej i bezpieczeństwa Unii Europejskiej, przyjęta w 2016 r., wyznacza cele polegające na wzmacnianiu bezpieczeństwa i obrony, inwestowaniu w odporność państw i społeczeństw na wschód od Unii, opracowywaniu zintegrowanego podejścia do konfliktów i kryzysów, promowaniu i wspieraniu opartych na współpracy porządków regionalnych oraz wzmacnianiu globalnego ładu na podstawie prawa międzynarodowego, w tym prawa międzynarodowego praw człowieka i międzynarodowego prawa humanitarnego.
(3) W dniu 21 marca 2022 r. Unia zatwierdziła Strategiczny kompas, aby stać się solidniejszym i dysponującym większym potencjałem gwarantem bezpieczeństwo, w tym poprzez zwiększone wykorzystanie EPF w celu wspierania zdolności obronnych partnerów.
(4) Unia jest zdecydowana zacieśnić kompleksowe polityczne i gospodarcze partnerstwo i współpracę z Republiką Armenii, w oparciu o Kompleksową i wzmocnioną umowę o partnerstwie między Unią Europejską i Europejską Wspólnotą Energii Atomowej oraz ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Armenii, z drugiej strony 2 (zwaną dalej "wzmocnioną umową o partnerstwie"), oraz propagować rozwijanie bliskich stosunków politycznych. Zgodnie z art. 5 ust. 1 wzmocnionej umowy o partnerstwie Unia i Republika Armenii mają wzmacniać dialog i współpracę w dziedzinie polityki zagranicznej i bezpieczeństwa, w tym wspólnej polityki bezpieczeństwa i obrony (WPBiO), oraz mają zająć się w szczególności kwestiami zapobiegania konfliktom i zarządzania kryzysowego, ograniczania ryzyka, cyberbezpieczeństwa, reformy sektora bezpieczeństwa, stabilizacji regionalnej, rozbrojenia, nieproliferacji, kontroli zbrojeń i kontroli wywozu broni.
(5) Unia dostrzega, że Republika Armenii zamierza w przyszłości wnosić wkład w unijne misje i operacje w dziedzinie WPBiO oraz z zadowoleniem przyjmuje formalny wniosek Republiki Armenii z listopada 2023 r. dotyczący rozpoczęcia negocjacji w sprawie umowy ustanawiającej ramy jej udziału w unijnych operacjach zarządzania kryzysowego.
(6) W dniu 30 stycznia 2024 r. Wysoki Przedstawiciel Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa otrzymał od Republiki Armenii wniosek o wsparcie przez Unię sił zbrojnych Republiki Armenii poprzez zamówienie kluczowego sprzętu, aby wzmocnić zdolności jednostek logistycznych i wojskowych jednostek medycznych.
(7) Środki pomocy mają być realizowane z uwzględnieniem zasad i wymogów określonych w decyzji (WPZiB) 2021/509, w szczególności zgodnie ze wspólnym stanowiskiem Rady 2008/944/WPZiB 3 , oraz zgodnie z przepisami dotyczącymi realizacji dochodów i wydatków finansowanych w ramach EPF.
(8) Rada potwierdza, że jest zdecydowana chronić, propagować i realizować prawa człowieka, podstawowe wolności i zasady demokratyczne, a także wzmacniać praworządność i dobre rządy zgodnie z Kartą Narodów Zjednoczonych, Powszechną deklaracją praw człowieka i prawem międzynarodowym, w szczególności prawem międzynarodowym praw człowieka i międzynarodowym prawem humanitarnym,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ: